ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ

ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΥ ΝΟΥ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΝΑ ΟΜΟΙΑΣΕΙ ΤΟΥ ΥΠΕΡΝΟΥ.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για εκπαίδευση του νου αν δεν γνωρίζουμε την λειτουργία του εγκεφάλου.

Όλα τα ένστικτα τα  συναισθήματα   και οι σκέψεις πηγάζουν από εκεί

Ο φόβος  η χαρά η στοργή ο έρωτας το άγχος κλπ  είναι αποτέλεσμα μιας αιτίας που  έχει την έδρα της σε κάποια μέρη του εγκεφάλου .

Όλες οι λειτουργίες του σώματος εξαρτώνται από την λειτουργία του , εν ολίγοις αν δεν γνωρίζουμε   πως λειτουργούν αυτά τα μέρη,   δεν μπορούμε να ελέγξουμε την ζωή μας που γίνεται έρμαιο τυχαίων χημικών αντιδράσεων.

Αυτή η εργασία δεν έχει σαν στόχο να αναλύσει τον εγκέφαλο από ιατρικής πλευράς αυτό θα το αφήσουμε να το κάνουν ο ειδικοί επιστήμονες που είναι και το πεδίο τους .Αυτό όμως που είναι σημαντικό  να αναφέρουμε είναι ότι είναι ένα πολύ ευαίσθητο όργανο και οποιαδήποτε επιρροή  από ουσίες  μπορεί να φέρει σοβαρή αλλαγή στην συμπεριφορά του  ατόμου και στην ψυχική υγεία

Ας δούμε τώρα τα μέρη του εγκεφάλου και πως  μας επηρεάζουν.

 Ο εγκέφαλος του άνθρωπου απαρτίζεται από τρεις εγκεφάλους 

Πρώτα τον ερπετικό.

Δεύτερο τον παλαιο θηλαστικό και τρίτο τον

Νέο θηλαστικό  .

ΕΡΠΕΤΙΚΟΣ Η ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟ ΣΤΕΛΕΧΟΣ

Είναι ο πρώτος εγκέφαλος που δημιουργήθηκε σε οργανισμούς που είχαν νευρικό σύστημα πχ ερπετά .παρέμεινε στην  θέση του και όταν δημιουργήθηκε ο επόμενος εγκέφαλος των θηλαστικών συνέχισε την λειτουργία του ή ανεξάρτητα η σε συνεργασία με τον επόμενο εγκέφαλο Είναι μέσα σε όλα τα θηλαστικά και στον ανθρωπο.

 Χειρίζεται τα ένστικτα της επιβίωσης όπως

 Πείνα

Αναπαραγωγή  

Ενστικτώδη αποφυγή κινδύνου

 Φόβος

Επίθεση

 Ρυθμίζει βασικές ζωτικές λειτουργίες, όπως την αναπνοή και το μεταβολισμό . 

Θεωρείται ότι είναι η έδρα του υποσυνείδητου .

Δεν έχει αισθήματα και δεν διαθέτει στοργή όπως ο θηλαστικός εγκέφαλος Τα είδη που έχουν μόνο ερπετικό εγκέφαλο όταν  γεννάν  έχουν την τάση να τρώνε τα νεαρά άτομα

Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι στον άνθρωπο η ανεξέλεγκτη λειτουργία του δημιουργεί φοβίες κατάθλιψη και ως εκ τούτου  είναι η αιτία πολλών ασθενειών

Θεωρείται ότι είναι η έδρα του υποσυνείδητου , δεν σκέπτεται και δεν μαθαίνει.

Για να απαλλαχτούμε από την λειτουργία του όταν δεν χρειάζεται είναι να κάνουμε κάτι που ανήκει στο φλοιό του εγκεφάλου  τότε δεν μπορεί να συλλειτουργεί με αυτό το μέρος του εγκεφάλου  και σταματάει κάτι εύκολο είναι να τραγουδάς η να ψέλνεις η ακόμα και να μετράς πχ 1,2,3,4…….κλπ επίσης όλα τα χαρίσματα του πνεύματος  Αγάπη, χαρά κλπ  που έχουν την πυγή τους στο φλοιο του εγκεφάλου που ανήκει  στον  άνθρωπο ,μπορούν να διώξουν τον φόβο του ερπετικού εγκεφάλου.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

GASLIGHTNING

 O

αγγλικός όρος «Gaslighting», σημαίνει το να κάνεις κάποιον ν’ αμφισβητεί την ορθότητα της σκέψης του και τη λογική του. Είναι μια καταστροφική επικοινωνιακή τακτική που χρησιμοποιείται κατ’ εξοχήν από χειριστικά άτομα, κατά την επικοινωνία τους. 

 «Δεν είναι έτσι», «δεν συνέβη ποτέ αυτό», «κατάλαβες λάθος», κι άλλες τέτοιες φράσεις που αμφισβητούν την πραγματικότητα που ζούμε, ενώ εισάγουν ως σωστή, τη θέση του χειριστικού συνομιλητή μας. Το Gaslighting είναι ένα από τα πιο ύπουλα επικοινωνιακά τρικ χειραγώγησης, που χρησιμοποιούν κατά κόρον άνθρωποι χειριστικοί και τοξικοί. Το αποτέλεσμα αυτής της τακτικής στον άνθρωπο που τη δέχεται, είναι η βαθμιαία παραμόρφωση  και διάβρωση της αίσθησης της πραγματικότητάς του.

 «Δεν σε προσέβαλα, εσύ το φαντάστηκες γιατί είσαι υπερβολική/υπερευαίσθητη.»

«Είναι τρελό να το θέλεις αυτό. Κανένας φυσιολογικός άνθρωπος δεν το θέλει.»

 Σιγά-σιγά, χάνεις την ικανότητα ν’ αναγνωρίζεις και να εμπιστεύεσαι την πραγματικότητα που βιώνεις, κι έτσι χάνεις τελικά και την ικανότητα να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου, ή να οριοθετείσαι όταν δέχεσαι κακοποίηση ή κακομεταχείριση. Η κατάσταση επιδεινώνεται όταν βρισκόμαστε σε συχνή επικοινωνία μ’ ένα τέτοιο άτομο, είναι δηλαδή γονέας, σύντροφος, στενός φίλος, εργοδότης, ή συνάδελφος. Μετά από μακροχρόνια έκθεση σ’ αυτή τη συμπεριφορά, βρίσκουμε πολλές φορές τον εαυτό μας να υιοθετεί τη διαστρέβλωση κι εκτός της συγκεκριμένης σχέσης, και να αμφισβητούμε την ίδια μας την πραγματικότητα. Είναι άπειρες οι φορές που τα θύματα κακομεταχείρισης, ή κακοποίησης, αναφέρονται στα γεγονότα, με εκφράσεις του τύπου «σκέφτομαι όμως μήπως εγώ είμαι υπερβολικός/ή», «μπορεί και να μην είναι έτσι, αλλά εγώ τα σκέφτομαι έτσι.» Αυτό γίνεται σε μια προσπάθεια να γεφυρωθεί η γνωστική ασυμφωνία που προκαλείται όταν αναρωτιόμαστε αν πρέπει να εμπιστευτούμε αυτό που μας λέει ο άλλος, η αυτό που βιώνουμε εμείς. ‘Όσο μεγαλύτερη η επιρροή που έχει ο άλλος πάνω μας, αν πχ είναι γονέας, στενός φίλος, σύντροφος, ή άνθρωπος που εμπιστευόμαστε πολύ, τόσο πιο έντονη είναι  κι η αμφισβήτηση στην οποία υποβάλλουμε τον εαυτό μας. Αν η διατήρηση της  σχέσης αυτής είναι μεγάλης σημασίας για εμάς, τότε φτάνουμε στο σημείο να  αμφισβητούμε, ή ακόμα και να αγνοούμε τελείως το δικό μας αντανακλαστικό ή συναίσθημα, που παράγεται από τη συμπεριφορά τους. Στο τέλος ο χειρισμός τους φτάνει στο σημείο να πείθεσαι,  πως αυτό που λένε για εσένα είναι μια αδιαπραγμάτευτη αλήθεια, ενώ αυτό που εσύ νιώθεις είναι μια δική σου δυσλειτουργία.Το επικοινωνιακό μοντέλο, ειδικά αν απευθύνεται από γονέα σε παιδί ή είναι εγκατεστημένο σε ζευγάρι, είναι σίγουρο πως θα καταλήξει στην εμφάνιση συμπτωμάτων στα παιδιά ή στο άτομο του ζευγαριού που δέχεται συστηματικά τη διαστρέβλωση.

Όταν βρισκόμαστε υπό την επιρροή των ατόμων αυτών,  είναι σίγουρο πως θα βιώνουμε συναισθήματα άγχους, αδυναμία να διεκδικήσουμε πράγματα που θέλουμε, να υποστηρίξουμε τις θέσεις και τις απόψεις μας, ή να πάρουμε αποφάσεις. Σιγά-σιγά καταλήγουμε να νιώθουμε απελπισία κι αδυναμία να χαρούμε οτιδήποτε, ενώ νιώθουμε ταυτόχρονα πως είμαστε ένα «κινούμενο λάθος»,  που πρέπει ν’ απολογείται συνεχώς για τα πάντα. Η συνεχής πίεση κι αγωνία,  πολλές φορές φτάνει να εξελιχθεί σε φοβίες ή αγχώδεις διαταραχές.

Όταν καταλάβουμε πως είμαστε θύματα ενός τέτοιου ατόμου, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι ν’ απομακρυνθούμε από κοντά του. Αν αυτό είναι αδύνατο, γιατί δεν το επιτρέπουν οι συνθήκες ή το είδος της σχέσης, είναι απαραίτητο να ζητήσουμε βοήθεια, από άτομα που εμπιστευόμαστε και βρίσκονται εκτός της σφαίρας επιρροής του ανθρώπου που μας προκαλεί τη διαστρέβλωση. Είναι επίσης βοηθητικό να καταγράφουμε τα περιστατικά όπου συμβαίνει αυτό και να τα συζητάμε με ένα δίκτυο ανθρώπων που θα μας βοηθήσουν να παραμείνουμε στην προσωπική μας αλήθεια. Αν αυτή η διαστρέβλωση προέρχεται από το άμεσο οικογενειακό μας περιβάλλον, τότε η θεραπευτική  υποστήριξη είναι η καλύτερη λύση, μιας και η έκθεσή μας στην τοξική αυτή συμπεριφορά είναι μακροχρόνια κι ιδιαίτερα έντονη.

Είναι σημαντικό, αρχικά  να συνειδητοποιήσουμε πως δεχόμαστε αυτό το χειρισμό, κι ακολούθως να κινηθούμε προς την ανάκτηση και την ενδυνάμωση της επαφής με τη δική μας αλήθεια. Έτσι θα μπορέσουμε να απεμπλακούμε από αυτή την καταστροφική επιρροή και να απολαύσουμε καλύτερη επικοινωνία και ποιότητα στις σχέσεις μας.   

Από τη Θεανώ Πολυζωγοπούλου Ψυχολόγος-  Ψυχοθεραπεύτρια Θεραπεύτρια Οικογένειας

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΙΚΉ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΙΚΉ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

 Είναι ένας κλάδος της ψυχοθεραπείας που τα τελευταία  χρόνια έχει γίνει πολύ δημοφιλής σε όσους ασχολούνται με την αλλαγή του νου και την αποκατάσταση της ψυχικής ισορροπίας .

Είναι πολύ πιο σύντομη θεραπεία από την κλασσική ψυχανάλυση και πολύ πιο αποδοτική γιατί ασχολείται με το παρόν και όχι με το παρελθόν.

 Ο θεραπευόμενος συμμετέχει ενεργά στην θεραπεία  και μαθαίνει τους μηχανισμούς θεραπείας του νου ,κατ αυτόν τον τρόπο δεν εξαρτάται για πάντα από τον ψυχοθεραπευτή αλλά γνωρίζει πώς να αντιμετωπίζει τις αρνητικές σκέψεις και καταστάσεις  και γίνεται θεραπευτής του εαυτού του. Στο εξής  είναι έτοιμος να συνεχίσει την θεραπεία του  ως θεραπευτής και θεραπευόμενος βοηθώντας και άλλους.

ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΙΚΗ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η συμπεριφορική διαδικασία δεν είναι κατάλληλη για ολική θεραπεία γιατί ακολουθεί την μέθοδο του να παύσουν τα συμπτώματα χωρίς να διορθωθεί η αιτία .Είναι κάτι σαν πρώτη βοήθεια για να μην προχωρήσει ο άνθρωπος σε ενέργειες και πράξεις που θα αποβούν καταστροφικές για τον ίδιο και για τους άλλους Ο θεραπευτής προτείνει στον θεραπευόμενο να σκεφτεί τα αποτελέσματα της πράξης  του. Να αναχαιτίσει τις ορμές που έρχονται από ένα λάθος σύστημα σκέψης  να κερδίσει χρόνο και να προχωρήσει στην θεραπεία της αιτίας που δημιουργεί το σύμπτωμα μέσω της  γνωσιακής ψυχοθεραπείας

 ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

Χρειάζεται περισσότερο χρόνο αλλά φέρει δια βίου αποτελέσματα Ο θεραπευόμενος συμμετέχει ενεργά στην θεραπεία  και μαθαίνει τους μηχανισμούς θεραπείας του νου ,κατ αυτόν τον τρόπο δεν εξαρτάται για πάντα από τον ψυχοθεραπευτή αλλά γνωρίζει πώς να αντιμετωπίζει τις αρνητικές σκέψεις και καταστάσεις  και γίνεται θεραπευτής του εαυτού του. Στο εξής  είναι έτοιμος να συνεχίσει την θεραπεία του  ως θεραπευτής και θεραπευόμενος βοηθώντας και άλλους. Τα μαθήματα θαυμάτων είναι μια γνωσιακή μέθοδος.  Για περισσότερες πληροφορίες επί του σχετικού θέματος  παραθέτω σχετικές πληροφορίες από το διαδίκτυο

 ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ

Η συμπεριφορική θεωρία ισχυρίζεται ότι οι φοβικές και αγχώδεις διαταραχές είναι απλές εξαρτημένες (μαθημένες) συμπεριφορές σε ειδικά περιβαλλοντικά ερεθίσματα. Στην απλούστερή του μορφή, ένα οντογενετικά αγχογόνο ερέθισμα που φυσιολογικά προκαλεί αντίδραση φυγής, ζευγαρώνει μ’ένα ουδέτερο ερέθισμα και αποκτά έτσι τις ιδιότητες του αγχογόνου, προκαλώντας αντίδραση αποφυγής, παρόμοια με αυτή που προκαλεί το αρχικό ερέθισμα ( πίνακας !). Σύμφωνα με την κλασική παυλοβιανή θεωρία, το εξαρτημένο αγχογόνο ερέθισμα βαθμιαία τείνει να εξαφανισθεί αν δεν ενισχύεται περιοδικά. Ωστόσο, το φοβικό σύμπτωμα δεν φαίνεται να παρουσιάζει αυτή τη βαθμιαία απόσβεση και μπορεί να διατηρείται για χρόνια χωρίς καμία, εμφανή τουλάχιστον, ενίσχυση. Η θεωρία της συντελεστικής μάθησης (operant) επιχειρεί να ερμηνεύσει αυτό το φαινόμενο. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, το άγχος είναι μια ενόρμηση που κινητοποιεί τον οργανισμό να κάνει ό,τι μπορεί για να προλάβει την επώδυνη επίδραση. Από το σύνολο των συμπεριφορών που διαθέτει, ο οργανισμός μαθαίνει ότι μερικές ενέργειες του δίνουν τη δυνατότητα να αποφύγει το ερέθισμα που εκλύει άγχος. Αυτή η συμπεριφορά αποφυγής παραμένει σταθερά για μεγάλο διάστημα ως αποτέλεσμα της ενίσχυσης που λαμβάνει από την ικανότητά του να περιορίζει την επώδυνη δραστηριότητα. Αυτό φαίνεται να συμβαίνει στις φοβίες όπου η αποφυγή από το φοβογόνο αντικείμενο προστατεύει το άτομο από το άγχος. Είναι δυνατόν οι δύο τρόποι ( κλασική και συντελεστική) να μπορούν να συνδιαστούν: έτσι, ένα ουδέτερο ερέθισμα μπορεί να συνδιαστεί άμεσα με ένα φοβογόνο και να αποκτήσει ιδιότητες φοβογόνου ερεθίσματος,που αν συνδιαστεί τυχαία, μέσω μηχανισμών συνυελεστικής μάθησης θα ενισχυθείή πρώτη μαθηση.

Η θεωρία εξάλλου της κοινωνικής μάθησης του Bandura προσέθεσε πρόσθεσε ένα νέο πρότυπο με μεγαλύτερη εμβέλεια ερμηνείας των ψυχικών διαταραχών. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή το άτομο μαθαίνει μια εσωτερική αντίδραση στο άγχος, μιμούμενο τις αντιδράσεις των γονιών στις αγχώδεις καταστάσεις. Αυτή η εσωτερική υφίσταται μια νοητική επεξεργασία (συμβολοποίηση, γνωσιακή οργάνωση) και οδηγεί σε κάποια συμπεριφορά που για το συγκεκριμένο άτομο έχει αγχομειωτικές ιδιότητες και άρα ενισχύει το αρχικό μιμητικό ερέθισμα.

ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΘΕΩΡΙΑ

Γνωσιακά, το άγχος ορίζεται ως μια συγκίνηση που βασίζεται στην εκτίμηση ενός κινδύνου ή απειλής, που έχει έδρα τον κόσμο, στόχο τον <<εαυτό>> και με συνέπειες που είναι δυνατόν να εκδηλωθούν άμεσα ή μελλοντικά. Το εαν η απειλή είναι αντικειμενικά παρούσα δεν είναι καθοριστικό στοιχείο για τη βίωση του άγχους, αλλά ο τρόπος με τον οποίο οι νοητικές ή γνωσιακές του λειτουργίες θα επεξεργαστούν τα ερεθίσματα και θα προδιαγράψουν το είδος των συνακολούθων απαντήσεων. Οι άνθρωποι θα εμπειραθούν άγχος, αν πιστέψουν ότι απειλούνται και ταυτόχρονα αισθάνονται ανεπαρκείς στην αντιμετώπιση της απειλής. Είναι επομένως η ερμηνεία ή παρερμηνεία μιας κατάστασης που είναι απαραίτητη για τη βίωση του άγχους. Η θέση αυτή είναι συνεπής με τη βασική γνωσιακή αρχή κατά την οποία ο τρόπος με τον οπίο οι άνθρωποι δομούν νοητικά την πραγματικότητα, ασκεί καθοριστικό ρόλο στην συμπεριφορά τους, μια αρχή που απηχεί το πνεύμα της Επικτητικής ρήσης << δεν είναι τα πράγματα που ενοχλούν τους ανθρώπους, αλλά οι ιδέες των ανθρώπων για τα πράγματα>>. Όπως έχουμε ήδη αναφέρει , από την φύση τους οι άνθρωποι είναι προικοδοτημένοι με συστήματα συναγερμού που δίνουν τη δυνατότητα εντόπισης και αντιμετώπισης του κινδύνου. Σύμφωνα με τη γνωσιακή άποψη, το παθολογικό άγχος αντανακλά δυσλειτουργία στο σύστημα συναγερμού που εισάγει και τερματίζει τις απαντήσεις του ατόμου στον κίνδυνο, επιβάλλοντας την επικράτηση δυσπροσαρμοστικών έναντι λειτουργικότερων μηχανισμών. Η δυσλειτουργία του συστήματος συναγερμού αποδίδεται στην παρουσία δυσπροσαρμοστικών νοητικών (γνωσιακών) δραστηριοτήτων, μέσα από τις οποίες το άτομο αντιλαμβάνεται τον κόσμο σαν άκρως επικίνδυνο ή/και τον εαυτό του σαν άκρως ευάλωτο. 

Η αύξηση και η πτώση των επιπέδων άγχους, αλλά και η ποιοτική διακύμανσή του, αντανακλούν μια συνεχή νοητική διεργασία με τη διαπλοκή των νοητικών αυτών δραστηριοτήρων, στις οπίες περιγράφονται τα σχήματα, οι διεργασίες και οι τρέχουσες σκέψεις.

Σχήματα

Οι αγχώδεις διαταραχές είναι αποτέλεσμα της ύπαρξης ενός αποταμιευμένου και δυσλειτουργικού σώματος γνώσης τα <<σχήματα>>, με βάση την οποία καταγράφεται και αξιολογείται η εμπειρία. Ένα δυσλειτουργικό σχήμα που <<χαρτογραφεί>> τον κόσμο σαν άκρως επικίνδυνο και /ή τον εαυτό σαν υπερβολικά αδύναμο, καθιστά το άτομο ευάλωτο στην εκδήλωση των αγχωδών διαταραχών μέσα από την επιλεκτική επεξεργασία των πληροφοριών που επιβάλλει. Το πως δημιουργούνται τα σχήματα αυτά δεν είναι γνωστό, αλλά η συμβολή πρώιμων μαθησιακών μηχανισμών θεωρείται πολύ πιθανή.

Διεργασίες

Τα, σε λανθάνουσα συνήθως κατάσταση, δυσπροσαρμοστικά σχήματα ενεργοποιούνται με την ευκαιρία κάποιου συμβάντος και με βάση τη δομή και το περιεχόμενό τους προβαίνουν στην επιλεκτική ή προκατειλημμένη επεξεργασία των τρεχουσών εμπειριών. Το άτομο εστιάζεται περισσότερο σε εκείνα τα χαρακτηριστικά του ερεθίσματος που εμπεριέχουν την αίσθηση της απειλής (επιλεκτικός εστιασμός). Ταυτόχρονα η απειλή μεγενθύνεται ενώ υποτιμάται η ικανότητα του ατόμου να αντιμετωπίσει τις καταστάσεις αυτές (καταστροφοποίηση).

Τρέχουσες αυτόματες σκέψεις

Νοητικές δραστηριότητες που παράγονται ή είναι προϊόντα ενεργοποίησης των δυσπροσαρμοστικών σχημάτων καθώς επεξεργάζονται την τρέχουσα εμπειρία και την επερχόμενη απειλή. Όταν το άτομο έλθει σε επαφή με ένα δυνητικά επικίνδυνο ερέθισμα, συνήθως δημιουργούνται αυτόματα σκέψεις ή εκτιμήσεις που αναφέρονται : Στις πιθανότητες και στο βαθμό βλάβης (πρωτογενείς εκτιμήσεις), αλλά και στην ικανότητα του ατόμου να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο μόνος ή και με την βοήθεια τρίτων.Ο βαθμός άγχους είναι ευθέως ανάλογος των πρωτογενών και αντιστρόφως ανάλογος των δευτερογενών εκτιμήσεων.

http://psycosynthesis.blogspot.gr/search/label/%CE%A3%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82

ΧΑΜΗΛΗ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ

Η χαμηλή αυτοεκτίμηση βρίσκεται συχνά στη βάση της πυραμίδας των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε στις σχέσεις, στη συμπεριφορά, στα συναισθήματα. Ενώ η υψηλή αυτοεκτίμηση, αυξάνει τις πιθανότητες να δημιουργούμε υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις, να είμαστε ικανοποιημένοι και αποτελεσματικοί στις καθημερινές μας δραστηριότητες.

Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων με χαμηλή αυτοεκτίμηση;

Αναφέρονται συχνά στον εαυτό τους με αρνητικούς χαρακτηρισμούς ή μειώνουν/υποβιβάζουν τα θετικά τους στοιχεία.
Εστιάζουν στην αρνητική διάθεση των άλλων, ακόμα κι αν αυτή δε σχετίζεται με τη δική τους συμπεριφορά.
Δεν δέχονται την κριτική ακόμα και όταν είναι εποικοδομητική, επειδή δημιουργεί δυσβάσταχτο άγχος.
Ασκούν όμως σκληρή κριτική στους άλλους.
Η απόδοση στο χώρο της εργασίας δεν ανταποκρίνεται στις δυνατότητές τους.
Έχουν δυσκολία στη δημιουργία φιλικών ή ερωτικών σχέσεων.
Επηρεάζονται πολύ από τα αρνητικά σχόλια των άλλων.
Στενοχωριούνται επίσης υπερβολικά από τις αποτυχίες τους.
Κατά συνέπεια είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς στο άγχος και την κατάθλιψη.
Αντίστοιχα, τι κερδίζουμε όταν έχουμε υψηλή αυτοεκτίμηση;

Είμαστε και νιώθουμε αυτόνομοι, όχι εξαρτημένοι από τους άλλους ή έρμαια των περιστάσεων.
Έχουμε πιο συχνά επιτυχίες σε όλους τους τομείς.
Παίρνουμε πρωτοβουλίες και δεν φοβόμαστε να δοκιμάσουμε νέες δραστηριότητες ή να κάνουμε αλλαγές.
Έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και δεν μας αποθαρρύνουν εύκολα οι δυσκολίες.
Αναλαμβάνουμε μόνο τις ευθύνες που μας αναλογούν, δεν είμαστε 'θύματα' .
Αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικά την ψυχολογική πίεση της καθημερινότητας.
Διαχειριζόμαστε και ξεπερνάμε τα αρνητικά συναισθήματα (π.χ. άγχος, θλίψη, θυμός).
Ξέρουμε να παίρνουμε, αλλά και να δίνουμε θετικά συναισθήματα στους συνανθρώπους μας.

Τι μπορούμε να κάνουμε για την ενίσχυση της αυτοεκτίμησης;

Να εκπαιδευτούμε! Ξέρουμε άραγε καλά τον εαυτό μας; Και η αυτογνωσία αλλά και οι επιτυχημένες ανθρώπινες σχέσεις (προσωπικές και εργασιακές) περνούν μέσα από μια διαδικασία μάθησης. Αν ανακαλύψουμε τις δυνατότητες και τις δυνάμεις μας, αν αποκτήσουμε καλές διαπροσωπικές σχέσεις, εκτιμάμε τον εαυτό μας πολύ περισσότερο. Να μη διστάσουμε λοιπόν να απευθυνθούμε στον κατάλληλο σύμβουλο / επαγγελματία ψυχικής υγείας που θα μας διευκολύνει προς αυτή την κατεύθυνση. Επίσης, μπορούμε να παρακολουθήσουμε εκπαιδευτικά ή και βιωματικά σεμινάρια στον τομέα της συμβουλευτικής και της ψυχολογίας. Έτσι ενισχύουμε τις γνώσεις μας, μας δίνονται νέες προοπτικές, αποκτάμε νέες ικανότητες διερεύνησης του εαυτού μας και δεξιότητες διαπροσωπικής επικοινωνίας.

Να ξεκινήσουμε μια νέα δραστηριότητα σε κάτι που μας ενδιαφέρει. Εκεί θα βρούμε ανθρώπους με παρόμοια ενδιαφέροντα και θα αποκτήσουμε εμπιστοσύνη στις ικανότητές μας. Γενικά, η επικοινωνία με ανθρώπους που μας καταλαβαίνουν και η ενασχόληση με κάτι που ξέρουμε ότι μπορούμε να πετύχουμε, τονώνει άριστα το ηθικό!

Τέλος, μπορούμε να εφαρμόζουμε στην καθημερινή μας ζωή μερικές απλές τεχνικές για την ενίσχυση της αυτοεκτίμησης, όπως περιγράφονται παρακάτω.

Ενδεικτικές Τεχνικές για Ενίσχυση της Αυτοεκτίμησης

Κάνω μία λίστα με τα θετικά μου χαρακτηριστικά. Αν επιμένω να καταγράψω και τα αρνητικά μου χαρακτηριστικά, βρίσκω τη θετική τους όψη.
Καταγράφω τα θετικά της κάθε ημέρας (π.χ. έκανα ηλιοθεραπεία, αγόρασα ένα δώρο στη φίλη μου, έφτιαξα ένα ωραίο κέικ, πέρασα καλά στη δουλειά) και το θετικό συναίσθημα που είχα.
Κάνω μία λίστα με τα επιτεύγματά μου, τις επιτυχίες μου, ό,τι κάνω καλά, ό,τι καταφέρνω, από τα πιο σημαντικά ως τα πιο ασήμαντα.
Καταγράφω τις γκάφες ή τις αποτυχίες μου και βρίσκω την αστεία τους πλευρά. Αντιμετωπίζω τα λάθη μου με χιούμορ και μαθαίνω από αυτά, αποφασίζω να αποφεύγω την τελειοθηρία ή την τελειομανία, η ζωή είναι εδώ και τώρα και καλό είναι να την απολαύσουμε χωρίς να παίρνουμε τα πάντα πολύ σοβαρά!
Γράφω το πώς θα ήθελα να νιώθω ή τι θα ήθελα να κάνω και το θυμίζω στον εαυτό μου π.χ. 'είμαι άξιος', 'φροντίζω τον εαυτό μου', 'αρέσω στους φίλους μου'.
Κάνω μία λίστα με τα στοιχεία που μου αρέσουν στον εαυτό μου: «Μου αρέσω γιατί....»
Καταγράφω τρόπους με τους οποίους θα νιώσω καλύτερα, που δεν κοστίζουν σε χρήμα ούτε έχουν σχέση με φαγητό, π.χ. να κάνω μια βόλτα στην εξοχή, να χαζέψω τις βιτρίνες, να χαϊδέψω τη γάτα μου.
Σκέφτομαι πράγματα που θα με κάνουν να γελάσω, τρόπους να βοηθάω τους άλλους, λόγους για να γιορτάζω, για τι μπορώ να είμαι περήφανος.
Τέλος, κάθομαι παρέα με έναν καλό φίλο και συμφωνούμε να επαινούμε ο ένας τον άλλον για 10 λεπτά!

Κλείνοντας, να επισημάνουμε ότι είναι καλό να θυμόμαστε ότι στη ζωή δεν έρχονται πάντα τα πράγματα όπως τα περιμένουμε και υπάρχουν πολλοί λόγοι για να μην καταφέρουμε κάτι που θέλουμε, όσο κι αν προσπαθήσουμε. Εμπόδια υπάρχουν πολλά, αν δεν εκτιμάμε τον εαυτό μας βάζουμε από μόνοι μας ένα ακόμα!...

© ΤΖΙΝΑ ΧΟΝΔΡΟΥ
ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ - ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ THACE
Website: www.thace.edu.gr

αυτοεκτίμηση

Αν οι περισσότερες από τις παρακάτω προτάσεις αντιπροσωπεύουν αυτό που σκέπτεσαι και αισθάνεσαι σημαίνει ότι έχεις χαμηλή αυτοεκτίμηση.

1- Οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω μου είναι καλύτεροι από μένα.

2 - Συνήθως κρατώ πράγματα μέσα μου και δεν λέω αυτό που σκέπτομαι ή αισθάνομαι.

3 - Στην παρέα δεν έχω τίποτε σημαντικό να πω.

4- Είναι σίγουρο ότι οι άλλοι με βρίσκουν βαρετό.

5 - Όταν τύχει να με προσβάλλουν χαλάει πολύ η διάθεσή μου.

6 - Δυσκολεύομαι πολύ να πω όχι όταν μου ζητούν κάτι.

7 - Πολλές φορές φοράω προσωπείο για να φαίνομαι καλύτερος.

8 - Συχνά αισθάνομαι ότι οι άλλοι με σχολιάζουν αρνητικά.

9 - Τις περισσότερες φορές τα κάνω θάλασσα με ότι ασχολούμαι.

10 - Δεν αξίζω να με σέβονται και να με αγαπούν.

11 - Αν δείξω τον πραγματικό μου εαυτό οι άλλοι θα με απορρίψουν.

12 - Αν κάποιος-α δείξει ερωτικό ενδιαφέρον για μένα πρέπει να προσπαθήσω πολύ να του -ης αρέσω αλλιώς θα με απορρίψει.

13 - Αν δεν τα καταφέρνω σε κάτι τόσο καλά όσο οι άλλοι αυτό σημαίνει ότι είμαι κατώτερος.

14 - Δυσκολεύομαι να μιλήσω με άτομα του άλλου φύλλου.

15 - Συχνά προσποιούμαι ότι συμφωνώ με τον συνομιλητή μου για να αποφύγω τη διαφωνία.

16 - Μου είναι σχεδόν αδύνατο να διεκδικήσω τα δικαιώματά μου.

17 - Λέω συχνά ψέματα για να αποφύγω τη σύγκρουση.

18 - Ακόμη και η θέα μερικών ανθρώπων μου προκαλεί πολύ άγχος.

19 - Αποφεύγω να μιλήσω δημόσια.

20 - Όταν μιλάω στην παρέα πιστεύω ότι οι άλλοι δεν θα δώσουν σημασία σε αυτό που λέω.

21 - Αποφεύγω να εκφράσω το θυμό μου σε άτομα που δεν ανήκουν στην οικογένεια μου.

22 - Όταν τύχει να εκφράσω το θυμό μου χάνω τον έλεγχο και παραφέρομαι.

23 - Για να αισθάνομαι καλά πρέπει οι άλλοι οπωσδήποτε να μου δείχνουν αγάπη και
αποδοχή.

24 - Ποτέ δεν θα γίνω τόσο ικανός όσο θα έπρεπε. Είμαι αποτυχημένος.

Γνωστική ψυχολογία

Γνωστική ψυχολογία
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδειαΜετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ψυχολογία

Ιστορία
Κλάδοι
Ατομική
Γνωστική
Πολιτική
Εφηρμοσμένη
Βάθους
Κλινική
Αναλυτική
Ανθρωπιστική
Εκπαιδευτική
Αναπτυξιακή
Ιατροδικαστκή
Κοινωνική


Έννοιες
Προσωπικότητα
Ψυχανάλυση
Συναίσθημα

Ψυχολόγοι
Άρθρα
Πρότυπο • Συζήτηση
Η γνωστική ψυχολογία είναι επιστημονικό πεδίο της ψυχολογίας που προσπαθεί να ερμηνεύσει τα φαινόμενα της αντίληψης και των διανοητικών διεργασιών υποστηρίζοντας ότι έτσι μπορεί να εξηγηθεί η ανθρώπινη συμπεριφορά. Η περιοχή καλύπτει ένα ευρύ φάσμα περιοχών έρευνας, εξετάζοντας ερωτήματα λειτουργίας της μνήμης, προσοχής, αντίληψης, αναπαράστασης της γνώσης, σκέψης, δημιουργικότητας και επίλυσης προβλημάτων. Ο όρος γνωστική ψυχολογία πρωτοπαρουσιάστηκε στο βιβλίο Cognitive Psychology από τον Ulrich Neisser το 1967 όπου δίνεται ένας πολύ ευρύς ορισμός, δίνοντας έμφαση στη άποψη ότι η νόηση έχει συγκεκριμένες θεμελιώδεις δομές. Αυτός ο ορισμός δίνει τη δυνατότητα μελέτης υψηλότερου επιπέδου εννοιών, όπως η σκέψη, που τα μοντέρνα βιβλία συνήθως συμπεριλαμβάνουν στην προσπάθειά τους να ορίσουν την γνωστική ψυχολογία.

Το βασικό ερώτημα της γνωστικής ψυχολογίας είναι το πώς ένα άτομο αποκτά γνώση. Επάνω στο ζήτημα αυτό, η βασική της θέση είναι ότι, η είσοδος και η επεξεργασία πληροφοριών, που οδηγούν στη μάθηση και τη γνώση, ακολουθούν μια διαδικασία παρόμοια με εκείνη της επεξεργασίας των τροφών κατά τη λειτουργία της πέψης. Με την επεξεργασία αυτή οι γνώσεις μετασχηματίζονται και αποθηκεύονται, για να ενεργοποιηθούν, όταν τις χρειαστούμε. Αυτό σημαίνει ότι για να μετατραπεί η πληροφορία σε γνώση, μεσολαβούν όχι μόνον οι αισθήσεις, οι οποίες φιλτράρουν τα εξωτερικά ερεθίσματα, αλλά και κάποιες διαδικασίες επεξεργασίας οι οποίες μετασχηματίζουν τα δεδομένα σε γνώση. Οι διαδικασίες αυτές καθορίζονται από τις γνωστικές λειτουργίες, δηλαδή την αντίληψη, τη μνήμη, τη γλώσσα, τη σκέψη και την ικανότητα επίλυσης προβλημάτων.

Η γνωστική ψυχολογία θεωρεί ότι για να μελετηθεί η μάθηση πρέπει να μελετήσουμε αναλυτικά τον μετασχηματισμό της πληροφορίας σε γνώση, δηλαδή τις φάσεις της γνωστικής επεξεργασίας πληροφοριών, και ρίχνει το βάρος της στη μελέτη των συγκεκριμένων γνωστικών λειτουργιών. Συνεισφέρει σημαντικά στο διεπιστημονικό πεδίο της γνωσιακής επιστήμης ενώ μοιράζεται το ίδιο αντικείμενο μελέτης, υπό διαφορετική σκοπιά, με την τεχνητή νοημοσύνη.

[Επεξεργασία] Δείτε επίσης
Ψυχολογία
Διανοητικές διεργασίες
Τεχνητή νοημοσύνη
Γνωσιακή επιστήμη