ΑΣΚΗΣΕΙΣ 1-24https://www.youtube.com/watch?v=QrfpktMYaQo |
ΜΑΘΗΜΑ 3 ACIM
Δεν κατανοώ τίποτα Από αυτά που βλέπω μέσα σε αυτό το δωμάτιο
σε αυτό το δρόμο, από αυτό το παράθυρο, σε αυτό το μέρος.
ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ
Η βασική εκπαίδευση του νου είναι ίδια όπως λειτουργεί σε
όλα τα ζώα η μόνη και μεγάλη διαφορά στον άνθρωπο είναι ότι ο ίδιος νους είναι και ο εκπαιδευτής και ο εκπαιδευόμενος. Διαλέγουμε
μια βασική εντολή επάνω στην οποία θα
στηρίξουμε όλη την εκπαίδευση του νου μας .Ο εγκέφαλος μετά από πολλές επαναλήψεις
δέχεται χωρίς δεύτερη σκέψη την εντολή και
αυτόματα την διαγράφη Τα 60 πρώτα Μαθήματα
μας διδάσκει αυτήν την μέθοδο
επανόρθωσης του νου .
α)Μας εξηγεί τι
είναι αληθινό . Συνήθως αναφέρεται ως «το δημιούργησε ο Θεός>>
και ότι είναι σύμφωνα με τους νόμους του
σύμπαντος σε αυτή την περίπτωση που θέλουμε να
το δεχτούμε λέμε:
ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ
β)Αν δεν είναι αληθινό η δεν το δημιούργησε ο Θεός. Αντίκειται
στους νόμους του σύμπαντος η εντολή είναι πάντα η ίδια
ΑΥΤΗ Η ΣΚΕΨΗ ΔΕΝ
ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ,ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ.
Συνέχεια αν
υπάρξει ανάγκη για περισσότερες εξηγήσεις ….
Σας εύχομαι καλή εργασία
Με συμπαντική αγάπη Γ .Σούλη
Μάθημα 3
Δεν καταλαβαίνω τίποτα από ό, τι βλέπω.
Πώς θα μπορούσα να καταλάβω τι βλέπω αφού το έχω κρίνει λάθος; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΜΟΥ ΣΦΑΛΜΑΤΩΝ ΣΚΕΨΗΣ. Δεν καταλαβαίνω τι βλέπω επειδή δεν είναι κατανοητό. Δεν υπάρχει νόημα στο να προσπαθήσω να το καταλάβω. Αλλά υπάρχει κάθε λόγος να το απελευθερώσω, και να κάνω χώρο γι αυτό που μπορώ να δω, να καταλάβω και να αγαπήσω. Μπορώ να το ανταλλάξω με αυτό που βλέπω τώρα, απλά και μόνο με την προθυμία μου να το κάνω. Αυτό δεν είναι μια καλύτερη επιλογή από εκείνη που είχα κάνει πριν;
Πολύ όμορφα… αυτό που έφερες είναι από τα πιο βαθιά και “ανατρεπτικά” σημεία του ACIM.
Και είναι απολύτως φυσικό να νιώθεις ότι «δεν κατανοείς τίποτα» — γιατί το μάθημα ακριβώς αυτό αποσκοπεί να διαλύσει: την ψευδαίσθηση ότι ήδη καταλαβαίνουμε.
Ας το ξεκλειδώσουμε απαλά.
«Δεν κατανοώ τίποτα από αυτά που βλέπω…»
Δεν λέει ότι είσαι ανόητος.
Λέει κάτι πολύ πιο ριζικό:
👉 Ότι όλα όσα νομίζεις πως βλέπεις, τα βλέπεις μέσα από φίλτρα που δεν το ξέρεις.
Δεν βλέπεις «δωμάτιο».
Δεν βλέπεις «δρόμο».
Δεν βλέπεις «παράθυρο».
Βλέπεις ερμηνείες που έχει μάθει ο νους σου από παιδί.
Ο νους λέει:
«Αυτό είναι τραπέζι, άρα ξέρω τι είναι».
«Αυτό είναι δρόμος, άρα καταλαβαίνω».
Αλλά στην πραγματικότητα:
Δεν ξέρεις τι είναι.
Ξέρεις μόνο τι νομίζεις ότι σημαίνει για εσένα.
Και αυτή η «σημασία» βασίζεται σε:
αναμνήσεις
φόβους
εμπειρίες
προσδοκίες
κρίσεις
παλιές ιστορίες
Όχι στην Αλήθεια.
Το μάθημα λέει:
«Αυτό που βλέπω δεν είναι όπως νομίζω.
Το φίλτρο μου το ζωγραφίζει.
Άρα δεν μπορώ ακόμη να πω ότι “ξέρω”.»
Και αυτό είναι καλό νέο — γιατί:
👉 Αν δεν ξέρεις, τότε μπορείς να μάθεις ξανά σωστά.
Για να σε φέρει σε αυτή τη στάση:
🕊️ «Δεν ξέρω — και είμαι ανοιχτός να δω αλλιώς.»
Αυτό ανοίγει την πόρτα στο Θαύμα.
Πολύ όμορφα — αυτό που έφερες είναι το Μάθημα 2 του ACIM και είναι από τα πιο ανατρεπτικά και θεμελιώδη σε ολόκληρο το έργο.
Ας το ανοίξουμε απαλά, σε τρία επίπεδα: Ερμηνεία – Διαλογισμός – Εφαρμογή.
«Έχω δώσει σε ό,τι βλέπω σε αυτό το δωμάτιο, έξω στο δρόμο, από αυτό το παράθυρο, σε αυτό το μέρος, τη σημασία που έχουν για μένα.»
Αυτό το μάθημα δεν μιλά για αντικείμενα.
Μιλά για τον τρόπο που κατασκευάζουμε τον κόσμο μέσα στο μυαλό μας.
Δεν λέει:
«Αυτός ο κόσμος είναι λάθος.»
Λέει κάτι πολύ πιο βαθύ:
Ο κόσμος που βλέπεις είναι ο καθρέφτης των νοημάτων που του έχεις αποδώσει.
Τίποτα δεν έχει εγγενή σημασία.
Η σημασία γεννιέται μέσα στον νου σου και προβάλλεται προς τα έξω.
Άρα:
δεν βλέπεις πράγματα
βλέπεις τι πιστεύεις για τα πράγματα
βλέπεις την ιστορία σου πάνω στα πράγματα
Ο κόσμος που βιώνεις =
οι εσωτερικές σου πεποιθήσεις σε οπτική μορφή.
Κάθισε ήσυχα. Κοίτα γύρω σου.
Πιάσε ένα αντικείμενο.
Μπορεί να είναι μια καρέκλα.
Ψιθύρισε αργά μέσα σου:
«Έχω δώσει σε αυτή την καρέκλα όλη τη σημασία που έχει για μένα.»
Και μετά νιώσε:
Τι σου θυμίζει;
Τι σου προκαλεί;
Τι συναίσθημα κουβαλά;
Τώρα πες απαλά:
«Αυτή η σημασία δεν είναι στην καρέκλα. Είναι στο νου μου.»
Και άσε τον νου να χαλαρώσει.
Αυτό που χαλαρώνει δεν είναι η καρέκλα.
Χαλαρώνει η ταύτιση.
Κάθε φορά που κάτι σε πονά, σε θυμώνει ή σε φοβίζει, θυμήσου:
Δεν αντιδρώ στο γεγονός.
Αντιδρώ στη σημασία που του έχω δώσει.
Παράδειγμα:
Δεν με πλήγωσε ο άνθρωπος.
Με πλήγωσε το νόημα που έβαλα στην πράξη του.
Και τότε ανοίγει μια ιερή πόρτα:
👉 Αν εγώ έδωσα το νόημα,
👉 εγώ μπορώ και να το αφήσω.
Και αυτό είναι το πρώτο άνοιγμα προς την ελευθερία.
ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ
Δεν κατανοώ τίποτα Από αυτά που βλέπω μέσα σε αυτό το δωμάτιο σε αυτό το δρόμο, από αυτό το παράθυρο, σε αυτό το μέρος.
H πρώτη άσκηση αρχίζει με την αναγνώριση της’’ διπλής άγνοιας ‘’που συνέλαβε ο Σωκράτης. Ένα γνωρίζω ότι τίποτα δεν γνωρίζω.
Ο Σωκράτης με αυτήν την φιλοσοφική του θέση έμεινε διαχρονικά αποδεκτή η σκέψη του και άφησε ανοιχτό το ζήτημα για έρευνα και από τους συγχρόνους του αλλά και μέχρι μέχρι σήμερα μετά από τόσους αιώνες το αν γνωρίζουμε τι είναι αλήθεια είναι ακόμα αναπάντητο Η πρώτη άσκηση μας φέρνει προ του διλήματοε άν γνωρίζουμε σίγουρα κάτι η πρέπει να το αμφισβητήσουμε για να μας δοθεί η ευκαιρία να το μελετήσουμε και να δούμε και άλλες παραμέτρους προτού αποφανθούμε άρα γνωρίζουμε την αλήθεια για το κάθε τι;
Έτσι αποφεύγουμε την διπλή άγνοια δηλαδή και δεν γνωρίζω αλλά και νομίζω ότι γνωρίζω
Αν απαντήσουμε ότι δεν γνωρίζω αποφεύγουμε την διπλή άγνοια και δεχόμαστε την απλή και ειλικρινή άγνοια που σημαίνει ότι δεν γνωρίζω όμως είμαι ανοιχτός να μάθω .
Αυτό το κάνουμε σε όλα τα ερωτήματα που αντιμετωπίζουμε στην ζωή μας .
Αυτή η άσκηση μας προτρέπει να σκεφτόμαστε βαθιά και όχι απερίσκεπτα και να είμαστε έτοιμοι να δούμε και έναν άλλο τρόπο σκέψης. Ετσι θα αποφύγουμε να παραμένουμε κολλημένοι στα στερεότυπα που παραλάβαμε χωρίς να τα επανεξετάζουμε .
Αν πέσουμε στην παγίδα να απαντήσουμε ότι γνωρίζουμε στο
ερώτημα τι σημαίνει αυτή η καρέκλα στην συνέχεια των ασκήσεων θα δούμε
ότι κακώς απαντήσαμε τόσο πρόχειρα στο ερώτημα χωρίς να δούμε
όλες τις παραμέτρους.Αυτός ο τρόπος σκέψης μας ρίχνει στην διπλή άγνοια.
Αυτό το κάνουμε σε όλα τα ερωτήματα που αντιμετωπίζουμε στην ζωή μας .
Η άσκηση μοιάζει απλή και παιδαριώδης ο εγωικός νους μας αντιδρά και προσβάλλεται ‘’με θεωρούν τόσο ηλίθιο αναρωτιέται ‘’και πετάει το βιβλίο στα αζήτητα Αυτή είναι η πρώτη αντίδραση του εγωικού νου που πιστεύει ότι τα ξέρει όλα.
Η ασκήσεις πράγματι φαίνονται ανόητες και θα μπορούσε κάποιος να επιρρίψει την ευθύνη στον βιβλίο ,πώς είναι δυνατόν ένα βιβλίο να αρχίζει με το τοσο ανόητες θέσεις αναρωτιέται κάποιος; Η απάντηση είναι πολύ απλή αλλά αγνωστη σε πολλούς που αρχίζουν τα μαθήματα από τις ασκήσεις και όχι από τα κείμενα που διδάσκουν τα μαθήματα θαυμάτων .Ειναι σαν να θέλεις να απαντήσεις τις ερωτήσεις σε ύλη που δεν έχεις μελετήσει .
Λέξεις πολύ σημαντικές όπως η λέξη σημαίνει φαίνεται ότι δεν έχουν κάποιο βαρύτητα και ότι απλώς είναι εκεί χωρίς ιδιαίτερη σημασία Στις ασκήσεις που ακολουθούν θα μάθουμε ότι αυτή λέξη μας καθορίζει ποιοι νομίζουμε ότι είμαστε και αν θα είμαστε ελεύθεροι η δούλοι παλιών πεποιθήσεων
Ακολουθεί η άσκηση που θα πρεπει να την δούμε με την σημασία που πραγματικά έχει
ΜΑΘΗΜΑ 1
Κάθισε για λίγο στο δωμάτιό σου.
Κοίταξε αργά γύρω.
Εφάρμοσε την ιδέα:
«Αυτό το κρεβάτι δεν έχει καμία σημασία.»
«Αυτό το παράθυρο δεν έχει καμία σημασία.»
Περίπου 1–2 λεπτά, όχι περισσότερο.
Όπου κι αν βρίσκεσαι (στο σπίτι, έξω, στο γραφείο), σταμάτα για λίγο.
Επανέλαβε την άσκηση για 1–2 λεπτά.
Μην διαλέγεις "ειδικά" αντικείμενα· κοίτα τυχαία γύρω σου.
Στο δωμάτιό σου ή όπου βρίσκεσαι εκείνη τη στιγμή.
Εφάρμοσε ξανά την ίδια διαδικασία:
«Αυτό το φως δεν έχει καμία σημασία.»
«Αυτό το χέρι δεν έχει καμία σημασία.»
Ολοκλήρωσε με ήρεμη διάθεση, χωρίς προσπάθεια να “καταλάβεις” το γιατί.
⚖️ Συμβουλές:
Μην ξεπερνάς τα 2 λεπτά κάθε φορά.
Μην κρίνεις τον εαυτό σου αν ξεχνάς ή αν φαίνεται “παράξενο”.
Το μάθημα είναι μόνο ένα πρώτο βήμα· δεν χρειάζεται να βγάλεις συμπεράσματα.
(είναι από τα πιο βαθιά, παρότι φαίνεται απλό)
Αυτό το μάθημα είναι η πρώτη μεγάλη εσωτερική αποσύνδεση από το εγώ.
Δεν λέει ότι εσύ δεν σημαίνεις τίποτα.
Λέει ότι:
Οι σκέψεις που παράγει το εγώ
— φόβος, κρίση, ενοχή, προσδοκία, έλεγχος —
δεν είναι αληθινές σκέψεις
άρα δεν έχουν αληθινό νόημα.
Σε μαθαίνει να βλέπεις:
«Αυτό που σκέφτομαι τώρα
δεν είναι απαραίτητα αλήθεια, ούτε οδηγός ζωής.»
Είναι σαν να πατάς mute στον θόρυβο του νου.
Όχι για να τον πολεμήσεις.
Αλλά για να πάψει να είναι ο “αφεντικός”.
Κατά τη διάρκεια της ημέρας:
Διαλέγεις ό,τι σκέψη εμφανιστεί — ακόμα και “μικρή”:
• «Με ενόχλησε αυτός»
• «Ανησυχώ για αύριο»
• «Μήπως έκανα λάθος»
• «Δεν με εκτιμούν»
και λες ήρεμα μέσα σου:
Αυτή η σκέψη δε σημαίνει τίποτα.
Όχι θυμωμένα.
Όχι ειρωνικά.
Αλλά με την πρόθεση:
«Δεν θα αφήσω το φόβο να μου πει ποιος είμαι.»
Αυτό το μάθημα αρχίζει να:
• σπάει τον εσωτερικό πανικό
• μειώνει το δράμα
• ανοίγει χώρο για ειρήνη
• αποσυνδέει από τον αυτόματο πιλότο
Δεν φέρνει “ευφορία”.
Φέρνει ηρεμία βάθους.
Όταν λες:
«Αυτή η σκέψη δε σημαίνει τίποτα»
Στην πραγματικότητα λες:
«Δεν είμαι οι σκέψεις μου.
Είμαι αυτός που τις παρατηρεί.»
Και εκεί αρχίζει η επιστροφή στο Φως.
Μάθημα 5
Ποτέ δεν ταράζομαι για το λόγο που νομίζω.
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΑΡΑΓΜΕΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΩ ΔΙΟΤΙ ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΔΙΚΑΙΩΣΩ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ.
Συνεχώς προσπαθώ να τις κάνω πραγματικότητα. Κάνω όλα τα πράγματα εχθρούς μου, έτσι ώστε ο θυμός μου να είναι δικαιολογημένος και οι επιθέσεις μου εγγυημένες.
Δεν έχω συνειδητοποιήσει πόσο κακή χρήση έχω κάνει σε όλα όσα βλέπω αναθέτοντάς τους αυτό τον ρόλο. Το έχω κάνει αυτό για να υπερασπιστώ ένα σύστημα σκέψεις που με έχει βλάψει, και δεν το θέλω πια. Είμαι πρόθυμος να το αφήσω να φύγει.Υπέροχα — πάμε βαθιά, γιατί αυτό το μάθημα είναι καθοριστικό για όλη την πορεία στο ACIM.
Αυτή η πρόταση γκρεμίζει το θεμέλιο του εγώ.
Δεν είναι απλώς ψυχολογική.
Είναι μεταφυσική αποκάλυψη.
Το εγώ σου λέει:
«Ενοχλούμαι επειδή:
– μου μίλησε έτσι
– με αγνόησαν
– απέτυχα
– φοβάμαι
– κάτι πήγε στραβά»
Δηλαδή:
👉 Η αιτία είναι έξω από εμένα.
Το ACIM λέει:
Δεν ενοχλείσαι για τα γεγονότα.
Ενοχλείσαι για τις ερμηνείες που τους έδωσες.
Και οι ερμηνείες σου δεν προέρχονται από την Αλήθεια —
προέρχονται από το σύστημα σκέψης του εγώ.
Κάθε ενόχληση είναι σήμα συναγερμού:
🔔 «Αυτή τη στιγμή δεν βλέπεις με το Πνεύμα.»
Δεν τιμωρείσαι.
Δεν έφταιξες.
Απλώς επέλεξες λάθος εσωτερικό δάσκαλο.
Αν δεν ενοχλείσαι για τον λόγο που νομίζεις,
τότε…
👉 Ο λόγος μπορεί να αλλάξει.
👉 Και μαζί του αλλάζει και το συναίσθημα.
👉 Και μαζί του αλλάζει και ο κόσμος που βλέπεις.
Η ειρήνη δεν έρχεται από αλλαγή συνθηκών.
Έρχεται από αλλαγή Νου.
Όταν κάτι σε ενοχλεί, απλώς λέγε μέσα σου:
«Δεν ενοχλούμαι για τον λόγο που νομίζω.
Θέλω να δω αυτό αλλιώς.»
Και μην προσπαθείς να το λύσεις μόνος σου.
Απλώς άνοιξε χώρο.
👉 Το Πνεύμα θα κάνει τα υπόλοιπα.
Αν θέλεις, στην επόμενη απάντηση μπορώ να σου δείξω πώς το μάθημα 5 καταρρίπτει την ενοχή, τον φόβο και το παρελθόν με έναν μόνο μηχανισμό.
Πάμε λοιπόν στο βαθύ μηχανισμό που κρύβεται πίσω από το Μάθημα 5 — εκεί που το ACIM σπάει το “ξόρκι” του κόσμου.
Το εγώ λειτουργεί με ένα και μόνο σύστημα:
Πρώτα ενοχή → μετά φόβος → μετά προβολή → μετά “κόσμος”.
Δες το σαν αλυσίδα:
Στον πυρήνα του εγώ υπάρχει η πεποίθηση:
«Χώρισα από τον Θεό.»
Αυτό δημιουργεί βαθιά, σιωπηλή ενοχή.
Από αυτή την ενοχή γεννιέται φόβος:
«Θα τιμωρηθώ.»
Ο νους δεν αντέχει αυτό τον πόνο και λέει:
«Δεν φταίω εγώ — φταίει κάτι έξω από μένα.»
Και τότε προβάλλει την ενοχή του στον κόσμο.
Έτσι δημιουργείται:
οι “κακοί” άνθρωποι
οι απειλές
τα λάθη
οι αδικίες
τα προβλήματα
👉 Ο κόσμος δεν είναι αιτία.
👉 Είναι ο καθρέφτης της εσωτερικής ενοχής.
Κόβει αυτή την αλυσίδα εδώ:
Σου παίρνει από τα χέρια το “φταίει κάτι έξω από μένα”.
Όταν λες:
«Δεν ενοχλούμαι για τον λόγο που νομίζω»
στην ουσία λες:
“Αυτό που βλέπω δεν είναι η αιτία.
Ο λόγος βρίσκεται στον τρόπο που σκέφτομαι.”
Και τότε:
🔓 Η προβολή διαλύεται
🔓 Η ενοχή μένει χωρίς καύσιμο
🔓 Ο φόβος πέφτει
🔓 Ο κόσμος χαλαρώνει
Δεν “φτιάχνει” καταστάσεις.
Αποσύρει την αιτία που τις δημιουργεί.
Και όταν αλλάζει η αιτία,
ο κόσμος υποχρεωτικά αλλάζει μαζί της.