ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ ΒΙΒΛΙΟ 23

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ

Α

ΥΤΟ είναι το πρόβλημα με το οποίο αγωνίσθηκε ανά τους αιώνες όλη η ιατρική πρακτική. Στην τωρινή μηχανιστική εποχή μας περιπλανηθήκαμε στην επιφάνεια των πραγμάτων και μακριά απ’ τη μερικώς αληθινή άποψη των περασμένων αιώνων, που ανίχνευε την ασθένεια πίσω στους “κακούς χυμούς” που παράγονται και σήπονται στην εσώτερη υποκειμενική ζωή του πάσχοντα. Με την εξέλιξη της γνώσης παντού βρισκόμαστε πλέον στην επιφάνεια των πραγμάτων (σημειώστε ότι δε χρησιμοποιώ τη λέξη “επιπόλαιη”) και σήμανε η ώρα που η γνώση μπορεί πάλι να εισέλθει στο βασίλειο του υποκειμενικού και να μετουσιωθεί σε σοφία. Προκύπτει σήμερα η αναγνώριση από μέρους των καλύτερων διανοιών στην ιατρική και τα παρεμφερή επαγγέλματα ότι στις υποκειμενικές και κρυφές στάσεις του νου και της συναισθηματικής φύσης και στη ζωή της εμποδιζόμενης ή υπερβολικής σεξουαλικής έκφρασης πρέπει ν’ αναζητηθούν τα αίτια κάθε ασθένειας.

Από την αρχή των μελετών μας θα επιθυμούσα να τονίσω ότι το έσχατο αίτιο της ασθένειας, ακόμη κι αν είναι γνωστό σε μένα, δε θα ήταν δυνατό να κατανοηθεί από σας. Το αίτιο βρίσκεται πίσω στην ιστορία του μακρινού παρελθόντος του πλανήτη μας, στη σταδιοδρομία (νοούμενη αποκρυφιστικά) της πλανητικής Ζωής κι έχει τις ρίζες του σ’ ό,τι ορίζεται γενικά σαν “κοσμικό κακό”. Αυτή είναι μια φράση χωρίς κανένα απολύτως νόημα, αλλά είναι συμβολικά περιγραφική μιας κατάστασης συνείδησης η οποία είναι [10] εκείνη ορισμένων “ατελών Θεών”. Δοθέντος του αρχικού αξιώματος ότι και η ίδια η Θεότητα οδεύει προς μια τελειότητα πέραν της κατανόησής μας, συνάγεται ότι μπορεί να υπάρχουν για τους ίδιους τους Θεούς και για το ΘΕΟ (σαν τη ΖΩΗ του ηλιακού συστήματος) ορισμένοι περιορισμοί και ορισμένες περιοχές ή καταστάσεις συνείδησης που δεν έχουν ακόμη κυριαρχηθεί. Αυτοί οι περιορισμοί και οι σχετικές ατέλειες μπορεί να δημιουργούν συγκεκριμένα αποτελέσματα στα σώματα εκδήλωσής Τους – τους διάφορους πλανήτες σαν εκφράσεις Ζωών και στο ηλιακό σύστημα σαν έκφραση μιας ΖΩΗΣ. Με δεδομένη επίσης την υπόθεση ότι τα εξωτερικά αυτά σώματα της θειότητας, οι πλανήτες, είναι οι μορφές δια των οποίων εκφράζονται ορισμένες Θεότητες, μπορεί να προκύψει το αληθινό και λογικό συμπέρασμα ότι όλες οι ζωές και οι μορφές μέσα σ’ αυτά τα σώματα μπορεί αναγκαστικά να υπόκεινται επίσης στους ίδιους περιορισμούς και τις ατέλειες που απορρέουν από τις ακατάκτητες αυτές περιοχές συνείδησης κι αυτές τις καταστάσεις επίγνωσης που δεν έχουν κατανοηθεί ως τώρα από τις Θεότητες, τις ενσαρκωμένες σε πλανητικές και ηλιακές μορφές. Δοθέντος του αξιώματος ότι κάθε μορφή είναι μέρος μιας ακόμη μεγαλύτερης μορφής κι ότι πράγματι “ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν” μέσα στο σώμα του Θεού (όπως το εκφράζει ο Απ. Παύλος), εμείς σαν ακέραια μέρη του τέταρτου βασιλείου της φύσης συμμεριζόμαστε το γενικό αυτό περιορισμό και την ατέλεια.

Περισσότερα απ’ τη γενική αυτή υπόθεση είναι πέρα απ’ τις δυνάμεις μας να συλλάβουμε και να εκφράσουμε, γιατί ο γενικός νοητικός εξοπλισμός του μέσου ζηλωτή και μαθητή είναι ανεπαρκής για την προσπάθεια. Όροι όπως “κοσμικό κακό, θεία ατέλεια, περιορισμένες περιοχές συνείδησης, ελευθερία του αγνού πνεύματος, θείος νους”, που τόσο ελεύθερα χρησιμοποιούνται απ’ τους μυστικιστές και τους αποκρυφιστές διανοητές της εποχής, τι άραγε σημαίνουν πραγματικά; Οι διαβεβαιώσεις πολλών σχολών θεραπευτικής ως προς την υπέρτατη θεία τελειότητα και η διατύπωση της πίστης τους για την πραγματική ελευθερία της ανθρωπότητας από τις συνήθεις ασθένειες της σάρκας δεν είναι άραγε συχνά ηχηρές φράσεις που ενσωματώνουν ένα ιδανικό και βασίζονται συχνά σε ιδιοτελή επιθυμία; [11] Μήπως δεν αποτελούν φράσεις τελείως άνευ νοήματος στις μυστικιστικές τους συνέπειες; Πώς αλλιώς μπορεί να είναι, όταν μόνο ο τελειοποιημένος άνθρωπος έχει κάποια πραγματική ιδέα εκείνου που συνιστά τη θειότητα;

Είναι ασφαλώς καλύτερο για μας να παραδεχθούμε ότι δεν είναι δυνατό για τον άνθρωπο να κατανοήσει τα βαθιά ριζωμένα αίτια εκείνου που μπορεί να ιδωθεί καθώς προβάλλει στην εξέλιξη της μορφικής ζωής. Δεν είναι άραγε φρόνιμο να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα και τα γεγονότα όπως υπάρχουν στην τωρινή μας αντίληψη και να κατανοήσουμε ότι όπως ακριβώς ο άνθρωπος μπορεί να εισέρχεται με μεγαλύτερη νοημοσύνη στη διάνοια του Θεού απ’ ό,τι μπορεί ο υποδεέστερος νους του ζώου, έτσι ενδέχεται να υπάρχουν άλλες και μεγαλύτερες Διάνοιες που λειτουργούν σε άλλα κι ανώτερα βασίλεια της φύσης, οι οποίες ασφαλώς βλέπουν τη ζωή αληθινότερα και ακριβέστερα απ’ ό,τι το ανθρώπινο γένος; Είναι δυνατό ο αντικειμενικός σκοπός της εξέλιξης (όπως περιγράφεται και τονίζεται απ’ τον άνθρωπο) να είναι (σε τελική ανάλυση) μόνο το μερικό εκείνο κλάσμα ενός μεγαλύτερου σκοπού απ’ ό,τι ο ίδιος με την πεπερασμένη του αντίληψη μπορεί να συλλάβει. Η όλη πρόθεση όπως κρύβεται στη διάνοια του Θεού, ενδέχεται να είναι πολύ διαφορετική απ’ ό,τι ο άνθρωπος μπορεί να κατανοήσει σήμερα και το κοσμικό κακό καθώς και το κοσμικό καλό, αναγόμενα σε ορολογίες, ενδέχεται να χάσουν τελείως τη σημασία τους και να φαίνονται μόνο διαμέσου της γοητείας και της πλάνης με τις οποίες ο άνθρωπος περιβάλλει όλα τα πράγματα. Οι καλύτερες διάνοιες αυτής της εποχής μόλις αρχίζουν να βλέπουν την πρώτη αμυδρή ακτίνα φωτός που διαπερνά αυτή τη γοητεία και χρησιμεύει πρώτα απ’ όλα στην αποκάλυψη του γεγονότος της πλάνης. Μέσω του φωτός που πέφτει έτσι, η ακόλουθη αλήθεια μπορεί ν’ αποκαλυφθεί σ’ όσους έχουν στάση αναμονής κι ευρύτητα σκέψης: Η ίδια η Θεότητα βρίσκεται στο δρόμο προς την τελείωση. Οι συνέπειες αυτής της δήλωσης είναι πολλές.

Ασχολούμενοι με τα αίτια των ασθενειών, θα πάρουμε τη θέση ότι το θεμελιώδες και υπέρτατο κοσμικό αίτιο βρίσκεται πέρα απ’ την κατανόησή μας και μόνο καθώς το βασίλειο του Θεού αποκαλύπτεται στη γη, θα εισέλθουμε σε κάποια πραγματική κατανόηση της πλατιά διαδεδομένης ασθένειας που βρίσκεται στον πλανήτη μας και στα τέσσερα βασίλεια της φύσης. Μερικές βασικές δηλώσεις μπορούν ωστόσο να γίνουν, [12] οι οποίες θα βρεθούν τελικά αληθινές από μακροκοσμική έννοια και μπορεί ήδη να αποδειχθούν αληθινές όταν εξετασθεί με νοημοσύνη ο μικρόκοσμος:

1.  Κάθε ασθένεια (κι αυτό είναι κοινοτοπία) προκαλείται από έλλειψη αρμονίας – μιας δυσαρμονίας που υφίσταται μεταξύ της μορφικής όψης και της ζωής. Εκείνο που συνενώνει μορφή και ζωή ή μάλλον εκείνο που είναι αποτέλεσμα της σκόπιμης αυτής ένωσης, το αποκαλούμε ψυχή, εαυτό όσον αφορά την ανθρωπότητα και ολοκληρώνουσα αρχή όσον αφορά τα υπανθρώπινα βασίλεια. Η ασθένεια εμφανίζεται όταν υπάρχει έλλειψη ευθυγράμμισης μεταξύ των διαφόρων αυτών παραγόντων, της ψυχής και της μορφής, της ζωής και της έκφρασής της, των υποκειμενικών και αντικειμενικών πραγματικοτήτων. Συνεπώς πνεύμα και ύλη δεν αλληλοσχετίζονται ελεύθερα. Αυτός είναι ένας τρόπος ερμηνείας του Νόμου Ι και η όλη θέση αποσκοπεί να αποτελέσει μια εξήγηση αυτού του Νόμου.

2.  Αυτή η έλλειψη αρμονίας που προκαλεί ό,τι ονομάζουμε ασθένεια, διατρέχει και τα τέσσερα βασίλεια της φύσης και δημιουργεί εκείνες τις συνθήκες που προκαλούν πόνο (όπου η αισθαντικότητα είναι έντονη και αναπτυγμένη) και παντού συμφόρηση, φθορά και θάνατο. Σκεφθείτε αυτές τις λέξεις: Δυσαρμονία, Ασθένεια, Πόνος, Συμφόρηση, Φθορά, Θάνατος, γιατί περιγράφουν τη γενική κατάσταση που διέπει τη συνειδητή ζωή όλων των μορφών, μακροκοσμικών και μικροκοσμικών. Δεν αποτελούν αίτια.

3.  Όλες αυτές οι καταστάσεις μπορεί ωστόσο να θεωρηθούν σαν εξαγνιστικές στα αποτελέσματά τους και πρέπει έτσι να θεωρούνται απ’ την ανθρωπότητα, αν πρόκειται να έχει μια ορθή στάση απέναντι στην ασθένεια. Αυτό συχνά λησμονείται απ’ το φανατικό θεραπευτή και τον αδιάλλακτο εκπρόσωπο μιας ιδέας που συλλαμβάνεται περιορισμένα και σε πολλές περιπτώσεις αποτελεί μέρος μόνο μιας μεγαλύτερης ιδέας. [13]

4.  Οι μέθοδοι θεραπείας και οι τεχνικές ανακούφισης είναι ιδιάζουσες στην ανθρωπότητα και είναι αποτέλεσμα της νοητικής δραστηριότητας του ανθρώπου. Υποδεικνύουν τη λανθάνουσα δύναμή του σαν δημιουργού και σαν εκείνου που οδεύει προς την ελευθερία. Υποδεικνύουν τη διακριτική του ικανότητα να νιώθει την τελειότητα, να οραματίζεται το στόχο κι έτσι να εργάζεται προς την τελική αυτή απελευθέρωση. Το λάθος του σ’ αυτή την εποχή συνίσταται:

α.  Στην ανικανότητά του να εκτιμήσει τις αληθινές χρήσεις του πόνου.

β.  Στη δυσφορία του για την οδύνη.

γ.  Στην παρανόησή του του νόμου της μη-αντίστασης.

δ.  Στην υπερέμφασή του της μορφικής φύσης.

ε.  Στη στάση του απέναντι στο θάνατο και στην αίσθησή του ότι η εξαφάνιση της ζωής από την οπτική αντίληψη με το μέσον της μορφής και η επακόλουθη αποσύνθεση αυτής της μορφής υποδεικνύει καταστροφή.

5.  Όταν η ανθρώπινη σκέψη αντιστρέψει τις συνηθισμένες ιδέες ως προς την ασθένεια και αποδεχθεί την ασθένεια σαν γεγονός στη φύση, ο άνθρωπος θα αρχίσει να εργάζεται με το νόμο της απελευθέρωσης, με ορθή σκέψη που οδηγεί στη μη-αντίσταση. Προς το παρόν με τη δύναμη της κατευθυνόμενης σκέψης του και του έντονου ανταγωνισμού του προς την ασθένεια τείνει μόνο να ενεργοποιήσει τη δυσκολία. Όταν αναπροσανατολίσει τη σκέψη του στην αλήθεια και την ψυχή, τα δεινά του φυσικού πεδίου θα αρχίσουν να εξαφανίζονται. Αυτό θα γίνει φανερό καθώς θα μελετούμε αργότερα τη μέθοδο της εκρίζωσης. Η ασθένεια υπάρχει. Οι μορφές σ’ όλα τα βασίλεια είναι πλήρεις δυσαρμονίας και χωρίς ευθυγράμμιση με την ενοικούσα ζωή. Η ασθένεια, η φθορά και η τάση προς διάλυση βρίσκονται παντού. Διαλέγω τις λέξεις μου με προσοχή.

6.  Η ασθένεια δεν είναι συνεπώς το αποτέλεσμα εσφαλμένης ανθρώπινης σκέψης. Υπήρχε στις πολλές μορφές ζωής πολύ πριν εμφανισθεί στη γη η ανθρώπινη οικογένεια. Εάν ζητάτε μια ρηματική έκφραση και θέλετε να μιλήσετε στα όρια του ανθρώπινου νου, μπορείτε να πείτε με κάποια ακρίβεια: ο Θεός, [14] η πλανητική Θεότητα, είναι ένοχος εσφαλμένης σκέψης. Δε θα εκφράσετε όμως την αλήθεια, αλλά μόνο μικρό μέρος του αιτίου όπως παρουσιάζεται στην ασθενή πεπερασμένη σας διάνοια με το μέσον της γενικής παγκόσμιας γοητείας και πλάνης.

7.  Από μια άποψη η ασθένεια είναι μια διαδικασία απελευθέρωσης και ο εχθρός εκείνου που είναι στατικό κι αποκρυσταλλωμένο. Μη νομίσετε απ’ τα λεγόμενά μου ότι η ασθένεια πρέπει να είναι ευπρόσδεκτη κι ότι η διαδικασία του θανάτου πρέπει να επιδιώκεται. Εάν συνέβαινε αυτό, ο άνθρωπος θα υπέθαλπε την ασθένεια και θα καθιέρωνε την αυτοκτονία. Ευτυχώς για την ανθρωπότητα η όλη τάση της ζωής είναι ενάντια στην ασθένεια και η αντίδραση της μορφικής ζωής στη σκέψη του ανθρώπου υποδαυλίζει το φόβο του θανάτου. Αυτό είναι ορθό, γιατί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της διατήρησης της μορφικής ακεραιότητας είναι ζωτική αρχή της ύλης και η τάση για την αυτοδιαιώνιση της ζωής μέσα στη μορφή είναι η μεγαλύτερη δοθείσα από το Θεό ικανότητά μας και θα διαρκέσει. Αλλά στην ανθρώπινη οικογένεια πρέπει τελικά να δώσει θέση στη χρήση του θανάτου σαν οργανωμένης, απελευθερωτικής διαδικασίας για να διατηρηθεί η δύναμη και να δοθεί στην ψυχή ένα καλύτερο όργανο εκδήλωσης. Γι’ αυτή την ελευθερία δράσης το ανθρώπινο γένος σαν σύνολο δεν είναι ακόμη έτοιμο. Οι μαθητές και οι ζηλωτές του κόσμου πρέπει λοιπόν τώρα ν’ αρχίσουν να συλλαμβάνουν τις νεότερες αρχές της ύπαρξης. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης διέπει τη σχέση πνεύματος και ύλης, ζωής και μορφής, εφόσον η ίδια η Θεότητα θέλει να ενσαρκώνεται μέσα στο σώμα της εκδήλωσής Της – έναν πλανήτη ή ένα ηλιακό σύστημα. Σας έδωσα στην παραπάνω δήλωση μια νύξη ως προς ένα από τα βασικά αίτια της ασθένειας και τον ατέλειωτο αγώνα μεταξύ του φυλακισμένου πνεύματος και της φυλακίζουσας μορφής. Ο αγώνας αυτός χρησιμοποιεί σαν μέθοδό του την ενδόμυχη εκείνη ποιότητα που εκφράζεται σαν παρόρμηση για διατήρηση και σαν ώθηση για διαιώνιση – τόσο της παρούσας μορφής όσο και του είδους. [15]

8.  Ο νόμος του αιτίου και αποτελέσματος, που ονομάζεται Κάρμα στην Ανατολή, κυβερνά όλα αυτά. Το κάρμα πρέπει να θεωρείται στην πραγματικότητα σαν το αποτέλεσμα (στη μορφική ζωή του πλανήτη μας) αιτίων βαθιά εδραιωμένων και κρυμμένων στη διάνοια του Θεού. Τα αίτια που μπορούμε να ανιχνεύσουμε σε σχέση με την ασθένεια και το θάνατο, είναι στην πραγματικότητα μόνο η πραγμάτωση ορισμένων βασικών αρχών που διέπουν – ορθά ή εσφαλμένα, ποιος θα μπορούσε να πει; – τη ζωή του Θεού σε μορφή και πρέπει πάντοτε να παραμένουν ακατανόητες στον άνθρωπο μέχρι την εποχή εκείνη που θα λάβει τη μεγάλη μύηση η οποία συμβολίζεται για μας στη Μεταμόρφωση. Σ’ όλη τη μελέτη μας θα ασχοληθούμε με δευτερεύοντα αίτια και τα αποτελέσματά τους, με τα φαινομενικά επακόλουθα των υποκειμενικών αυτών αποτελεσμάτων που εκπορεύονται από αίτια που είναι για μας πολύ μακρινά για να συλλάβουμε. Αυτό πρέπει να γίνει παραδεκτό και να συλληφθεί. Είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος με το σημερινό νοητικό του μηχανισμό. Όταν σπάνια λειτουργεί η ενόραση και σπάνια φωτίζεται η διάνοια, γιατί θα έπρεπε ο άνθρωπος να περιμένει αλαζονικά να κατανοήσει το καθετί; Ας εργασθεί για την ανάπτυξη της ενόρασής του και την επίτευξη της φώτισης. Τότε η κατανόηση μπορεί να έρθει στο δρόμο του. Θα έχει αποκτήσει το δικαίωμα για τη θεία γνώση. Αλλά η παραπάνω αναγνώριση θα αρκέσει για την εργασία μας και θα μας επιτρέψει να διατυπώσουμε εκείνους τους νόμους και τις αρχές που θα υποδείξουν τον τρόπο με τον οποίο η ανθρωπότητα μπορεί να επιτύχει την αποδέσμευση από τη μορφική συνείδηση και την επακόλουθη απαλλαγή από τη νίκη του θανάτου κι από εκείνες τις συνθήκες που αφορούν την ασθένεια και διέπουν σήμερα την πλανητική μας εκδήλωση.

Θα διαιρέσουμε τη μελέτη μας για τα αίτια των ασθενειών σε τρία μέρη, αποκλείοντας από την έρευνά μας για την αλήθεια την τελείως κατανοητή αλλά εξίσου μάταιη επιθυμία να κατανοήσουμε τη διάνοια της Θεότητας:

      Ι.  Τα ψυχολογικά αίτια.

     II.  Τα αίτια που εκπορεύονται από την ομαδική ζωή.

   III.  Τις καρμικές μας ευθύνες, τα καρμικά αίτια. [16]

Με όλα αυτά θα αποκτήσουμε μόνο μια γενική ιδέα (ό,τι είναι τώρα εφικτό) για την παρουσία της ασθένειας στην ανθρώπινη οικογένεια κι εκείνης που βρίσκουμε επίσης μερικώς στο ζωικό βασίλειο. Όταν η γενική αυτή ιδέα συλληφθεί, θα έχουμε μια καθαρότερη κατανόηση του προβλήματός μας και θα μπορούμε τότε να προχωρήσουμε στη μελέτη μας των μεθόδων που θα μας επιτρέψουν να χειρισθούμε τα ανεπιθύμητα αποτελέσματα με μεγαλύτερη ευκολία. Οι σπουδαστές της Τέχνης της Θεραπείας πρέπει επίσης να θυμούνται ότι υπάρχουν τρεις τρόποι με τους οποίους επιτελείται η θεραπεία κι ότι και οι τρεις τρόποι έχουν τη θέση και την αξία τους που εξαρτώνται απ’ το σημείο εξέλιξης του υπό θεραπεία ατόμου.

 Πρώτο, υπάρχει η εφαρμογή εκείνων των καταπραϋντικών και βελτιωτικών μεθόδων που βαθμιαία θεραπεύουν την ασθένεια κι εξαλείφουν τις ανεπιθύμητες συνθήκες· δομούν τη μορφική ζωή και υποδαυλίζουν τη ζωτικότητα, έτσι ώστε η ασθένεια μπορεί να εκβληθεί. Καλοί εκπρόσωποι των μεθόδων αυτών είναι η αλλοπαθητική και η ομοιοπαθητική σχολή και οι διάφορες οστεοπαθητικές, χειροπρακτικές κι άλλες θεραπευτικές σχολές. Έχουν κάνει πολύ καλό κι εποικοδομητικό έργο και το χρέος της ανθρωπότητας στη σύνεση, την επιδεξιότητα και τις ανιδιοτελείς περιποιήσεις των ιατρών είναι μεγάλο. Ασχολούνται συνεχώς με επείγουσες περιπτώσεις κι επικίνδυνα αποτελέσματα αιτίων που δεν είναι φανερά στην επιφάνεια. Με τις μεθόδους αυτές ο πάσχων βρίσκεται στα χέρια τρίτων και πρέπει να είναι παθητικός, ήρεμος κι αρνητικός.

Δεύτερο, υπάρχει η παρουσίαση του έργου και των μεθόδων του σύγχρονου ψυχολόγου που επιζητεί να ασχοληθεί με υποκειμενικές συνθήκες και να εξομαλύνει τις εσφαλμένες στάσεις του νου, τις αναστολές, τις ψυχώσεις και τα συμπλέγματα που επιφέρουν τις εξωτερικές καταστάσεις της ασθένειας, τις νοσηρές συνθήκες και τις νευρωτικές και νοητικές καταστροφές. Με τη μέθοδο αυτή ο πάσχων διδάσκεται να συνεργάζεται όσο μπορεί περισσότερο με τον ψυχολόγο, έτσι ώστε να φθάσει σε μια πρέπουσα κατανόηση του εαυτού του [17] κι έτσι να μάθει να εκριζώνει τις εσώτερες εκείνες εξαναγκαστικές συνθήκες που είναι υπόλογες για τα εξωτερικά αποτελέσματα. Εκπαιδεύεται να είναι θετικός και ενεργητικός κι αυτό είναι ένα μεγάλο βήμα στην ορθή κατεύθυνση. Η τάση του συνδυασμού της ψυχολογίας με την εξωτερική φυσική θεραπεία είναι υγιής και ορθή.

Τρίτο, η ανώτατη και νεότατη μέθοδος είναι εκείνη που φέρνει σε θετική δραστηριότητα την ίδια την ψυχή του ανθρώπου. Η αληθινή και μέλλουσα θεραπεία επέρχεται όταν η ζωή της ψυχής μπορεί να ρέει χωρίς προσκόμματα και εμπόδια μέσω κάθε όψης της μορφικής φύσης. Μπορεί τότε να τη ζωογονήσει με τη δυναμικότητά της και μπορεί επίσης να εξαλείψει εκείνες τις συμφορήσεις και τα εμφράγματα που είναι γόνιμες πηγές ασθένειας.

Αυτά σας δίνουν πολλά για να σκεφθείτε. Αν προχωρούμε αργά όσον αφορά την πρακτική εφαρμογή των τεχνικών και των μεθόδων, είναι γιατί επιδιώκω να θέσω στέρεα θεμέλια για ό,τι θα μεταδώσω αργότερα.
ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΙΛΗ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

https://www.adni18.com/alice-bailey/details.php?image_id=10

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΝΟΜΟΣ 1 ΒΙΒΛΙΟ 23

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

Τ

Ο όλο θέμα της θεραπείας είναι τόσο αρχαίο όσο κι ο χρόνος και ήταν πάντοτε αντικείμενο έρευνας και πειράματος. Αλλά ως προς την ορθή χρήση της ικανότητας και των δυνάμεων της θεραπείας η γνώση είναι σε νηπιακή κατάσταση. Μόνο σ’ αυτή την εποχή και γενιά είναι επιτέλους δυνατό να μεταδοθούν οι νόμοι της μαγνητικής θεραπείας και να υποδειχθούν τα αίτια εκείνων των ασθενειών – που ανακύπτουν στα τρία εσώτερα σώματα – οι οποίες σήμερα αφανίζουν την ανθρώπινη δομή, προκαλούν αδιάκοπο πόνο και οδύνη και εισάγουν τον άνθρωπο διαμέσου της πύλης που οδηγεί στον κόσμο της ασώματης ύπαρξης. Μόνο σήμερα ο άνθρωπος βρίσκεται στο σημείο εξέλιξης της συνείδησής του όπου μπορεί να αρχίσει να αντιλαμβάνεται τη δύναμη των υποκειμενικών κόσμων και η νέα και πελώρια επιστήμη της ψυχολογίας αποτελεί την ανταπόκρισή του στο αυξανόμενο αυτό ενδιαφέρον. Οι διαδικασίες διευθέτησης, εξάλειψης και θεραπείας απασχολούν τη διάνοια όλων των σκεπτόμενων ανθρώπων καθώς κι όλων των ανθρώπων που υποφέρουν. Έχουμε πολλά να κάνουμε και γιαυτό ζητώ υπομονή από μέρους σας.

Όταν κανείς εισέρχεται στο βασίλειο της θεραπευτικής, εισέρχεται σ’ έναν κόσμο μεγάλης εσωτερικής γνώσης και άπειρων συμπερασμάτων κι αντιμετωπίζει διατυπώσεις πολλών διανοιών που επιδίωξαν ανά τους αιώνες να θεραπεύσουν και να βοηθήσουν. Τα αίτια και η προέλευση της ασθένειας υπήρξε το θέμα ατελεύτητων ερευνών και εικασιών και πολλά οριστικά συμπεράσματα διατυπώθηκαν για τη θεραπεία διαφόρων παθήσεων· επίσης διατυπώθηκαν πολλές μέθοδοι, τεχνικές, φόρμουλες, συνταγές, ποικίλοι χειρισμοί και θεωρίες. [2] Όλα αυτά συντελούν να γεμίσουν το νου με πολλές ιδέες – μερικές ορθές, άλλες εσφαλμένες – κι αυτό δυσκολεύει πολύ την είσοδο νέων ιδεών και την αφομοίωση από το σπουδαστή του μέχρι τώρα αγνώστου.

Οι ζηλωτές χάνουν πολλά αρνούμενοι να εγκαταλείψουν εκείνο που ο κατώτερος νους αγαπά. Όταν κατορθώσουν να αποκτήσουν ανοιχτό νου και είναι έτοιμοι να δεχθούν τις νέες θεωρίες και υποθέσεις, ανακαλύπτουν ότι η παλιά και προσφιλής αλήθεια δεν έχει χαθεί πραγματικά, αλλά μεταφέρθηκε στην ορθή της θέση μέσα σ’ ένα μεγαλύτερο σχήμα.

Όλοι οι μυημένοι της Προαιώνιας Σοφίας είναι αναγκαστικά θεραπευτές, παρότι όλοι μπορεί να μη θεραπεύουν το φυσικό σώμα. Ο λόγος γι’ αυτό είναι ότι όλες οι ψυχές που έχουν επιτύχει κάποιο μέτρο αληθινής ελευθερίας είναι διαβιβαστές πνευματικής ενέργειας. Αυτή επηρεάζει αυτόματα κάποια όψη του μηχανισμού που χρησιμοποιείται από τις ψυχές που προσεγγίζουν. Όταν χρησιμοποιώ τη λέξη “μηχανισμός” σ’ αυτές τις διδασκαλίες, αναφέρομαι στις διάφορες όψεις του οργάνου, του σώματος ή μορφικής φύσης, δια του οποίου όλες οι ψυχές ζητούν να εκδηλωθούν. Αναφέρομαι συνεπώς:

1.  Στο πυκνό φυσικό σώμα που είναι το άθροισμα όλων των οργανισμών που το απαρτίζουν· αυτοί επιτελούν τις διάφορες λειτουργίες που επιτρέπουν στην ψυχή να εκφρασθεί στο φυσικό ή αντικειμενικό πεδίο σαν μέρος ενός μεγαλύτερου και πιο περιεκτικού οργανισμού. Το φυσικό σώμα είναι το όργανο ανταπόκρισης του ενοικούντος πνευματικού ανθρώπου και χρησιμεύει για να θέτει την πνευματική αυτή οντότητα σε σχέση με το όργανο ανταπόκρισης του πλανητικού Λόγου, της Ζωής στην οποία ζούμε και κινούμαστε και υπάρχουμε.

2.  Στο αιθερικό σώμα που έχει έναν κύριο αντικειμενικό σκοπό. Αυτός είναι να ζωογονεί και να ενεργοποιεί το φυσικό σώμα κι έτσι να το ολοκληρώνει στο ενεργειακό σώμα της Γης και του ηλιακού συστήματος. Είναι ένας ιστός ενεργειακών ρευμάτων, γραμμών δύναμης και φωτός. Αποτελεί μέρος του απέραντου δικτύου ενεργειών, [3] που υπόκειται όλων των μορφών, μεγάλων ή μικρών (μικροκοσμικών ή μακροκοσμικών). Πάνω σ’ αυτές τις γραμμές ενέργειας ρέουν οι κοσμικές δυνάμεις όπως το αίμα ρέει δια των φλεβών και των αρτηριών. Η συνεχής αυτή ατομική – ανθρώπινη, πλανητική και ηλιακή – κυκλοφορία των ζωικών δυνάμεων διαμέσου των αιθερικών σωμάτων όλων των μορφών είναι η βάση κάθε εκδηλωμένης ζωής και η έκφραση της ουσιώδους μη-χωριστικότητας όλης της ζωής.

3.  Στο αστρικό ή επιθυμητικό σώμα (που ονομάζεται μερικές φορές συναισθηματικό σώμα) που είναι αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης της επιθυμίας και της αισθαντικής ανταπόκρισης πάνω στον εαυτό στο κέντρο και η επακόλουθη συνέπεια – σ’ αυτό το σώμα – βιώνεται σαν συναίσθημα και σαν πόνος και ηδονή και σαν άλλα ζεύγη αντιθέτων. Στα δύο αυτά σώματα, το αιθερικό και το αστρικό σώμα, βρίσκεται το ενενήντα τοις εκατό των αιτίων της φυσικής ασθένειας και των ανωμαλιών.

4.  Στο νοητικό σώμα ή εκείνο το μέρος της τσίττα ή νοητικού υλικού το οποίο η ατομική ανθρώπινη μονάδα μπορεί να χρησιμοποιεί και να εντυπώνει και συνιστά τον τέταρτο κατά σειρά μηχανισμό που διαθέτει η ψυχή. Ταυτόχρονα ας μη λησμονούμε ότι αυτά τα τέσσαρα αποτελούν ένα μηχανισμό. Πέντε τοις εκατό απ’ όλες τις σύγχρονες ασθένειες προέρχονται από αυτό το σώμα ή κατάσταση συνείδησης κι εδώ επιθυμώ να εκφράσω την αλήθεια ότι η συνεχής επανάληψη από ορισμένες σχολές θεραπευτών ότι ο νους είναι η αιτία όλων των παθήσεων δεν αποτελεί προς το παρόν γεγονός. Μετά από ένα εκατομμύριο χρόνια, όταν η εστία της ανθρώπινης προσοχής θα έχει μετατοπισθεί από τη συναισθηματική φύση στο νου κι όταν οι άνθρωποι θα είναι ουσιαστικά νοητικοί, όπως σήμερα είναι ουσιαστικά συναισθηματικοί, τότε τα αίτια της ασθένειας θα πρέπει να αναζητούνται στο βασίλειο του νου. Σήμερα βρίσκονται (εκτός από λίγες σπάνιες περιπτώσεις) στην έλλειψη ζωτικότητας ή σε υπερβολική διέγερση και στο βασίλειο του αισθήματος, των επιθυμιών (παρεμποδισμένων ή υπερικανοποιημένων) και στις διαθέσεις, [4] την καταπίεση ή έκφραση βαθιά ριζωμένων πόθων, ερεθισμών, μυστικών τέρψεων και πολλών κρυφών παρορμήσεων που εκπορεύονται από την επιθυμητική ζωή του ατόμου.

Αυτή η σπουδή για ύπαρξη και κατοχή δόμησε αρχικά και δομεί το εξωτερικό φυσικό όργανο ανταπόκρισης και σήμερα αναγκάζει ένα μηχανισμό που κατασκευάσθηκε ουσιαστικά για φυσικούς σκοπούς, να εξυπηρετεί περισσότερο υποκειμενικούς σκοπούς. Αυτό προκαλεί επίσης ανωμαλία και μόνο όταν ο άνθρωπος αντιληφθεί ότι μέσα στο εξωτερικό φυσικό περίβλημα υπάρχουν άλλα σώματα που εξυπηρετούν πιο λεπτοφυείς σκοπούς ανταπόκρισης, θα δούμε τη βαθμιαία αναπροσαρμογή και την υγεία του φυσικού σώματος. Με τα λεπτοφυέστερα αυτά περιβλήματα θα ασχοληθούμε αργότερα.

Εδώ φυσικά θα ρωτήσετε: Ποιο είναι το γενικό σχέδιο που θα επιδιώξω ν’ ακολουθήσω καθώς σας διδάσκω τους νόμους της θεραπευτικής, εκείνους τους νόμους που καθοδηγούν τους μυημένους και οι οποίοι πρέπει βαθμιαία να αντικαταστήσουν τις πιο φυσικές μεθόδους της τωρινής θεραπευτικής τέχνης; Επίσης ζητάτε φυσικά να μάθετε ποια είναι η ειδική τεχνική την οποία εσείς – σαν θεραπευτές – πρέπει να μάθετε να χρησιμοποιείτε αναφορικά τόσο με τον εαυτό σας όσο και μ’ εκείνους που ζητάτε να θεραπεύσετε. Θα εκθέσω σύντομα τη διδασκαλία που θα επιχειρήσω να δώσω και θα τονίσω πού πρέπει να δώσετε έμφαση καθώς αρχίζετε τη μελέτη αυτού του θέματος.

Πρώτα απ’ όλα θα προσπαθήσω να θίξω τα αίτια της ασθένειας, γιατί ο αποκρυφιστής σπουδαστής πρέπει πάντα ν’ αρχίζει απ’ τον κόσμο των αιτίων κι όχι απ’ τον κόσμο των αποτελεσμάτων.

Δεύτερο, θα διευκρινίσω τις επτά μεθόδους θεραπείας που διέπουν “το έργο της απόδοσης” (όπως ονομάζεται στην αποκρυφιστική ορολογία), όπως εφαρμόζονται από τους μυημένους του κόσμου. Αυτές προσδιορίζουν τις τεχνικές που πρέπει να χρησιμοποιηθούν. Θα σημειώσετε ότι αυτές οι μέθοδοι και τεχνικές ρυθμίζονται από τις ακτίνες (για τις οποίες έγραψα αλλού)· κι ότι συνεπώς [5] ο θεραπευτής πρέπει να λάβει υπόψη όχι μόνο τη δική του ακτίνα αλλά και την ακτίνα του ασθενούς. Υπάρχουν συνεπώς επτά ακτινικές τεχνικές κι αυτές απαιτούν διευκρίνιση προτού γίνει δυνατό να εφαρμοσθούν με νοημοσύνη.

Τρίτο, θα τονίσω την ψυχολογική θεραπευτική και την ανάγκη να ασχοληθούμε με την εσώτερη ζωή του αρρώστου, γιατί ο βασικός νόμος που υπόκειται σε κάθε αποκρυφιστική θεραπεία μπορεί να διατυπωθεί ως εξής:

ΝΟΜΟΣ Ι

Κάθε ασθένεια είναι αποτέλεσμα αναστολής της ψυχικής ζωής κι αυτό αληθεύει για όλες τις μορφές σ’ όλα τα βασίλεια. Η τέχνη του θεραπευτή συνίσταται στην αποδέσμευση της ψυχής, έτσι ώστε η ζωή της να μπορεί να ρέει δια του αθροίσματος των οργανισμών που συνιστούν κάθε ιδιαίτερη μορφή.

Έχει ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι η απόπειρα του επιστήμονα ν’ αποδεσμεύσει την ενέργεια του ατόμου έχει την ίδια γενική φύση με το έργο του εσωτεριστή όταν προσπαθεί να αποδεσμεύσει την ενέργεια της ψυχής. Σ’ αυτή την αποδέσμευση κρύβεται η φύση της αληθινής τέχνης της θεραπείας. Εδώ βρίσκεται ένας αποκρυφιστικός υπαινιγμός.

Τέταρτο, θα εξετάσουμε το φυσικό σώμα, τις ασθένειες και τις νόσους του, αλλά μόνο αφού μελετήσουμε εκείνο το τμήμα του ανθρώπου που βρίσκεται πίσω και περιβάλλει το πυκνό φυσικό σώμα. Μ’ αυτό τον τρόπο θα εργασθούμε από τον κόσμο των εσώτερων αιτίων στον κόσμο των εξωτερικών γεγονότων. Θα δούμε ότι καθετί που αφορά την υγεία του ανθρώπου προέρχεται από:

1.  Το σύνολο των δυνάμεων, αισθημάτων, επιθυμιών και περιστασιακών νοητικών διαδικασιών, το οποίο χαρακτηρίζει τα τρία λεπτοφυέστερα σώματα και προσδιορίζει τη ζωή και την εμπειρία του φυσικού σώματος.

2.  Το αποτέλεσμα πάνω στο φυσικό σώμα της κατάστασης της ανθρωπότητας σαν σύνολο. Το ανθρώπινο ον είναι ένα ακέραιο μέρος της ανθρωπότητας, ένας οργανισμός μέσα σ’ ένα μεγαλύτερο οργανισμό. Οι συνθήκες που επικρατούν στο σύνολο [6] αντανακλώνται στη μονάδα του εαυτού και πολλές απ’ τις νόσους από τις οποίες υποφέρει σήμερα ο άνθρωπος είναι το αποτέλεσμα πάνω του των συνθηκών που υφίστανται στο τέταρτο βασίλειο της φύσης σαν σύνολο. Γι’ αυτές δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος.

3.  Το αποτέλεσμα στο φυσικό του σώμα της πλανητικής ζωής που είναι έκφραση της ζωής του πλανητικού Λόγου ο Οποίος είναι μια εξελισσόμενη Οντότητα. Οι συνέπειες είναι πέρα απ’ τη γνώση μας, αλλά τα αποτελέσματα είναι αισθητά.

Δεν ενδιαφέρομαι πρωτίστως για την εκγύμναση ατόμων προκειμένου να καταστούν πιο ικανοί θεραπευτές. Αποβλέπω στην ομαδική θεραπευτική και με ενδιαφέρει την εποχή αυτή το έργο που γίνεται ομαδικά. Αλλά καμιά ομάδα ανθρώπων δεν μπορεί να εργασθεί σαν μονάδα, αν τα μέλη της δεν αγαπώνται και δεν υπηρετούνται αμοιβαία. Η θεραπευτική ενέργεια της πνευματικής Ιεραρχίας δεν μπορεί να ρέει δια της ομάδας εφόσον υπάρχει δυσαρμονία και επίκριση. Το πρώτο έργο συνεπώς κάθε ομίλου θεραπευτών είναι να συνδεθούν με αγάπη και να εργασθούν για την ομαδική ενότητα και κατανόηση.

Θα ήθελα να τονίσω εδώ την ανάγκη για υπομονή, καθώς ο θεραπευτικός όμιλος ολοκληρώνεται και οι αύρες των μελών του ομίλου σμίγουν. Χρειάζεται λίγος χρόνος για να μάθουν οι άνθρωποι να εργάζονται μαζί με τέλεια κατανόηση και απροσωπία και συγχρόνως να επιτυγχάνουν στη διάρκεια του έργου τους μια προσήλωση που θα επιφέρει τον αναγκαίο ομαδικό ρυθμό – ένα ρυθμό τέτοιας ενότητας και έντασης, ώστε το έργο να μπορεί να συγχρονισθεί εσωτερικά. Οι ζηλωτές και σπουδαστές καθώς εργάζονται πάνω σ’ αυτές τις γραμμές, πρέπει να εκγυμνασθούν να σκέφτονται σαν ομάδα και να δίνουν στην ομάδα (δίχως τσιγκουνιά κι επιφύλαξη) ό,τι καλύτερο υπάρχει μέσα τους καθώς και τον καρπό του διαλογισμού τους σ’ αυτά τα θέματα.

Θα έπρεπε επίσης να προσθέσω ότι οι οδηγίες αυτές πρέπει να είναι όσο το δυνατό περιεκτικές. Πρέπει να προσπαθήσω να δώσω [7] πολλές αλήθειες και πληροφορίες σε σύντομο χώρο, έτσι ώστε να καταστήσω κάθε φράση ικανή να μεταδίδει κάποια πραγματική ιδέα και να δίνει πραγματικό φως πάνω στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας θεραπευτικός όμιλος. Ό,τι έχω να πω διαιρείται σε δύο μέρη: Πρώτο, θα πραγματευθούμε το γενικό έργο της θεραπευτικής και της διδασκαλίας κι αυτό συνεπάγεται τη μετάδοση από μέρους μου νόμων, τεχνικών και μεθόδων. Δεύτερο, θα εξετάσουμε το θεραπευτή και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να τελειοποιηθεί στην τέχνη της θεραπείας.

Δεν αληθεύει άραγε ότι το πρώτο απαιτούμενο απ’ όλους τους θεραπευτές είναι μια συμπαθητική σχέση με τον ασθενή, έτσι ώστε ο θεραπευτής ν’ αποκτά διόραση της ανωμαλίας και να αποκαθιστά την εμπιστοσύνη του ασθενούς;

Σας δίνω δύο λέξεις που ενσωματώνουν τις απαιτήσεις για όλους τους αληθινούς θεραπευτές και για τις οποίες πρέπει να εργασθείτε. Είναι Μαγνητισμός και Ακτινοβολία. Ο θεραπευτής πάνω απ’ όλα πρέπει να είναι μαγνητικός και πρέπει να προσελκύει:

α.  Τη δύναμη της δικής του ψυχής· συνεπάγεται ευθυγράμμιση μέσω ατομικού διαλογισμού.

β.  Εκείνους που μπορεί να βοηθήσει· συνεπάγεται μια αποκεντρωμένη στάση.

γ.  Εκείνες τις ενέργειες που όταν προκύψει ανάγκη, θα διεγείρουν τον ασθενή στην επιθυμητή δραστηριότητα. Συνεπάγεται αποκρυφιστική γνώση κι εκγυμνασμένο νου.

Ο θεραπευτής πρέπει επίσης να κατανοεί πώς να ακτινοβολεί, γιατί η ακτινοβολία της ψυχής θα διεγείρει σε δραστηριότητα την ψυχή εκείνου που πρέπει να θεραπευθεί και η θεραπευτική διαδικασία θα τεθεί σε κίνηση· η ακτινοβολία του νου του θα φωτίσει τον άλλο νου και θα πολώσει τη θέληση του ασθενούς· η ακτινοβολία του ελεγχόμενου και ανιδιοτελούς αστρικού του σώματος θα επιβάλλει ένα ρυθμό στην ταραχή του αστρικού σώματος του ασθενούς κι έτσι θα επιτρέψει στον πάσχοντα να ενεργήσει ορθά, ενώ η ακτινοβολία του ζωτικού σώματος που λειτουργεί δια του σπληνικού κέντρου, [8] θα βοηθήσει στην οργάνωση του σώματος δύναμης του πάσχοντα κι έτσι θα διευκολύνει το έργο της θεραπείας. Συνεπώς ο θεραπευτής έχει καθήκον να γίνει αποτελεσματικός κι ανάλογα με ό,τι είναι, θα είναι και το αποτέλεσμα στον πάσχοντα. Όταν ο θεραπευτής εργάζεται μαγνητικά και ακτινοβολεί την ψυχική του δύναμη στον πάσχοντα, τότε ο ασθενής θα γίνει ικανός να επιτύχει ευκολότερα το επιθυμητό αποτέλεσμα – το οποίο μπορεί να είναι η πλήρης θεραπεία, ή μπορεί να είναι η εδραίωση μιας νοητικής κατάστασης που θα επιτρέψει στον ασθενή να ζήσει με τον εαυτό του και την ασθένειά του, ανεμπόδιστος από τους καρμικούς περιορισμούς του σώματος. Ή μπορεί να επιτρέψει στον πάσχοντα να επιτύχει (με χαρά και ευκολία) την ορθή απελευθέρωση από το σώμα και δια της πύλης του θανάτου να περάσει στην πλήρη υγεία

---

· Πραγματεία επί των Επτά Ακτίνων, Τόμ. Ι και ΙΙ.

ΚΕΦΑΛΑΙO IX Η ΑΤΡΑΠOΣ ΤΗΣ ΜΥΗΣΗΣ ΒΙΒΛΙΟ 1

ΚΕΦΑΛΑΙO IX

Η ΑΤΡΑΠOΣ ΤΗΣ ΜΥΗΣΗΣ

Μετά από μια μακρά ή σύντoμη χρoνική περίoδo o μαθητής στέκει στην Πύλη της Μύησης. Πρέπει να έχουμε υπόψη ότι καθώς προσεγγίζει κάποιος αυτή την πύλη κι έρχεται πλησιέστερα στo Διδάσκαλo, όπως λέει τo “Φως επί της Ατραπoύ”, τα πόδια τoυ έχoυν λουστεί στo αίμα της καρδιάς. Κάθε βήμα γίνεται πάντα με τη θυσία όλων εκείνων που είναι αγαπητά στην καρδιά στο ένα ή τo άλλο πεδίo και η θυσία αυτή πρέπει πάντα να είναι εθελοντική. Αυτός πoυ βαδίζει τη Δοκιμαστική Ατραπό και την Ατραπό της Αγιότητας, υπoλόγισε τo τίμημα, αναπρoσαρμόσθηκε η αίσθηση αξιών του και συνεπώς δεν κρίνει όπως κρίνει o άνθρωπoς τoυ κόσμoυ. Είναι o άνθρωπoς πoυ επι­χειρεί να καταλάβει τη “βασιλεία δια της βίας” και στην προσπάθεια πρoετoιμάζεται για την επακόλουθη oδύνη. Είναι o άνθρωπoς πoυ θεωρεί όλα τα πράγματα σαν απώλεια, αρκεί να κερδίσει τo στόχο και στον αγώνα για την κυριαρχία τoυ κατώτερoυ εαυ­τoύ απ’ τoν ανώτερo είναι πρόθυμoς να θυσιασθεί ακόμη και στο θάνατο.

Oι Πρώτες Δύo Μυήσεις.

Στην πρώτη μύηση o έλεγχoς τoυ Εγώ επί τoυ φυσικoύ σώματoς έχει φθάσει σε υψηλό βαθμό επίτευξης. “Τα αμαρτήματα της σάρκας”, όπως αναφέρει η Χριστιανική φρασεoλoγία, έχουν κυριαρχηθεί· η λαιμαργία, το ποτό κι η ακoλασία δεν ελέγχουν πια. Δεν υπακούονται πλέον οι απαιτήσεις του φυσικού στoιχειακού· ο έλεγχoς είναι πλήρης και τo δέλεαρ απήλθε. [83] Μια γενική στάση υπακoής στo Εγώ έχει επιτευχθεί και η πρoθυμία για υπακoή είναι πoλύ ισχυρή. O αγωγός μεταξύ ανώτερoυ και κατώτερoυ διευρύνεται και η υπακoή της σάρκας γίνεται σχεδόν αυτόματα.

Τo γεγονός ότι όλoι oι μυημένoι δεν ανταποκρίνονται σ’ αυτό τo πρότυπο μπoρεί να απoδoθεί σε πoλλά αίτια, όμως ο φθόγγος που ηχούν πρέπει να είναι στην πλευρά της ευθύτητας· η αναγνώριση των ατελειών πoυ παρουσιάζουν θα είναι ειλικρινής και δημόσια κι ο αγώνας τoυς να πρoσαρμoσθoύν στo ανώτερo πρότυπο θα είναι γνωστός, ακόμη κι αν δεν επιτευχθεί η τελειότητα. Oι μυημένoι μπορεί και πράγματι πέφτoυν κι ως εκ τούτου υφίστανται το αποτέλεσμα τoυ νόμoυ στην τιμωρία. Με την πτώση αυτή μπορεί και πράγματι βλάπτoυν την ομάδα κι ως εκ τoύτoυ υφίστανται τo κάρμα της αναπρoσαρμoγής, οφείλοντας να εξιλεωθoύν για τη βλάβη με μεταγενέστερη παρατεταμένη υπηρεσία κατά την oπoία τα μέλη της ομάδας, ακόμη κι ασυνείδητα, εφαρμόζoυν τo νόμo· η πρόoδός τoυς παρακωλύεται σoβαρά και πoλύς χρόνoς χάνεται, στo διάστημα τoυ oπoίoυ πρέπει να εξoφλήσoυν τo κάρμα απέναντι των μονάδων που έβλαψαν. Τo καθαυτό γεγoνός ότι o άνθρωπoς είναι μυημένoς κι επομένως τo μέσον για δύναμη πoλύ ισχυρoύ είδους, κάνει τις παρεκτρoπές τoυ από την ευθεία ατραπό να έχoυν πoλύ ισχυρότερα απoτελέσματα από ό,τι στην περίπτωση ενός λιγότερo εξελιγμένoυ ανθρώπου· η ανταμoιβή και η τιμωρία τoυ θα είναι εξίσoυ μεγαλύτερες. Πρέπει αναπόφευκτα να πληρώσει τo τίμημα πριν τoυ επιτραπεί να πρoχωρήσει περισσότερo στην Oδό. Όσoν αφoρά την ομάδα που βλάπτει, πoια πρέπει άραγε να είναι η στάση της; Η αναγνώριση της βαρύτητας τoυ σφάλματoς, η συνετή απoδoχή των γεγονότων στη δεδoμένη περίπτωση, η απoφυγή αντιαδελφικών επικρίσεων και η διάχυση αγάπης στoν αμαρτήσαντα αδελφό· όλα αυτά σε συνδυασμό με μια δράση που κάνει φανερό στo πλατύ κoινό πoυ παρακoλoυθεί ότι τέτoια αμαρτήματα και παραβάσεις τoυ νόμoυ δεν παραβλέπονται. Σ’ αυτά πρέπει να πρoστεθεί μια στάση τoυ νoυ της ενδιαφερόμενης ομάδας, που θα την oδηγήσει (ενώ αναλαμβάνει σταθερή δράση) να βoηθήσει τoν παραπλανηθέντα αδελφό ν’ αντιληφθεί τo σφάλμα τoυ, να εξoφλήσει τo ανταπoδoτικό κάρμα κι έπειτα να τoν απoκαταστήσει στo σεβασμό [84] και την εκτίμησή της όταν έχoυν γίνει oι κατάλληλες επανoρθώσεις.

Όλoι oι άνθρωπoι δεν αναπτύσσoνται ακριβώς στις ίδιες ή παράλληλες γραμμές και γιαυτό δεν μπορούν να τεθoύν σταθερoί κι άκαμπτoι κανόνες ως προς την ακριβή διαδικασία κάθε μύησης, ή τα κέντρα που πρέπει να ζωoγoνηθoύν, ή το όραμα που πρέπει να παρασχεθεί. Πάρα πoλλά εξαρτώνται από την ακτίνα τoυ μαθητή ή την ανάπτυξή τoυ σε κάποια ιδιαίτερη κατεύθυνση (oι άνθρωπoι δεν αναπτύσσoνται συνήθως oμαλά), απ’ τo ατoμικό τoυ κάρμα καθώς και τις απαιτήσεις οποιασδήποτε ειδικής περιόδoυ. Ωστόσο μπoρoύμε να υποδείξουμε τα εξής: Κατά την πρώτη μύηση, εκείνη της γέννησης τoυ Χριστoύ, τo καρδιακό κέντρo είναι εκείνο πoυ συνήθως ζωoγoνείται με την προοπτική του απoτελεσματικότερου ελέγχου τoυ αστρικoύ φoρέα και της παροχής μεγαλύτερης υπηρεσίας στην ανθρωπότητα. Μετά τη μύηση αυτή o μυημένoς διδάσκεται κυρίως τα γεγονότα τoυ αστρικoύ πεδίoυ· πρέπει να σταθερo­πoιήσει τo συναισθηματικό τoυ φoρέα και να μάθει να εργάζεται στo αστρικό πεδίo με την ίδια ευκoλία και άνεση που το κάνει στo φυσικό πεδίo· έρχεται σε επαφή με τoυς αστρικούς ντέβα· μαθαίνει να ελέγχει τα αστρικά στoιχειακά· πρέπει να λειτουργεί με ευκoλία στα κατώτερα υπoπεδία και η αξία και η πoιότητα τoυ έργoυ τoυ στo φυσικό πεδίo απoκτά αυξημένη βαρύτητα. Κατά τη μύηση αυτή περνά απ’ την Αίθoυσα της Γνώσης στην Αίθoυσα της Σoφίας. Την περίοδο αυτή η έμφαση τίθεται συνεχώς στην αστρική τoυ ανάπτυξη, μολονότι ο νoητικός τoυ εξοπλισμός αυξάνει σταθερά.

Πoλλές ζωές μπορεί να μεσoλαβήσoυν μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης μύησης. Μια μακρά περίoδoς πoλλών ενσαρκώσεων μπoρεί να κυλήσει πριν τελειοποιηθεί o έλεγχoς τoυ αστρικoύ σώματoς και o μυημένoς ετοιμαστεί για τo επόμενo βήμα. Η αναλογία διατηρείται με ενδιαφέρoντα τρόπο στην Καινή Διαθήκη στη ζωή τoυ μυημένου Ιησoύ. Πoλλά χρόνια πέρασαν μεταξύ της Γέννησης και της Βάπτισης, αλλά τα υπό­λoιπα τρία βήματα έγιναν σε τρία χρόνια. [85] Εφόσον ληφθεί η δεύτερη μύηση η πρό­oδoς είναι ταχεία και η τρίτη και τέταρτη μύηση ακολουθούν πιθανόν στην ίδια ζωή ή στην επόμενη.

Η δεύτερη μύηση απoτελεί την κρίση για τoν έλεγχo τoυ αστρικoύ σώματoς. Όπως ακριβώς κατά την πρώτη μύηση καταδείχθηκε ο έλεγχος τoυ πυκνού φυσικoύ, έτσι κι εδώ καταδεικνύεται o έλεγχoς τoυ αστρικoύ. Η θυσία κι ο θάνατος της επιθυμίας αποτέλεσαν τo στόχο της πρoσπάθειας. Η καθαυτή επιθυμία έχει κυριαρχηθεί απ’ τo Εγώ κι επιδιώκεται μόνο εκείνο πoυ είναι για τo καλό τoυ συνόλoυ και σε ευθυγράμμιση με τη θέληση τoυ Εγώ και τoυ Διδασκάλoυ. Τo αστρικό στoιχειακό ελέγχεται, τo συναισθηματικό σώμα καθίσταται αγνό και διαφανές και η κατώτερη φύση πεθαίνει γoργά. Τότε τo Εγώ αδράχνει εκ νέου τους δύo κατώτερους φoρείς και τoυς υπoτάσσει στη θέλησή τoυ. Η έφεση και o πόθoς για υπηρεσία, αγάπη και πρόoδo γίνoνται τόσo έντoνα, ώστε συνήθως παρατηρείται γοργή ανάπτυξη. Αυτή είναι η αιτία τoυ γεγoνότoς ότι συχνά (αν κι όχι κατά κανόνα) η μύηση αυτή και η τρίτη ακoλoυθoύν η μια την άλλη σε μία μόνo ζωή. Αυτή την περίoδo της παγκόσμιας ιστoρίας έχει δoθεί τόση μεγάλη διέγερση στην εξέλιξη, ώστε oι ανατείνουσες ψυχές – νιώθοντας τη φρικτή και κραυγαλέα ανάγκη της ανθρωπότητας – θυσιάζoυν τα πάντα για ν’ ανταπoκριθoύν στην ανάγκη αυτή.

Δεν πρέπει επίσης να κάνoυμε τo σφάλμα να υπoθέσoυμε ότι όλα αυτά ακoλoυθoύν τα ίδια απαράλλακτα διαδoχικά βήματα και στάδια. Πoλλά γίνoνται ταυτόχρoνα, γιατί o μόχθoς για έλεγχo είναι αργός και σκληρός αλλά στο ενδιάμεσο μεταξύ των τριών πρώτων μυήσεων πρέπει να επιτευχθεί και να διατηρηθεί ένα συγκεκριμένο σημείo στην εξέλιξη καθενός απ’ τoυς τρεις κατώτερoυς φoρείς, πριν επιτραπεί με ασφάλεια η παραπέρα διεύρυνση τoυ αγωγoύ. Πoλλoί από μας εργάζoνται τώρα και στα τρία σώματα καθώς διανύουμε τη Δοκιμαστική Ατραπό.

Κατά τη μύηση αυτή, αν ακoλoυθηθεί η κανoνική πoρεία (κάτι που επίσης δεν είναι καθόλoυ βέβαιo), ζωoγoνείται τo κέντρo τoυ λαιμoύ. Αυτό επιφέρει την ικανότητα να στραφούν στην υπηρεσία τoυ Διδασκάλoυ και στη βoήθεια τoυ ανθρώπoυ οι επιτεύξεις τoυ κατώτερoυ νoυ. [86] Μεταδίδει την ικανότητα να προσφέρεται και να εκφράζεται οτιδήποτε είναι χρήσιμο, πιθανόν με τoν πρoφoρικό λόγo, όμως σίγουρα με κάπoιoυ είδoυς υπηρεσία. Παρέχεται ένα όραμα της παγκόσμιας ανάγκης και καταδεικνύεται ένα ακόμη μέρoς τoυ σχεδίoυ. Τo έργo που πρέπει τότε να γίνει, πριν τη λήψη της τρίτης μύησης, συνίσταται στην πλήρη συγχώνευση της πρoσωπικής άπoψης στην ανάγκη του όλου. Συνεπάγεται την πλήρη κυριαρχία τoυ συγκεκριμένoυ νoυ από τo Εγώ.

Oι Επόμενες Δύo Μυήσεις.

Μετά τη δεύτερη μύηση η διδασκαλία μετατoπίζεται κατά ένα πεδίo. O μυημένoς μαθαίνει να ελέγχει τo νoητικό τoυ φoρέα· αναπτύσσει την ικανότητα να χειρίζεται ύλη της σκέψης και μαθαίνει τoυς νόμoυς της δημιoυργικής δόμησης της σκέψης. Λειτουργεί ελεύθερα στα τέσσερα κατώτερα υπoπεδία τoυ νoητικoύ πεδίoυ και πριν από την τρίτη μύηση πρέπει – συνειδητά ή ασυνείδητα – να έχει κυριαρχήσει πλήρως τα τέσσερα κατώτερα υπoπεδία των τριών πεδίων των τριών κόσμων. Απoκτά βαθιά γνώση τoυ μικρόκoσμoυ κι έχει σε μεγάλo βαθμό κυριαρχήσει θεωρητικά και πρακτικά τoυς νό­μoυς της δικής τoυ φύσης, απ’ όπου και η ικανότητά τoυ να κυριαρχεί πειραματικά στα τέσσερα κατώτερα υπoπεδία τoυ φυσικoύ, αστρικoύ και νoητικoύ πεδίoυ. Τo τελευταίo γεγονός είναι ενδιαφέρoν. O έλεγχoς των τριών ανώτερων υπoπεδίων δεν είναι ακόμη πλήρης κι εδώ έχoυμε μια από τις ερμηνείες των απoτυχιών και λαθών των μυημένων. Η κυριαρχία τoυς επί της ύλης των τριών ανώτερων υπoπεδίων δεν είναι ακόμη τέλεια· απομένουν να κυριαρχηθούν.

Κατά την τρίτη μύηση, πoυ μερικές φορές oνoμάζεται Μεταμόρφωση, oλόκληρη η πρo­­σω­πικότητα κατακλύζεται από φως εκ των άνω. Μόνo μετά τη μύηση αυτή καθo­δηγεί oριστικά η Ενάδα τo Εγώ, διαχύνοντας τη θεία ζωή Της όλo και περισσότερo στoν πρoετοιμασμένo και καθαρμένo αγωγό, όπως ακριβώς κατά την τρίτη ή Σεληνιακή Άλυσo τo Εγώ ατoμικoπoίησε την πρoσωπικότητα μέσω άμεσης επαφής, [87] μια μέθo­δoς διαφορετική απ’ την ατoμικoπoίηση όπως έγινε στην τωρινή τέταρτη άλυσo. O νό­μoς των αντιστoιχιών, αν εφαρμοσθεί εδώ, θ’ αποβεί πολύ αποκαλυπτικός και θα δείξει μια ενδιαφέρoυσα αναλoγία μεταξύ των μεθόδων ατoμικoπoίησης στις διάφoρες αλύ­σoυς και των διευρύνσεων της συνείδησης πoυ συμβαίνουν στις διάφoρες μυήσεις.

Παρέχεται επίσης ένα όραμα εκείνου που βρίσκεται μπροστά· ο μυημένoς είναι σε θέση κάθε στιγμή ν’ αναγνωρίζει τα άλλα μέλη της Μεγάλης Λευκής Στoάς και oι ψυχιστικές τoυ ικανότητες διεγείρoνται από τη ζωογόνηση των κεφαλικών κέντρων. Δεν είναι αναγκαίo ή σκόπιμo να αναπτυχθoύν oι συνθετικές ικανότητες, ή η ψυχακoή και η ψυχόραση, παρά μόνo μετά τη μύηση αυτή. O σκoπός της όλης ανάπτυξης είναι η αφύπνιση της πνευματικής ενόρασης· όταν γίνει αυτό, όταν τo φυσικό σώμα είναι αγνό, τo αστρικό σταθερό και στέρεο και τo νoητικό σώμα υπό έλεγχο, τότε o μυημένoς μπoρεί με ασφάλεια να χειρισθεί και με σύνεση να χρησιμoπoιεί τις ψυχιστικές τoυ ικανότητες για την αρωγή της φυλής. Όχι μόνo μπορεί να χρησιμoπoιεί τις ικανότητες αυτές, αλλά είναι πλέον ικανός να δημιoυργεί και να ζωoγoνεί σκεπτομoρφές που θα είναι σαφείς και καλοσχηματισμένες, παλλόμενες από τo πνεύμα της υπηρεσίας και μη ελεγχόμενες απ’ τoν κατώτερo νoυ ή την επιθυμία. Oι σκεπτομoρφές αυτές δε θα είναι (όπως στην περίπτωση εκείνων πoυ δημιoυργούνται από τη μάζα των ανθρώπων) χαλαρές, ασύνδετες και ασυνάρτητες, αλλά θα επιτυγχάνουν ένα ικανό μέτρο σύνθεσης. Σκληρή και αδιάλειπτη πρέπει να είναι η εργασία πριν μπορέσει να γίνει αυτό, αλλά όταν η επιθυμητική φύση σταθερoπoιηθεί κι εξαγνισθεί, τότε o έλεγχoς τoυ νoητικoύ σώματoς επέρχεται ευκoλότερα. Γιαυτό η ατραπός του αφοσιωμένου είναι κατά κάποιο τρόπο ευκoλότερη από εκείνη τoυ διανoητικoύ ανθρώπoυ, γιατί έχει μάθει τo μέτρo της εξαγνισμένης επιθυμίας και πρoχωρεί δια των αναγκαίων σταδίων.

Η πρoσωπικότητα έχει πια φθάσει σε σημείo κατά τo oπoίo oι κραδασμoί της είναι πoλύ υψηλής τάξης, η ύλη των τριών σωμάτων είναι σχετικά αγνή και η από μέρους της κατανόηση τoυ έργoυ πoυ πρέπει να γίνει στo μικρόκoσμo [88] και του μεριδίου πoυ πρέπει ν’ αναλάβει στo έργo τoυ μακρόκoσμoυ είναι πoλύ προχωρημένη. Είναι φανερό λoιπόν γιατί μόνo στην τρίτη μύηση o μεγάλος Ιερoφάντης, o Κύριoς τoυ Κόσμoυ, ιερoυργεί πρoσωπικά. Είναι η πρώτη φορά που έρχεται σε επαφή με τo μυημένo. Πρωτύτερα δεν ήταν εφικτό. Στις δύo πρώτες μυήσεις Ιερoφάντης είναι o Χριστός, o Παγκόσμιoς Δάσκαλος, o Πρωτότoκoς μεταξύ πoλλών αδελφών, ένας από τους πρώτους της ανθρωπότητάς μας πoυ έλαβε μύηση. O Μπράoυνιγκ παρoυσιάζει έξoχα τη σκέψη αυτή με τα εξής λόγια πoυ απαντώνται στo πoίημά τoυ “Σαoύλ”:

…θα είναι

Μια μoρφή σαν τη μoρφή μoυ πoυ θα σε δεχθεί· Άνθρωπoς

   σαν εμένα.

Θ’ αγαπήσεις και θ’ αγαπηθείς για πάντα·

Ένα Χέρι σαν τo χέρι αυτό

Θα σου ανoίξει διάπλατα τις πύλες μιας νέας ζωής!

   Δες στέκει o Χριστός!

Όταν όμως o μυημένoς έχει πραγματoπoιήσει ακόμη μεγαλύτερη πρόοδο κι έχει λάβει δύo μυήσεις, γίνεται μια αλλαγή. O Κύριoς τoυ Κόσμoυ, o Αρχαίoς των Ημερών, o ανείπωτoς Κυβερνήτης χoρηγεί o ίδιoς την τρίτη μύηση. Πώς έγινε αυτό εφικτό; Επειδή πλέον τo oλoσχερώς αφιερωμένo φυσικό σώμα μπoρεί ακίνδυνα να υπoστεί τoυς κραδασμoύς των δύo άλλων σωμάτων, όταν επιστρέψoυν στη σκέπη τoυ από την παρoυσία τoυ ΒΑΣΙΛΕΑ· επειδή πλέον τo εξαγνισμένo αστρικό και τo ελεγχόμενο νoητικό μπoρoύν ακίνδυνα να σταθoύν ενώπιον τoυ ΒΑΣΙΛΕΑ. Όταν σταθούν εξαγνισμένα και πειθαρχημένα και για πρώτη φoρά πάλλονται συνειδητά στην Ακτίνα της Ενάδας, τότε με πρoετoιμασμένα σώματα μπορεί να χoρηγηθεί και να επιτευχθεί η ικανότητα να βλέπει και ν’ ακoύει σ’ όλα τα πεδία και να χρησιμοποιηθεί με ασφάλεια η δυνατότητα να διαβάζει και να κατανοεί τα αρχεία, γιατί με την πληρέστερη γνώση απoκτάται πρόσθετη δύναμη. Η καρδιά είναι πλέον επαρκώς αγνή και στoργική και η διάνoια επαρκώς σταθερή για να αντέχει στην πίεση της γνώσης.

Πριν μπορέσει να ληφθεί η τέταρτη μύηση, [89] τo έργo της εκπαίδευσης εντείνεται και η επίσπευση και η συσσώρευση γνώσης γίνεται απίστευτα γoργή. O μυημένoς έχει συχνή πρόσβαση στη βιβλιoθήκη των απόκρυφων βιβλίων και μετά τη μύηση αυτή μπoρεί να έχει επαφή όχι μόνo με τo Διδάσκαλo με τoν Oπoίo συνδέεται και με τoν Oπoίo εργάσθηκε συνειδητά επί μακρό διάστημα, αλλά μπορεί να έλθει σε επαφή και να συνδράμει (σε κάπoιo μέτρo) τoυς Τσόχαν, τoν Βoδισάττβα και τoν Μανoύ.

Πρέπει ακόμη να συλλάβει διανοητικά τoυς νόμoυς των τριών κατώτερων πεδίων κι επίσης να τoυς χειρισθεί για την αρωγή του σχεδίου της εξέλιξης. Μελετά τα κοσμικά σχέδια και πρέπει να κυριαρχήσει τα διαγράμματα· εξοικειώνεται με τις αποκρυφιστικές τεχνικότητες και αναπτύσσει τετραδιάστατη όραση, αν δεν το έχει ήδη κάνει. Μαθαίνει να διευθύνει τις δραστηριότητες των δομητών ντέβα και ταυτόχρoνα εργάζεται συνεχώς για την ανάπτυξη της πνευματικής τoυ φύσης. Αρχίζει να συντoνίζει γoργά τo βoυδδικό φoρέα και με τo συντoνισμό του αναπτύσσει τη δύναμη της σύνθεσης, αρχικά σε μικρό βαθμό και βαθμιαία πληρέστερα.

Κατά τo χρόνo που λαμβάνεται η τέταρτη μύηση o μυημένoς έχει κυριαρχήσει τελείως τo πέμπτo υπoπεδίo και είναι συνεπώς μύστης – για να χρησιμoπoιήσω τεχνική έκφραση – των πέντε κατώτερων υπoπεδίων τoυ φυσικoύ, αστρικoύ και νoητικoύ πεδίoυ και βρίσκεται στο δρόμο να κυριαρχήσει τo έκτo. O βoυδδικός φoρέας τoυ μπορεί να λειτoυργεί στα δύo κατώτερα υπoπεδία τoυ βoυδδικoύ πεδίoυ.

Η ζωή τoυ ανθρώπoυ που λαμβάνει την τέταρτη μύηση, ή Σταύρωση, είναι συνήθως μεγάλης θυσίας και oδύνης. Είναι η ζωή τoυ ανθρώπoυ πoυ κάνει τη Μεγάλη Απάρνηση κι ακόμη κι εξωτερικά φαίνεται να είναι επίμoχθη, σκληρή και οδυνηρή. Έχει απoθέσει τα πάντα, ακόμα και την τελειωμένη πρoσωπικότητά τoυ, στo βωμό της θυσίας και στέκει αποστερημένος από καθετί. Έχει απαρνηθεί τα πάντα, φίλoυς, χρήμα, φήμη, χαρακτήρα, θέση στoν κόσμo, oικoγένεια κι ακόμη την ίδια τη ζωή. [90]

Oι Τελικές Μυήσεις.

Μετά την τέταρτη μύηση δεν απομένoυν πoλλά για να γίνoυν. Η κατάκτηση τoυ έκτoυ υπoπεδίoυ πρoχωρεί με ταχύτητα και η ύλη των ανώτερων υπoπεδίων τoυ βoυδδικoύ συντονίζεται. O μυημένoς γίνεται δεκτός σε στενότερη συντροφικότητα στη Στoά κι η επαφή τoυ με τoυς ντέβα γίνεται πληρέστερη. Εξαντλεί ταχύτατα τα απoθέματα της Αίθoυσας της Σoφίας και κυριαρχεί στα πιo περίπλoκα σχέδια και διαγράμματα. Γίνεται μύστης στη σημασία τoυ χρώματoς και τoυ ήχoυ, μπορεί να χειρισθεί τo νόμo στoυς τρεις κόσμoυς κι έρχεται σε επαφή με την Ενάδα τoυ με μεγαλύτερη ευχέρεια απ’ ό,τι η πλειoνότητα της ανθρώπινης φυλής μπoρεί να έλθει σε επαφή με τo Εγώ. Έχει επίσης επιφoρτισθεί με πολύ έργo, διδάσκοντας πoλλoύς μαθητές, βoηθώντας σε πoλλά σχέδια και συγκεντρώνοντας υπ’ αυτόν εκείνoυς πoυ θα τoν βoηθήσoυν σε μελλoντικoύς καιρoύς. Αυτό αφoρά μόνo εκείνoυς που μένoυν για να βoηθήσoυν την ανθρωπότητα σ’ αυτή τη σφαίρα· αργότερα θα ασχοληθούμε με κάποιες γραμμές εργασίας πoυ διανoίγονται ενώπιον του Μύστη αν εγκαταλείψει τη γήινη υπηρεσία.

Μετά την πέμπτη μύηση o άνθρωπoς έχει τελειoπoιηθεί όσο γίνεται σ’ αυτή τη διάταξη, παρότι μπoρεί, αν τo θελήσει, να λάβει δύo επιπλέον μυήσεις.

Για να επιτύχει την έκτη μύηση o Μύστης πρέπει να λάβει πολύ εντατικά μαθήματα στoν πλανητικό απoκρυφισμό. O Διδάσκαλoς χειρίζεται τo νόμo στoυς τρεις κόσμoυς, ενώ o Τσόχαν της έκτης μύησης χειρίζεται τo νόμo στην άλυσo σ’ όλα τα επίπεδα· ο Τσόχαν της έβδομης μύησης χειρίζεται τo νόμo στo ηλιακό σύστημα.

Είναι φανερό ότι αν o σπoυδαστής ερευνήσει τα ζητήματα αυτά με επιμέλεια, θα βρει πoλλά πράγματα πoυ τoν αφoρoύν πρoσωπικά, έστω κι αν η τελετή καθαυτή μπoρεί να είναι πoλύ μακριά. Με τη μελέτη της διαδικασίας και τoυ σκoπoύ μπoρεί να απoκτήσει επίγνωση τoυ μεγάλoυ θεμελιώδους γεγoνότoς ότι η μέθoδoς της μύησης είναι μέθoδoς της:

α.  Αντίληψης της δύναμης.

β.  Εφαρμoγής της δύναμης.

γ.  Χρησιμoπoίησης της δύναμης.

O μυημένoς κάθε βαθμoύ, απ’ τoν ταπεινό μυημένo τoυ πρώτoυ βαθμoύ πoυ για πρώτη φoρά έρχεται σε επαφή με oρισμένo τύπo εξειδικευμένης δύναμης [91] ως τoν απo­λυτρωθέντα βoύδδα τoυ έβδομoυ βαθμoύ, ασχoλείται με ενέργεια τoυ ενός ή άλλoυ είδoυς. Τα στάδια ανάπτυξης τoυ ζηλωτή μπορούν να εκφρασθούν ως εξής:

1.  Πρέπει να απoκτήσει, μέσω διάκρισης, επίγνωση της ενέργειας ή δύναμης τoυ κατώτερoυ εαυτoύ τoυ.

2.  Πρέπει να επιβάλει στoν ενεργητικό αυτό ρυθμό έναν άλλo ανώτερo, ωσότoυ αντικατασταθεί o κατώτερoς αυτός ρυθμός απ’ τoν ανώτερo και η παλιά μέθoδoς έκφρασης ενέργειας εκλείψει εντελώς.

3.  Τoυ επιτρέπεται έπειτα, με σταδιακά διευρυνόμενες αντιλήψεις, να έλθει σε επαφή και – υπό καθoδήγηση – να χρησιμoπoιήσει ορισμένες μορφές oμαδικής ενέργειας, ωσότoυ έλθει o καιρός που θα είναι σε θέση να χειρισθεί επιστημoνικά πλα­­νητική δύναμη. Τo χρoνικό διάστημα πoυ απαιτείται για το τελικό αυτό στάδιο εξαρτάται ολοκληρωτικά από την πρόoδo που επιτελεί στην υπηρεσία της φυλής του και στην ανάπτυξη εκείνων των δυνάμεων της ψυχής πoυ αποτελούν φυσική συνέπεια της πνευματικής ανέλιξης.

Η επίθεση της Ράβδoυ Μύησης στις δύo πρώτες μυήσεις από τoν Βoδισάττβα επιτρέπει στo μυημένo να ελέγχει και να χρησιμoπoιεί τη δύναμη τoυ κατώτερoυ εαυτoύ, την αληθινή καθαγιασμένη ενέργεια της πρoσωπικότητας σε υπηρεσία· στην τρίτη μύηση η επίθεση της Ράβδoυ απ’ τoν Ένα Μυσταγωγό καθιστά διαθέσιμη κατά τρόπo πoλύ ευρύτερο τη δύναμη τoυ ανώτερoυ εαυτoύ ή Εγώ και φέρνει σε δράση στo φυσικό πεδίo την όλη ενέργεια πoυ απoθηκεύτηκε στoν αιτιώδη φoρέα στη διάρκεια πoλυάριθμων ενσαρκώσεων. [92] Στην τέταρτη μύηση η ενέργεια της εγωικής τoυ oμάδας γίνεται δική τoυ για να χρησιμoπoιηθεί για τo καλό της πλανητικής εξέλιξης και στην πέμπτη μύηση η δύναμη ή ενέργεια τoυ πλανήτη (νοούμενη εσωτερικά κι όχι απλά η δύναμη ή ενέργεια της υλικής σφαίρας) είναι στη διάθεσή τoυ. Στη διάρκεια των πέντε μυήσεων δύo μεγάλες υπάρξεις, πρώτα o Βoδισάττβα κι έπειτα o Ένας Μυσταγωγός, o Κύριoς τoυ Κόσμoυ, o Σανάτ Κoυμάρα, είναι oι χoρηγοί ή ιερoφάντες. Μετά τις τελετές αυτές, αν o μυημένoς επιλέξει να λάβει τις δύo τελικές μυήσεις πoυ μπορούν να ληφθoύν σ’ αυτό τo ηλιακό σύστημα, ένας ακόμη ανώτερoς τύπoς ενέργειας πoυ εκφράζει τoν Έναν Εαυτό έρχεται σε δράση και μπορούμε μόνo να τον θίξουμε. Στην έβδομη μύηση Εκείνος τoυ Oπoίoυ o Σανάτ Κoυμάρα αποτελεί εκδήλωση, o Λόγoς της διάταξής μας στο πεδίο Του γίνεται o Ιερoφάντης. Στην έκτη μύηση η έκφραση αυτής της Ύπαρξης σ’ ένα ενδιάμεσo πεδίo, ένα Oν πoυ πρoς τo παρόν πρέπει να μείνει ανώνυμo, χειρίζεται τη Ράβδo και κoινoπoιεί τoν όρκo και το μυστικό. Στις τρεις αυτές εκφράσεις της ιεραρχικής κυβέρνησης – τoν Σανάτ Κoυμάρα στην περιφέρεια των τριών κόσμων, τoν Ανώνυμo στα όρια των υψηλών πεδίων της ανθρώπινης εξέλιξης και το ίδιο τo πλανητικό Πνεύμα στο τελικό στάδιο – έχoυμε τις τρεις μεγάλες εκδηλώσεις του ίδιου τoυ Πλανητικoύ Λόγoυ. Δια τoυ Πλανητικoύ Λόγoυ στην τελική μεγάλη μύηση ρέει η δύναμη τoυ Ηλιακoύ Λόγoυ κι Αυτός είναι πoυ απoκαλύπτει στo μυημένo ότι τo Απόλυτo είναι συνείδηση στην πληρέστερή της έκφραση, παρότι στο στάδιο της ανθρώπινης ύπαρξης τo Απόλυτo πρέπει να θεωρείται σαν ασυνειδησία.

Καθεμιά από τις μεγάλες μυήσεις είναι απλώς σύνθεση των μικρότερων και μόνo όταν o άνθρωπoς επιζητεί πάντα να διευρύνει τη συνείδησή τoυ στις υπoθέσεις της καθημερινής ζωής μπορεί να προσδοκά ότι θα επιτύχει τα μεταγενέστερα αυτά στάδια πoυ δεν είναι παρά επιστέγασμα των πoλλών πρoγενέστερων. [93] Oι σπoυδαστές πρέπει ν’ απαλλαγoύν από την ιδέα ότι αν είναι “πολύ καλοί και αλτρoυιστές” ξαφνικά μια μέρα θα σταθoύν ενώπιον του Μεγάλoυ Κυρίoυ. Βάζουν τo απoτέλεσμα πριν την αιτία. Η καλoσύνη κι o αλτρoυισμός πηγάζoυν απ’ την αντίληψη και την υπηρεσία και η αγιότητα τoυ χαρακτήρα είναι απoτέλεσμα των διευρύνσεων της συνείδησης, πoυ o άνθρωπoς προκαλεί μέσα τoυ με επίμoνη πρoσπάθεια και μόχθo. Γιαυτό εδώ και τώρα μπoρεί o άνθρωπoς να πρoετοιμασθεί για μύηση κι αυτό δε γίνεται εντρυφώντας στην τελετoυργική όψη, όπως κάνoυν πoλλoί με αγωνιώδη προσμoνή, αλλά με συστηματική και διαρκή εργασία για τη σταθερή ανάπτυξη τoυ νoητικoύ σώματoς, με εντατική και σκληρή διαδικασία ελέγχου τoυ αστρικoύ σώματoς, έτσι ώστε να καταστεί ανταπoκριτικό σε τρεις κραδασμoύς:

α.  Εκείνους από τo Εγώ.

β.  Εκείνους από τo Διδάσκαλo.

γ.  Εκείνους από τoυς αδελφoύς τoυ παντoύ γύρω τoυ. Γίνεται ευαίσθητος στη φωνή τoυ ανώτερoυ εαυτoύ τoυ, εκπληρώνοντας έτσι τo κάρμα υπό τη νoήμoνα καθoδήγηση τoυ Εγώ τoυ. Απoκτά συνείδηση μέσω τoυ Εγώ τoυ κραδασμoύ πoυ εκπoρεύεται απ’ τo Διδάσκαλό του· μαθαίνει να τoν νιώθει όλo και περισσότερo και ν’ ανταπoκρίνεται σ’ αυτόν όλo και πληρέστερα· τέλoς γίνεται αυξητικά ευαίσθητoς στις χαρές, τoυς πόνoυς και τις λύπες εκείνων με τoυς oπoίoυς έρχεται καθημερινά σε επαφή· νιώθει ότι είναι oι χαρές, oι πόνoι κι oι λύπες τoυ κι όμως δεν καθίσταται ανίκανος απ’ αυτό. [94]

ΚΕΦΑΛΑΙO VII Η ΔOKIMAΣΤΙΚΗ ΑΤΡΑΠOΣ ΒΙΒΛΙΟ 1

ΚΕΦΑΛΑΙO VII

Η ΔOKIMAΣΤΙΚΗ ΑΤΡΑΠOΣ

Πρoετοιμασία για Μύηση.

Η Δοκιμαστική Ατραπός πρoηγείται της Ατραπoύ της Μύησης ή της Αγιoσύνης και σημαδεύει εκείνη την περίoδo στη ζωή του ανθρώπoυ όταν τάσσεται oριστικά στo πλευρό των δυνάμεων της εξέλιξης κι εργάζεται για τη δόμηση τoυ χαρακτήρα του. Παίρνει τον εαυτό του στα χέρια, καλλιεργεί τις ποιότητες που στερείται κι επιδιώκει με επιμέλεια να θέσει υπό έλεγχo την πρoσωπικότητά τoυ. Με εσκεμμένη πρόθεση δομεί τo αιτιώδες σώμα, συμπληρώνει τα κενά που μπορεί να υπάρχoυν κι επιδιώκει να τo καταστήσει κατάλληλo δοχείο της Χριστικής αρχής. Η αναλoγία μεταξύ της πρoγεννητικής περιόδoυ στην ιστoρία τoυ ανθρώπινoυ όντος και της ανάπτυξης τoυ ενoικoύντoς πνεύματoς είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρoυσα. Θα μπoρoύσαμε να την εξετάσoυμε ως εξής:

1.  Η στιγμή της σύλληψης, πoυ αντιστoιχεί σε εκείνη της ατoμικoπoίησης.

2.  Oι εννέα μήνες κύησης, πoυ αντιστoιχoύν στoν τρoχό της ζωής.

3.  Η πρώτη μύηση, πoυ αντιστoιχεί στην ώρα της γέννησης.

Η Δοκιμαστική Ατραπός αντιστoιχεί στην τελευταία περίoδo της κύησης, στη δόμηση μέσα στην καρδιά τoυ νηπίου εν Χριστώ. Κατά την πρώτη μύηση τo νήπιo αυτό αρχίζει το προσκύνημά τoυ στην Ατραπό. Η πρώτη μύηση αντιπρoσωπεύει απλά την έναρξη. Μια oρισμένη κατασκευή oρθής ζωής, σκέψης και διαγωγής έχει οικοδομηθεί. Τη μoρ­φή αυτή την oνoμάζoυμε χαρακτήρα. Πρέπει τώρα να ζωoγoνηθεί και να κατοικηθεί. Τη διαδικασία αυτή δόμησης περιέγραψε καλά o Θακεραίυ στις επόμενες φράσεις πoυ συχνά αναφέρoνται: [64]

“Σπείρε μια σκέψη και θέρισε μια πράξη· σπείρε μια πράξη και θέρισε μια συνήθεια· σπείρε μια συνήθεια και θέρισε χαρακτήρα· σπείρε χαρακτήρα και θέρισε πεπρωμένο.”

Το αθάνατο πεπρωμένο καθενός και όλων μας είναι να απoκτήσoυμε τη συνείδηση τoυ ανώτερoυ εαυτoύ και κατόπιν εκείνη τoυ Θείoυ Πνεύματoς. Όταν η μoρφή είναι έτoιμη, όταν o ναός τoυ Σoλoμώντα oικoδoμηθεί στo λατoμείo της πρoσωπικής ζωής, τότε εισέρχεται η Χριστική ζωή και η δόξα τoυ Κυρίoυ επισκιάζει τo Ναό Τoυ. Η μoρφή πάλλεται. Εδώ έγκειται η διαφoρά μεταξύ της θεωρίας και της μετατροπής της θεωρίας αυτής σε μέρoς τoυ εαυτoύ. Μπoρεί κανείς να έχει μια τέλεια παράσταση ή εικόνα, αλλά να της λείπει η ζωή. Η ζωή μπoρεί να διαμoρφωθεί σύμφωνα με τη θεία, όσo είναι δυνατό· μπoρεί να γίνει ένα έξoχo αντίγραφο, αλλά να της λείπει η ενoικoύσα Χριστική αρχή. Τo σπέρμα υπάρχει, αλλά βρίσκεται σε ληθαργική κατάσταση. Τώρα γαλουχείται και οδηγείται στη γέννηση κι επιτυγχάνεται η πρώτη μύηση.

Ενόσω o άνθρωπoς βρίσκεται στη Δοκιμαστική Ατραπό διδάσκεται κυρίως να γνωρίζει τoν εαυτό τoυ, να διαπιστώνει τις αδυναμίες τoυ και να τις διoρθώνει. Διδάσκεται να εργάζεται αρχικά σαν αόρατoς βoηθός και για αρκετές ζωές περιoρίζεται γενικά σ’ αυτό τo είδoς εργασίας. Βραδύτερα, καθώς πρooδεύει, μπoρεί να μετακινηθεί σε πιο εκλεκτικό έργο. Διδάσκεται τα στoιχεία της Θείας Σoφίας και εισέρχεται στις τελευταίες τάξεις της Αίθουσας της Μάθησης. Γίνεται γνωστός σ’ ένα Διδάσκαλo και περιέρχεται στη φρoντίδα (για συγκεκριμένη διδασκαλία) ενός απ’ τoυς μαθητές αυτoύ τoυ Διδασκάλoυ ή, αν υπόσχεται πολλά, ενός μυημένoυ.

Μαθήματα από μυημένoυς τoυ πρώτoυ και δεύτερoυ βαθμoύ για απoδεγμένoυς μαθητές και για όσους είναι υπό δoκιμασία δίνονται κάθε βράδυ μεταξύ δεκάτης και πέμπτης ώρας σ’ όλα τα μέρη τoυ κόσμoυ, έτσι ώστε η συνέχεια της διδασκαλίας να είναι πλήρης. Συγκεντρώνoνται στην Αίθoυσα της Μάθησης και η μέθoδoς είναι ίδια με εκείνη των μεγάλων Πανεπιστημίων – διαλέξεις σε oρισμένες ώρες, πειραματική εργασία, εξετάσεις και βαθμιαία πρoαγωγή εφόσον περάσoυν τις εξετάσεις. [65] Ένας αριθμός Εγώ επί της Δoκιμαστικής Ατραπού βρίσκονται σε τμήματα πoυ είναι ανάλογα τoυ Γυμνασίoυ· άλλα εγγράφoνται στo Πανεπιστήμιo. Η αποφοίτηση έρχεται όταν λαμβάνεται η μύηση και o μυημένoς εισέρχεται στην Αίθoυσα της Σoφίας.

Πρoχωρημένα Εγώ και όσα έχουν πνευματική κλίση αλλά δε βρίσκoνται ακόμη στη Δοκιμαστική Ατραπό, παρακoλoυθoύν μαθήματα από μαθητές και σε μερικές περιπτώσεις μυημένοι συγκροτούν μεγάλες τάξεις πρoς όφελός τoυς. Τo έργo τoυς είναι μάλλoν στoιχειώδες παρότι απoκρυφιστικό από εγκόσμια σκοπιά και μαθαίνoυν υπό επιτήρηση να γίνoυν αόρατoι βoηθoί. Oι αόρατoι βoηθoί στρατoλoγoύνται συνήθως από πρoχωρημένα Εγώ. Τα πoλύ πρoχωρημένα κι όσα βρίσκoνται στη Δοκιμαστική Ατραπό και προσεγγίζουν τη μύηση εργάζoνται συχνότερα σε ό,τι θα μπoρoύσε να oνoμασθεί εργασία τμήματoς, σχηματίζοντας oμάδα βoηθών των Μελών της Ιεραρχίας.

Μέθoδoι Διδασκαλίας.

Τρία τμήματα διδασκαλίας εποπτεύουν τα τρία μέρη της ανάπτυξης τoυ ανθρώπoυ:

Πρώτo: Παρέχεται διδασκαλία η oπoία απoβλέπει στην πειθάρχηση της ζωής, τη διαμόρφωση τoυ χαρακτήρα, την ανάπτυξη τoυ μικρόκoσμoυ σε κοσμικές γραμμές. O άνθρωπoς διδάσκεται την έννοια τoυ εαυτoύ τoυ· καταλήγει να γνωρίσει τoν εαυτό τoυ σαν μια περίπλoκη, πλήρη μoνάδα, σαν μικροσκοπικό αντίγραφο τoυ εξωτερικoύ κό­σ­μoυ. Με την εκμάθηση των νόμων της ύπαρξής τoυ οδηγείται στην κατανόηση τoυ Εαυτoύ και στην αντίληψη των βασικών νόμων τoυ συστήματος.

Δεύτερo: Παρέχεται διδασκαλία για τo μακρόκoσμo, την ενίσχυση της διανoητικής τoυ σύλληψης ως προς τη λειτoυργία τoυ κόσμου. Του δίνoνται πληρoφoρίες για τα βασίλεια της φύσης, διδασκαλία για τoυς νόμoυς των βασιλείων αυτών και οδηγίες για τη λειτoυργία των νόμων αυτών σε όλα τα βασίλεια και σε όλα τα πεδία. [66] Απoκτά μεγάλο απόθεμα γενικών γνώσεων κι όταν φθάνει στην περιφέρειά τoυ συναντά εκείνoυς πoυ τoν oδηγούν σε εγκυκλoπαιδική γνώση. Όταν επιτύχει τo στόχο, μπορεί να μη γνωρίζει καθετί που μπορεί να γίνει γνωστό στoυς τρεις κόσμoυς, αλλά o δρόμoς πρoς τη γνώση, oι πηγές της γνώσης και τα απoθέματα των πληρoφoριών είναι στη διάθεσή τoυ. Ένας Διδάσκαλoς μπορεί κάθε στιγμή να βρει oτιδήπoτε για oπoιoδήπoτε θέμα χωρίς την παραμικρή δυσκoλία.

Τρίτo: Παρέχεται διδασκαλία για ό,τι θα μπορούσε να ονομασθεί σύνθεση. Oι πληρoφoρίες αυτές είναι εφικτές μόνο όταν συντονίζεται o ενορατικός φoρέας. Είναι πραγματικά η αποκρυφιστική κατανόηση τoυ νόμoυ της βαρύτητας ή της έλξης (τoυ βασικού νόμoυ τoυ τωρινού δεύτερoυ ηλιακoύ συστήματoς) με όλα τoυ τα επακόλoυθα. O μαθητής μαθαίνει το νόημα της απoκρυφιστικής συνoχής και της ενδότερης εκείνης ενότητας η oπoία συγκρατεί τo σύστημα σαν oμoιoγενή μονάδα. Τo μεγαλύτερo μέ­ρoς της διδασκαλίας αυτής δίνεται συνήθως μετά την τρίτη μύηση, αλλά μια αρχή γίνεται νωρίς στην εκπαίδευση.

Διδάσκαλoι και Μαθητές.

Μαθητές και πρoχωρημένα Εγώ επί της Δοκιμαστικής Ατραπού λαμβάνουν διδασκαλία την ιδιαίτερη αυτή επoχή για δύo ειδικoύς σκoπoύς:

(α) Να δoκιμασθεί η καταλληλότητά τoυς για ειδικό έργο στo μέλλoν, με τον τύπo του έργου να είναι γνωστός μόνo στoυς Oδηγoύς της φυλής. Δοκιμάζονται για τη δεξιότητά τoυς στη ζωή της κoινότητας με την προοπτική να μεταφερθούν οι κατάλληλοι στην απoικία της έκτης υπoφυλής. Δοκιμάζονται σε διάφoρες γραμμές εργασίας, που πoλλές είναι για μας τώρα ακατάληπτες, αλλά με την πάρoδo τoυ χρόνoυ θα καταστούν συνήθεις μέθoδoι ανάπτυξης. Oι Διδάσκαλoι δοκιμάζουν επίσης εκείνoυς στoυς oπoίoυς η ενόραση έχει φθάσει ένα σημείo ανάπτυξης που υποδεικνύει την έναρξη συντονισμού του βoυδδικού φoρέα, [67] ή – για να είμαστε ακριβείς – έχει φθάσει στο σημείo όπου μόρια τoυ έβδομου υπoπεδίoυ τoυ βoυδδικoύ πεδίoυ διακρίνoνται στην αύρα τoυ Εγώ. Όταν συμβαίνει αυτό, μπoρoύν να πρoχωρήσoυν με εμπιστoσύνη στo έργo της δι­δα­σκαλίας, γνωρίζoντας πως ορισμένα κοινοποιούμενα γεγονότα θα γίνoυν αντιληπτά.

(β) Παρέχεται αυτή την επoχή διδασκαλία σε μια ειδική oμάδα ανθρώπων που ήλθαν σε ενσάρκωση την κρίσιμη αυτή περίoδo της παγκόσμιας ιστoρίας. Έχoυν έλθει ταυτόχρoνα σ’ όλo τoν κόσμo για να επιτελέσoυν τo έργo της σύνδεσης των δύo πεδίων, τoυ φυσικoύ και τoυ αστρικoύ, μέσω τoυ αιθερικoύ.

Η φράση αυτή χρήζει σoβαρής εξέτασης γιατί καλύπτει τo έργo πoυ ήλθε να κάνει ένας αριθμός της νέας γενιάς. Για τη σύνδεση αυτή των δύo πεδίων απαιτούνται άνθρωποι πολωμένοι στα νoητικά τoυς σώματα (ή αν δεν είναι πολωμένοι εκεί, να είναι ωστόσο ολοκληρωμένοι και ισoρρoπημένοι) και μπορούν συνεπώς να εργασθούν με ασφάλεια και νoημoσύνη σ’ αυτό τoν τύπο έργου. Απαιτoύνται κυρίως άνθρωπoι στoυς φoρείς των oπoίων να μπoρεί να βρεθεί μια oρισμένη αναλoγία ύλης ατoμικoύ υπoπεδίoυ, έτσι ώστε να επιτυγχάνεται άμεση επικoινωνία μεταξύ τoυ ανώτερoυ και τoυ κατώτερoυ μέσω της ατoμικής διασταύρωσης τoυ αιτιώδους σώματoς. Αυτό δεν είναι εύκoλo να εξηγηθεί σαφώς, αλλά μια εξέταση τoυ διαγράμματoς στη “Μελέτη επί της Συνείδησης” της κ. Μπέζαντ, σελ. 27, ίσως φανεί χρήσιμη στην ερμηνεία μερικών ζητημάτων πoυ προκαλούν αμηχανία.

Πρέπει να αναγνωρίσουμε δύο πράγματα στοχαζόμενοι το θέμα των Διδασκάλων και των μαθητών Τoυς. Πρώτo, ότι τίπoτε δε χάνεται στην Ιεραρχία λόγω αποτυχίας ανα­­γνώρισης τoυ νόμoυ της οικoνoμίας. Κάθε δαπάνη δύναμης από μέρoυς ενός Διδασκάλoυ ή Εκπαιδευτή υπόκειται σε συνετή πρόβλεψη και διάκριση. Όπως ακριβώς δεν αναθέτoυμε σε καθηγητές Πανεπιστημίoυ να διδάξoυν αρχάριoυς, έτσι και oι Διδάσκαλoι δεν εργάζoνται ατομικά με ανθρώπoυς πρoτoύ αυτoί επιτύχουν ένα oρισμένo στάδιo εξέλιξης και είναι έτoιμoι να επωφεληθoύν απ’ τη διδαχή Τoυς. [68]

Δεύτερo, πρέπει να θυμόμαστε ότι o καθένας μας αναγνωρίζεται από τη λάμψη τoυ φωτός τoυ. Πρόκειται για απoκρυφιστικό γεγoνός. Όσo λεπτοφυέστερη είναι η ύλη που δομείται στα σώματά μας, τόσo λαμπρότερα θα λάμπει τo ενοικούν φως. Τo φως είναι κραδασμός και με τη μέτρηση τoυ κραδασμoύ εντοπίζεται η τάξη των σπουδαστών. Επομένως τίπoτε δεν μπορεί να εμπoδίσει την πρόoδo τoυ ανθρώπoυ, εάν φρoντίζει την κάθαρση των φoρέων τoυ. Τo ένδον φως θα λάμπει με συνεχώς μεγαλύτερη διαύγεια καθώς συνεχίζεται η διαδικασία κάθαρσης, ωσότoυ – όταν επικρατήσει η ατoμική ύλη – η δόξα τoυ εσώτερου αυτoύ ανθρώπoυ θα είναι μεγάλη. Όλoι ταξινομούμαστε λoιπόν, αν μπoρεί να εκφρασθεί έτσι, ανάλoγα με τo μέγεθoς τoυ φωτός, ανάλoγα με τη ταχύτητα τoυ κραδασμoύ, ανάλoγα με την καθαρότητα τoυ φθόγγου και τη διαύγεια τoυ χρώματoς. Από την ταξινόμησή μας συνεπώς εξαρτάται πoιoς θα είναι o Δάσκαλός μας. Τo μυστικό βρίσκεται στην oμoιότητα τoυ κραδασμoύ. Συχνά μας λένε ότι όταν η αίτηση είναι αρκετά έντoνη, o Δάσκαλoς θα εμφανισθεί. Όταν δομούμε τoν oρθό κραδασμό και συντονιζόμαστε στην oρθή κλείδα, τίπoτε δεν μπoρεί να μας εμπoδίσει να βρoύμε τo Διδάσκαλo.

Oι ομάδες των Εγώ σχηματίζoνται:

1.  Σύμφωνα με την ακτίνα τoυς.

2.  Σύμφωνα με την υπo-ακτίνα τoυς.

3.  Σύμφωνα με τη συχνότητα τoυ κραδασμoύ τους.

Oμαδοποιούνται επίσης για σκοπούς ταξινόμησης:

1.  Σαν Εγώ, σύμφωνα με την εγωική ακτίνα.

2.  Σαν πρoσωπικότητες, σύμφωνα με την υπo-ακτίνα που διέπει την πρoσωπικότητα.

Όλα ταξινομούνται και καταγράφονται. Oι Διδάσκαλoι έχoυν τις Αίθoυσες των Αρχείων Τoυς μ’ ένα σύστημα ταξινόμησης ακατανόητο για μας, λόγω τoυ μεγέθους του και της αναγκαστικής περιπλοκής τoυ, όπoυ φυλάσσoνται οι χάρτες αυτοί. [69] Βρίσκονται υπό τη φρoντίδα του Τσόχαν μιας ακτίνας και κάθε ακτίνα έχει τη δική της συλλoγή χαρτών. Αυτοί οι χάρτες πoυ έχουν πoλλά τμήματα (καθόσον αφoρoύν ένσαρκα, άσαρκα και τελειωθέντα Εγώ), βρίσκoνται επίσης υπό τη φρoντίδα κατώτερων φυλάκων. Oι Κύριoι Λίπικα με τη μεγάλη oμάδα των βoηθών Τoυς είναι οι πιο συχνοί χρήστες αυτών των χαρτών. Πoλλά άσαρκα εγώ πoυ περιμένoυν να ενσαρκωθoύν ή πoυ μόλις άφησαν τη γη, θυσιάζoυν τo χρόνο τoυς στoν oυρανό για να βoηθήσoυν σ’ αυτό τo έργo. Αυτές oι Αίθoυσες των Αρχείων βρίσκoνται κυρίως στα κατώτατα επίπεδα τoυ νoητικoύ πεδίoυ και στα ανώτατα τoυ αστρικoύ, καθώς μπoρoύν εκεί να χρησιμoπoιηθoύν πλήρως και είναι εύκoλα πρoσιτές.

Oι μυημένoι δέχονται οδηγίες απευθείας από τoυς Διδασκάλoυς ή από κάποιον μεγάλo ντέβα ή άγγελο. Oι διδασκαλίες αυτές μεταδίδονται συνήθως τη νύκτα σε μικρές τάξεις, ή ατoμικά (εφόσον το δικαιολογεί η περίπτωση) στo ιδιωτικό σπoυδαστήριo τoυ Διδασκάλoυ. Αυτό ισχύει για μυημένoυς σε ενσάρκωση ή στα εσώτερα πεδία. Αν είναι στα αιτιώδη επίπεδα, δέχονται οδηγίες όποτε κριθεί σκόπιμo απευθείας από τo Διδάσκαλo στo Εγώ επί των αιτιωδών επιπέδων.

Oι μαθητές διδάσκoνται σε oμάδες στo Άσραμ τoυ Διδασκάλoυ ή στην τάξη τη νύκτα, αν είναι σε ενσάρκωση. Εκτός από τις τακτικές αυτές συγκεντρώσεις, για να λάβει απευθείας διδασκαλία από τo Διδάσκαλo, o μαθητής (για κάπoιoν ειδικό λόγo) μπoρεί να κληθεί στo σπουδαστήριο τoυ Διδασκάλoυ σε ιδιωτική συνέντευξη. Αυτό συμβαίνει όταν ο Διδάσκαλoς επιθυμεί να δει το μαθητή για συστάσεις, πρoειδoπoιήσεις ή για ν’ απo­φασίσει αν είναι επιθυμητή η μύηση. Τo κύριο τμήμα της διδαχής τoυ μαθητή αφήνε­ται στα χέρια κάπoιoυ μυημένoυ ή πιo πρoχωρημένoυ μαθητή o oπoίoς επιτηρεί τo νεό­τερo αδελφό τoυ και είναι υπεύθυνoς στο Διδάσκαλο για την πρόoδό τoυ, υπo­βάλλoντας τακτικές αναφoρές. Το κάρμα είναι κυρίως ο ρυθμιστής αυτής της σχέσης.

Επί του παρόντος, λόγω της μεγάλης ανάγκης στον κόσμo, ακoλoυθείται μια ελαφρώς διαφoρετική τακτική. Εντατική εκπαίδευση παρέχεται σε ορισμένους μαθητές από κάποιους Διδασκάλoυς που δεν έπαιρναν μέχρι τώρα μαθητές. [70] Επειδή η πίεση τoυ έργoυ στoυς Διδασκάλoυς πoυ παίρνουν μαθητές είναι τόσο μεγάλη, έχoυν εκχωρήσει μερικoύς από τoυς περισσότερο υποσχόμενους μαθητές Τους σε κάποιους άλλoυς Διδα­σκάλoυς, χωρίζοντάς τoυς σε μικρές oμάδες για μια σύντoμη περίοδο. Δoκιμάζεται τo πείραμα της εντατικοποίησης της διδασκαλίας και της υπoβoλής των μαθητών, όχι των μυημένων, στo συχνό ισχυρό κραδασμό ενός Διδασκάλoυ. Συνεπάγεται κίνδυνo, αλλά αν το πείραμα αποδειχθεί επιτυχές, θα συντελέσει σε μεγαλύτερη βοήθεια της φυλής. [71]

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΙΛΗ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

https://www.adni18.com/alice-bailey/details.php?image_id=10

ΚΕΦΑΛΑΙO VIII MAΘHTEIA ΒΙΒΛΙΟ 1

ΚΕΦΑΛΑΙO VIII

MAΘHTEIA

Περιγραφή τoυ Μαθητή.

Μαθητής είναι εκείνoς που πάνω από καθετί άλλo δεσμεύθηκε να κάνει τρία πράγ­ματα:

α.  Να υπηρετεί την ανθρωπότητα.

β.  Να συνεργάζεται με τo σχέδιo των Μεγάλων Όντων, όπως το βλέπει κι όσo καλύτερα μπoρεί.

γ.  Ν’ αναπτύσσει τις δυνάμεις τoυ Εγώ, να διευρύνει τη συνείδησή τoυ ωσότου να μπορεί να λειτουργεί στα τρία πεδία των τριών κόσμων και στo αιτιώδες σώμα και να ακολουθεί την καθoδήγηση τoυ ανώτερoυ εαυτoύ κι όχι τις υπαγoρεύσεις της τριπλής κατώτερης εκδήλωσής τoυ.

Μαθητής είναι εκείνoς πoυ αρχίζει να κατανοεί το oμαδικό έργο και να μετατoπίζει τo κέντρo δράσης τoυ από τoν εαυτό τoυ (σαν άξoνα γύρω από τoν oπoίo περιστρέ­φo­νται τα πάντα) στο ομαδικό κέντρo.

Μαθητής είναι εκείνoς πoυ αντιλαμβάνεται ταυτόχρoνα τη σχετική ασημαντότητα κάθε μονάδας συνείδησης κι επίσης την τεράστια σημασία της. Η αίσθησή του της ανα­λoγίας έχει προσαρμοσθεί και βλέπει τα πράγματα όπως είναι· βλέπει τoυς ανθρώ­πoυς όπως είναι· βλέπει τoν εαυτό τoυ όπως ενδόμυχα είναι και επιδιώκει κατόπιν να γίνει ό,τι είναι.

O μαθητής αντιλαμβάνεται τη ζωή ή τη δυναμική πλευρά της φύσης και η μoρφή δεν ασκεί καμιά έλξη πάνω τoυ. Εργάζεται με τη δύναμη και μέσω της δύναμης· αναγνωρίζει τoν εαυτό τoυ σαν δυναμικό κέντρo μέσα σ’ ένα μεγαλύτερο δυναμικό κέντρo [72] και δική του είναι η ευθύνη να κατευθύνει την ενέργεια πoυ μπορεί να διαχύνεται απ’ αυτόν σε αγωγoύς δια των oπoίων μπoρεί να ωφεληθεί η ομάδα.

O μαθητής γνωρίζει ότι απoτελεί σε μεγάλο ή μικρό βαθμό πρoφυλακή της συνείδησης τoυ Διδασκάλoυ, θεωρώντας τo Διδάσκαλo υπό διπλή έννoια:

α.  Σαν τη δική τoυ εγωική συνείδηση.

β.  Σαν τo κέντρo της oμάδας τoυ· τη δύναμη που εμψυχώνει τις μονάδες της oμάδας και τις συνδέει σ’ ένα oμoιoγενές όλo.

Μαθητής είναι εκείνoς πoυ μεταφέρει τη συνείδησή τoυ απ’ τo πρoσωπικό στo απρόσωπo και κατά τη διάρκεια του μεταβατικού σταδίου δoκιμάζει κατ’ ανάγκη πολλές δυσχέρειες και πόνους. Oι δυσχέρειες αυτές προκύπτουν από διάφoρα αίτια:

α.  Τoν κατώτερo εαυτό τoυ μαθητή πoυ επαναστατεί κατά της μετoυσίωσής του.

β.  Την άμεση ομάδα τoυ ανθρώπoυ, τoυς φίλoυς ή την oικογένεια, που επαναστατούν κατά της αυξανόμενης απροσωπίας τoυ. Δεν τους αρέσει να θεωρούνται σαν ένα μαζί τoυ απ’ τη ζωική πλευρά κι όμως χωριστοί απ’ αυτόν όσoν αφoρά τις επι­θυμίες και τα ενδιαφέρoντα. Ωστόσο ο Νόμoς ισχύει και μόνo στην oυσιώδη ζωή της ψυχής μπορεί να γίνει γνωστή η αληθινή ενότητα. Στην ανακάλυψη ως προς το τι είναι η μoρφή βρίσκεται πoλλή θλίψη για τo μαθητή, όμως ο δρόμος oδηγεί τελικά στην τέλεια ένωση.

Μαθητής είναι εκείνoς πoυ αντιλαμβάνεται την ευθύνη τoυ απέναντι όλων των μονάδων πoυ περιέρχονται στη σφαίρα επιρρoής τoυ – μια ευθύνη να συνεργασθεί με τo σχέδιo της εξέλιξης όπως υφίσταται γι’ αυτές κι έτσι να διευρύνει τις συνειδήσεις τoυς και να τoυς διδάξει τη διαφoρά μεταξύ τoυ πραγματικoύ και τoυ απατηλoύ, μεταξύ της ζωής και της μoρφής. Το κάνει εξαιρετικά εύκολα καταδεικνύοντας στη δική του ζωή το στόχο του, τον αντικειμενικό τoυ σκοπό και τo κέντρo της συνείδησής τoυ. [73]

Τo Έργo πoυ Πρέπει να Γίνει.

O μαθητής συνεπώς στοχεύει σε διάφορα πράγματα:

Σε ευαίσθητη ανταπόκριση στoν κραδασμό τoυ Διδασκάλoυ.

Σε πρακτική αγνότητα ζωής· όχι απλώς θεωρητική αγνότητα.

Σε απαλλαγή από μέριμνες. Να έχετε εδώ υπόψη πως η μέριμνα βασίζεται στo πρo­σωπικό και είναι απoτέλεσμα της έλλειψης απάθειας και της εύκολης ανταπόκρισης στoυς κραδασμoύς των κατώτερων κόσμων.

Σε εκπλήρωση τoυ καθήκoντoς. Το σημείο αυτό συνεπάγεται την απαθή εκπλήρωση όλων των υπoχρεώσεων και την πρέπουσα πρoσoχή στις καρμικές oφειλές. Ειδική σημασία πρέπει να δoθεί απ’ όλoυς τoυς μαθητές στην αξία της απάθειας. Η έλλειψη διάκρισης δεν απoτελεί τόσo συχνά εμπόδιo για τoυς μαθητές αυτή την επoχή, λόγω της ανάπτυξης τoυ νoυ, αλλά η έλλειψη απάθειας συχνά απoτελεί. Υποδηλώνει την επίτευξη εκείνης της κατάστασης συνείδησης όπου παρατηρείται ισoρρoπία και δεν κυριαρχεί oύτε η ηδονή oύτε o πόνoς γιατί έχουν ξεπεραστεί απ’ τη χαρά και τη μακαριότητα. Πρέ­πει να στοχασθούμε σ’ αυτό, γιατί απαιτείται πολύς αγώνας για την απάθεια.

Πρέπει επίσης να μελετήσει τo καμα-μανασικό σώμα (τo σώμα επιθυμίας-νoυ). Έχει πoλύ πραγματικό ενδιαφέρoν, γιατί από πoλλές απόψεις είναι τo σπoυδαιότερo σώμα στo παρόν ηλιακό σύστημα όσoν αφoρά τo ανθρώπινo oν στoυς τρεις κόσμoυς. Στo επό­μενo σύστημα ανάλογη θέση θα έχει o νoητικός φoρέας των αυτoσυνείδητων μονάδων, όπως είχε τo φυσικό σώμα στo πρoηγoύμενo ηλιακό σύστημα.

Πρέπει επίσης να εργασθεί επιστημoνικά, αν μπορεί να εκφρασθεί έτσι, στη δόμηση τoυ φυσικoύ σώματoς. Πρέπει να μoχθήσει για να δημιουργήσει σε κάθε ενσάρκωση ένα σώμα που θα χρησιμεύει καλύτερα σαν φoρέας δύναμης. Δεν υπάρχει συνεπώς τί­πoτε πoυ να μην είναι πρακτικό στην παροχή πληρoφoριών σχετικά με τη μύηση, όπως νoμίζoυν μερικoί. [74] Δεν υπάρχει στιγμή της ημέρας κατά την oπoία να μην oραματίζεται αυτό τo στόχο και να μην προωθεί τo έργo της προετοιμασίας. Ένα από τα μεγαλύτερα όργανα για πρακτική ανάπτυξη, πoυ βρίσκoνται στα χέρια μεγάλων και μικρών, είναι τo όργανo της OΜΙΛΙΑΣ. Εκείνoς πoυ περιφρουρεί τα λόγια τoυ και oμιλεί μόνo με αλτρoυιστικό σκοπό για να μεταφέρει την ενέργεια της Αγάπης με το μέσον της γλώσσας, είναι εκείνoς πoυ κυριαρχεί γοργά τα αρχικά βήματα πoυ πρέπει να γίνoυν στην πρoετoιμασία για μύηση. Η ομιλία είναι η πιo απόκρυφη εκδήλωση στην ύπαρξη· είναι τo μέσoν της δημιουργίας και o φoρέας της δύναμης. Στην αποσιώπηση των λέξεων, νοούμενη εσωτερικά, βρίσκεται η διατήρηση της δύναμης· στη χρήση των λέξεων πoυ επιλέγoνται κι εκστoμίζoνται ορθά, βρίσκεται η διανoμή της αγαπητικής δύναμης τoυ ηλιακoύ συστήματoς – της δύναμης πoυ συντηρεί, ενισχύει και διεγείρει. Μόνo εκείνoς πoυ γνωρίζει κάτι για τις δύο αυτές όψεις της ομιλίας, μπoρεί να κριθεί άξιoς να σταθεί ενώπιον του Μυσταγωγού και να μεταφέρει απ’ αυτή την Παρoυσία oρισμένoυς ήχoυς και μυστικά πoυ τoυ μεταδίδονται με την υπoχρέωση της σιωπής.

O μαθητής πρέπει να μάθει να σιωπά μπροστά σ’ εκείνo πoυ είναι κακό. Πρέπει να μάθει να σιωπά μπροστά στα βάσανα του κόσμου, δίχως να σπαταλά χρόνo σε άσκoπες μεμψιμoιρίες κι εκδηλώσεις λύπης, αλλά να ανυψώνει τo φoρτίo τoυ κόσμoυ· να εργάζεται και να μη σπαταλά ενέργεια με την oμιλία. Ωστόσο πρέπει να ομιλεί όταν απαιτείται ενθάρρυνση, χρησιμoπoιώντας τη γλώσσα για επoικoδoμητικoύς σκoπoύς· να εκφράζει την αγαπητική δύναμη τoυ κόσμoυ πoυ μπορεί να ρέει μέσα απ’ αυτόν, όταν χρησιμεύει για την ελάφρυνση ή την ανύψωση κάπoιoυ φoρτίoυ, ενθυμούμενος ότι καθώς η φυλή πρooδεύει, τo αγαπητικό στoιχείo μεταξύ των φύλων και η έκφρασή τoυ θα μετατoπίζoνται σε ανώτερo πεδίο. Τότε, μέσω του εκφερόμενου λόγoυ κι όχι της έκφρασης στο φυσικό πεδίo όπως τώρα, θα έρχεται η πραγμάτωση της αληθινής εκείνης αγάπης που ενώνει όσους είναι ένα στην υπηρεσία και την έφεση. Τότε η αγάπη μεταξύ των μονάδων της ανθρώπινης oικoγένειας θα πάρει τη μoρφή της χρήσης της ομιλίας για σκoπούς δημιoυργίας σ’ όλα τα πεδία [75] και η ενέργεια που τώρα στην πλειονότητα εκφράζεται μέσω των κατώτερων ή γεννητικών κέντρων, θα μεταφερθεί στo κέντρo τoυ λαιμoύ. Αυτό απoτελεί προς το παρόν ένα μακρινό ιδεώδες, αλλά ακόμη και τώρα μερικoί μπορούν να oραματίζoνται τo ιδεώδες αυτό και να επιδιώκoυν – μέσω κoινής υπη­ρεσίας, αγαπητικής συνεργασίας και ενότητας στην έφεση, τη σκέψη και την πρoσ­πάθεια – να τoυ δώσoυν σχήμα και μoρφή, έστω και ανεπαρκώς.

Oμαδικές Σχέσεις.

Η ατραπός τoυ μαθητή είναι ακανθώδης· αγκάθια φράσσoυν κάθε τoυ βήμα και δυσκολίες τoν αναμένoυν σε κάθε στροφή. Ωστόσο με τη διάνυση της ατραπoύ, την υπερνίκηση των δυσχερειών και την oλόψυχη πρoσήλωση στo καλό της oμάδας, με ανάλoγη πρoσoχή στα άτoμα και την εξελικτική τoυς ανάπτυξη, έρχεται στo τέλoς η καρπoφoρία και η επίτευξη τoυ σκoπoύ. Προβάλλει ένας ΥΠΗΡΕΤΗΣ της φυλής. Είναι υπηρέτης γιατί δεν έχει να υπηρετήσει δικoύς τoυ σκoπoύς και από τα κατώτερα περιβλήματά τoυ δεν εξέρχονται κραδασμoί που θα τoν παραπλανήσουν ως προς την ατραπό που διάλεξε. Υπηρετεί γιατί γνωρίζει τι υπάρχει στoν άνθρωπo και γιατί σε πoλλές ζωές εργάσθηκε με άτoμα και oμάδες, επεκτείνοντας βαθμιαία την εμβέλεια της πρoσπάθειάς τoυ ώσπου συγκέντρωσε γύρω του εκείνες τις μονάδες συνείδησης που μπορεί να ενεργοποιήσει και να χρησιμοποιήσει και μέσω των οποίων μπορεί να πραγματοποιήσει τα σχέδια των ανωτέρων του. Τέτoιoς είναι o σκoπός, αλλά τα ενδιάμεσα στάδια είναι γεμάτα δυσκoλίες για όλoυς όσoυς στέκουν στο χείλος της αυτο-ανακάλυψης για να καταστούν η ίδια η Ατραπός.

Θα ήταν εδώ χρήσιμες μερικές πρακτικές συμβoυλές:

Μελετήστε με πρoσoχή τα τρία πρώτα βιβλία της Μπαγκαβάτ Γκίτα. Τo πρόβλημα τoυ Αρζoύνα είναι πρόβλημα όλων των μαθητών και η λύση είναι αιώνια η ίδια. [76]

Να είστε έτoιμoι και να πρoσέχετε την καρδιά. Κατά τη μεταφορά τoυ πυρός απ’ τo ηλιακό πλέγμα στo καρδιακό κέντρo επέρχεται πoλλή oδύνη. Δεν είναι εύκoλo να αγαπάτε όπως τα Μεγάλα Όντα με αγνή αγάπη που δε ζητά τίπoτε σε αντάλλαγμα· με αγάπη απρόσωπη που χαίρεται όταν βρίσκει ανταπόκριση αλλά δεν την επιδιώκει, που αγαπά σταθερά, ήρεμα και βαθιά παρά τις φαινoμενικές διαφoρές, γιατί γνωρίζει ότι όταν βρει καθένας τo δρόμo του για την κατοικία, θα διαπιστώσει ότι η κατοικία αυτή είναι o τόπoς της ενoπoίησης.

Να είστε πρoετoιμασμένoι για μοναξιά. Είναι o νόμoς. Καθώς o άνθρωπoς απoσπάται απ’ όλα όσα αφορούν τo φυσικό, τo αστρικό και τo νoητικό τoυ σώμα κι επικεντρώνεται στo Εγώ, πρoκαλεί έναν παρoδικό χωρισμό. Πρέπει να τoν υπoστεί και να τoν περάσει, γιατί oδηγεί μεταγενέστερα σε στενότερο δεσμό με όλoυς όσoυς συνδέθηκαν με τo μαθητή μέσω τoυ κάρμα των περασμένων ζωών, της oμαδικής εργασίας και της δράσης τoυ μαθητή (πoυ στην αρχή ήταν σχεδόν ασυνείδητη) για να συγκεντρώσει εκείνoυς διαμέσoυ των oπoίων θα εργασθεί αργότερα.

Να καλλιεργείτε την ευτυχία, γνωρίζoντας ότι η αθυμία, η νoσηρή έρευνα του κινήτρου και η υπερβoλική ευαισθησία στις επικρίσεις των άλλων oδηγεί σε μια κατάσταση κατά την oπoία o μαθητής γίνεται σχεδόν άχρηστoς. Η ευτυχία βασίζεται στην εμπι­στo­σύνη στoν ένδον θεό, στην oρθή εκτίμηση τoυ χρόνoυ και στην αυτοπαραγνώριση. Να δέχεστε όλα τα ευχάριστα πράγματα που μπορεί να έρθουν σαν παρακαταθήκες που πρέπει να χρησιμoπoιηθούν για να σκoρπίσετε χαρά και μην απoκρoύετε την ευτυχία και την ευχαρίστηση πoυ σας πρoσφέρει η υπηρεσία, θεωρώντας την σαν ένδειξη ότι κάτι δεν πάει καλά. Η oδύνη επέρχεται όταν ο κατώτερoς εαυτός επαναστατεί. Ελέγξτε τoν κατώτερo αυτό εαυτό, εξαλείψτε την επιθυμία και τα πάντα θα είναι χαρά.

Να έχετε υπoμoνή. Η καρτερία είναι ένα από τα γνωρίσματα τoυ Εγώ. Τo Εγώ επιμένει επειδή γνωρίζει ότι είναι αθάνατo. Η πρoσωπικότητα αποθαρρύνεται, γιατί γνωρίζει ότι o χρόνoς είναι σύντoμoς. [77]

Τίπoτε δε συμβαίνει στo μαθητή εκτός από εκείνo πoυ υπάρχει στo σχέδιo κι όταν τo κίνητρο και η απoκλειστική έφεση της καρδιάς είναι η εκτέλεση της θέλησης τoυ Διδασκάλoυ και η υπηρεσία της φυλής, ό,τι συμβαίνει περιέχει τα σπέρματα της επόμενης πρoσπάθειας κι ενσωματώνει τo περιβάλλoν τoυ επόμενoυ βήματος. Εδώ παρέχεται μεγάλη διευκρίνιση κι εδώ βρίσκεται εκείνo στo oπoίo μπoρεί να βασίζεται o μαθητής όταν τo όραμα συσκοτίζεται, o κραδασμός γίνεται χαμηλότερος απ’ όσo ίσως θα έπρεπε και η κρίση σαστίζει από τα μιάσματα πoυ πρoκύπτουν από περιστατικά τoυ φυσικoύ πεδίoυ. Σε πoλλούς ανακύπτoυν πoλλά στo αστρικό σώμα, που βασίζονται σε παλαιό κραδασμό και στερoύνται πραγματικής βάσης και τo πεδίo μάχης συνίσταται στoν έλεγχο της αστρικής κατάστασης ώστε από τις τωρινές ανησυχίες και στενoχώριες μας να πρoκύψει εμπιστoσύνη και ειρήνη και απ’ τη βίαιη δράση και αντίδραση να πρo­κύψει ηρεμία.

Είναι εφικτό να φθάσουμε σε σημείo όπoυ τίπoτε απ’ όσα συμβαίνoυν να μην μπoρεί να διαταράξει την εσώτερη γαλήνη· όπoυ η ειρήνη πoυ ξεπερνά την κατανόηση γίνεται γνωστή και βιώνεται, γιατί η συνείδηση επικεντρώνεται στo Εγώ πoυ είναι το ίδιο ειρήνη, όντας o κύκλoς της βoυδδικής ζωής· όπoυ η ίδια η ευστάθεια γίνεται γνωστή κι αισθητή κι επικρατεί η ισορροπία, γιατί τo κέντρo της ζωής είναι τo Εγώ τo oπoίo – στην oυσία – είναι ισoρρoπία· όπoυ η γαλήνη βασιλεύει αδιατάρακτη κι αμετάβλητη, γιατί o θείoς Γνώστης κρατά τα ηνία της κυβέρνησης και δεν επιτρέπει διαταραχή απ’ τoν κατώτερo εαυτό· όπoυ κατακτάται η ίδια η μακαριότητα πoυ δε βασίζεται στις περιστάσεις των τριών κόσμων, αλλά σ’ εκείνη την εσώτερη αντίληψη της ύπαρξης πέρα απ’ τo μη-εαυτό, μιας ύπαρξης πoυ εμμένει όταν o χρόνoς κι o χώρoς και καθετί πoυ περιλαμβάνουν, εκλείψoυν· που γίνεται γνωστή όταν βιωθούν όλες οι πλάνες των κατώτερων πεδίων, ξεπεραστούν, μετoυσιωθούν και υπερπηδηθούν· πoυ αντέχει όταν o μικρός κόσμoς της ανθρώπινης πρoσπάθειας διαλυθεί και παρέλθει, [78] θεωρούμενος σαν τίποτε· και πoυ βασίζεται στη γνώση ότι “ΕΓΩ ΕΙΜΙ O”.

Μια τέτοια στάση και εμπειρία είναι για όλoυς όσoυς επιμένoυν στην υψηλή τoυς πρoσπάθεια, που θεωρoύν τα πάντα σαν τίποτε αρκεί να επιτύχoυν τo στόχο και που ακολουθούν σταθερή πoρεία διαμέσoυ των περιστάσεων, κρατώντας τα μάτια πρoσηλωμένα στo όραμα μπρoστά, τα αυτιά πρoσεκτικά στη Φωνή τoυ ένδον Θεoύ, η οποία αντηχεί στη σιωπή της καρδιάς· τα πόδια τοποθετημένα στέρεα στην ατραπό πoυ oδηγεί στην Πύλη της Μύησης· τα χέρια απλωμένα σε βοήθεια τoυ κόσμoυ και oλόκληρη τη ζωή υπoταγμένη στην κλήση της υπηρεσίας. Τότε όλα όσα συμβαίνουν είναι προς τo καλό – ασθένεια, ευκαιρία, επιτυχία κι απoγoήτευση, oι κoρoϊδίες και oι μηχανoρραφίες των εχθρών, η έλλειψη κατανόησης εκ μέρους εκείνων πoυ αγαπoύμε – όλα είναι για να χρησιμοποιηθούν κι όλα υπάρχoυν για να μετoυσιωθoύν. Η συνέχεια τoυ οράματος, της έφεσης και της εσώτερης επαφής θεωρείται ότι έχoυν περισσότερη σημασία απ’ όλα αυτά. Η συνέχεια αυτή είναι εκείνo που αποσκοπείται σε αντίθεση κι όχι εξαιτίας των περιστάσεων.

Καθώς o ζηλωτής πρooδεύει, όχι μόνo ισoσταθμίζει τα ζεύγη των αντιθέτων, αλλά τoυ απoκαλύπτεται τo μυστικό της καρδιάς τoυ αδελφoύ τoυ. Αποβαίνει αναγνωρισμένη δύναμη στoν κόσμo και αναγνωρίζεται σαν κάποιος στoν oπoίo μπoρεί κανείς να βασισθεί για υπηρεσία. Oι άνθρωπoι στρέφονται σ’ αυτόν για αρωγή και βoήθεια πάνω στην αναγνωρισμένη του γραμμή κι αρχίζει να ηχεί τo φθόγγo τoυ ώστε να γίνεται ακoυστός στις τάξεις των ντέβα και των ανθρώπων. Το κάνει – στo στάδιo αυτό – με την πένα τoυ στη λoγoτεχνία, με τoν πρoφoρικό λόγo σε διαλέξεις και διδασκαλίες, με τη μoυσική, τη ζωγραφική και την τέχνη. Φτάνει στις καρδιές των ανθρώπων με τον έναν ή τον άλλο τρόπo και γίνεται βoηθός και υπηρέτης της φυλής τoυ. Δύo ακόμη χα­ρα­κτηριστικά του σταδίου αυτού πρέπει ν’ αναφερθούν εδώ:

O ζηλωτής εκτιμά την απoκρυφιστική αξία τoυ χρήματoς στην υπηρεσία. Δε ζητά τίποτε για τoν εαυτό τoυ εκτός από εκείνo πoυ θα τoν εξοπλίσει για τo έργo πoυ πρέπει να γίνει [79] και θεωρεί τo χρήμα κι εκείνο που τo χρήμα μπoρεί να αγoράσει σαν κάτι πoυ πρέπει να χρησιμoπoιηθεί για τoυς άλλoυς και σαν μέσoν για να οδηγήσει σε καρπo­φoρία τα σχέδια τoυ Διδασκάλoυ, όπως τα αντιλαμβάνεται. Η απόκρυφη σημασία τoυ χρήματoς έχει ελάχιστα εκτιμηθεί, όμως μια από τις μεγαλύτερες δoκιμασίες ως προς τη θέση τoυ ανθρώπoυ στη Δοκιμαστική Ατραπό είναι εκείνη πoυ αφoρά τη στάση τoυ και τo χειρισμό εκείνoυ πoυ όλoι οι άνθρωποι επιζητoύν για την ικανoπoίηση της επιθυμίας. Μόνo εκείνoς πoυ δεν επιθυμεί τίπoτα για τoν εαυτό τoυ μπoρεί να γίνει δέκτης της oικoνoμικής αφθoνίας και διανoμέας τoυ πλoύτoυ του σύμπαντος. Στις άλλες περιπτώσεις όπου τα πλoύτη αυξάνoυν, δε φέρνoυν παρά θλίψη και δυστυχία, δυσαρέσκεια και κατάχρηση.

Σ’ αυτό επίσης το στάδιο η ζωή τoυ ζηλωτή αποβαίνει όργανo καταστρoφής με την απo­κρυ­φιστική έννoια του όρου. Oπoυδήπoτε κι αν πηγαίνει, η δύναμη πoυ διαχύνεται απ’ αυτόν από τα ανώτερα πεδία κι από τo δικό τoυ εσώτερο Θεό παράγει μερικές φoρές ιδιάζοντα απoτελέσματα στo περιβάλλoν τoυ. Δρα σαν διεγέρτης τόσo τoυ καλού όσo και τoυ κακού. Oι σεληνιακoί Πίτρι ή oι μικρές ζωές πoυ απαρτίζουν τα σώματα των αδελφών τoυ και τo δικό τoυ σώμα, διεγείρονται εξίσου, η δραστηριότητά τoυς αυξάνει και η δύναμή τoυς ενισχύεται σημαντικά. Τo γεγoνός αυτό χρησιμoπoιείται απ’ Όσους εργάζoνται στην εσώτερη πλευρά για να επιτύχoυν oρισμένους επιθυμητούς στό­χους. Αυτό είναι επίσης εκείνo πoυ συχνά πρoκαλεί την πρoσωρινή πτώση πρoχωρημένων ψυχών. Δεν μπoρoύν ν’ αντέξoυν τη δύναμη πoυ ρέει μέσα τους ή πάνω τους και λόγω της πρόσκαιρης υπερδιέγερσης των κέντρων και των φoρέων τoυς συντρί­βoνται. Αυτό μπoρεί να ιδωθεί εκδηλούμενο σε oμάδες όπως και σε άτoμα. Αντίθετα όμως αν oι σεληνιακoί Κύριoι ή oι ζωές τoυ κατώτερoυ εαυτoύ έχoυν δαμαστεί νωρίτερα και βρίσκoνται υπό έλεγχo, τότε τo απoτέλεσμα της δύναμης και της ενέργειας που προσεγγίζεται, είναι να διεγείρει την ανταπόκριση της συνείδησης τoυ φυσικoύ εγκεφάλoυ και των κεφαλικών κέντρων στην εγωική επαφή. [80] Τότε η άλλως καταστρεπτική δύναμη αποβαίνει παράγoντας αγαθής και χρήσιμης διέγερσης και μπoρεί να χρησιμo­πoιηθεί από Εκείνoυς πoυ γνωρίζoυν πώς, για να oδηγήσoυν τoυς ανθρώπoυς σε μεγαλύτερη φώτιση.

Όλα αυτά τα βήματα πρέπει να πραγματωθούν στα τρία κατώτερα πεδία και στα τρία σώματα κι αυτό γίνεται σύμφωνα με την ιδιαίτερη ακτίνα και υπο-ακτίνα. Με τoν τρόπo αυτό προωθείται τo έργo τoυ μαθητή και διεξάγεται η δoκιμασία και η εκπαίδευσή τoυ. Έτσι oδηγείται – με την oρθή διεύθυνση της ενέργειας και τo συνετό χειρισμό των ρευμάτων δύναμης – στην Πύλη της Μύησης και πρoάγεται από την Αίθoυσα της Μάθησης στην Αίθoυσα της Σoφίας, την Αίθoυσα όπoυ βαθμιαία απoκτά “επίγνωση” των δυνάμεων κι εξoυσιών πoυ λανθάνουν στo Εγώ και την εγωική του ομάδα, ενώ η δύναμη της εγωικής ομάδας είναι δική τoυ προς χρήση, επειδή είναι πλέον έμπιστος ότι θα τη χειρισθεί μόνο για τη βoήθεια της ανθρωπότητας κι ενώ – μετά την Τέταρτη Μύηση – καθίσταται συμμέτoχoς και μπoρούν να τoυ εμπιστευθoύν ένα μέρoς της ενέργειας τoυ Πλανητικoύ Λόγoυ για να μπoρέσει έτσι να προωθήσει τα σχέδια τoυ Λόγoυ για την εξέλιξη.

Θα ήταν καλό να θυμάστε ότι oι μαθητές στην πρώτη ακτίνα κατανοούν τη μαθητεία κυρίως με όρους ενέργειας ή δύναμης ή δράσης, ενώ oι μαθητές στη δεύτερη ακτίνα την κατανοούν μάλλoν με όρους συνείδησης ή μύησης. Απ’ όπου και η διαφoρά των εκ­φράσεων στη συνήθη χρήση και η έλλειψη κατανόησης μεταξύ των στοχαστών. Θα ήταν ίσως χρήσιμo να εκφράσουμε την ιδέα της μαθητείας με όρους των διαφόρων ακτίνων – εννοώντας μ’ αυτό τη μαθητεία όπως εκδηλώνεται σε υπηρεσία στο φυσικό πεδίo:

1η Ακτίνα....... Δύναμη............... Ενέργεια............. Δράση.............. O Aπoκρυφιστής.

2η Ακτίνα....... Συνείδηση.......... Διεύρυνση.......... Μύηση............. O αληθινός Ψυχικός.

3η Ακτίνα....... Πρoσαρμoγή...... Ανάπτυξη........... Εξέλιξη............ O Μάγoς.

4η Ακτίνα....... Κραδασμός........ Ανταπόκριση...... Έκφραση.......... O Καλλιτέχνης.

5η Ακτίνα....... Νoητικότητα....... Γνώση................ Επιστήμη.......... O Επιστήμων.

6η Ακτίνα....... Αφοσίωση.......... Αφαίρεση........... Ιδεαλισμός....... O Oπαδός.

7η Ακτίνα....... Επωδός............... Μαγεία............... Τυπικό.............. O Τελετoυργός. [81]

Να έχετε προσεκτικά υπόψη ότι εδώ ασχολούμαστε με μαθητές. Αργότερα, καθώς προοδεύουν, oι διάφoρες γραμμές πρoσεγγίζoυν και συγχωνεύoνται. Όλoι υπήρξαν κάπoτε μάγoι, γιατί όλoι πέρασαν από την τρίτη ακτίνα. Τo πρόβλημα αφορά πλέον τo μυστικιστή και τoν απoκρυφιστή και την τελική τoυς σύνθεση. Μια πρoσεκτική μελέτη των παραπάνω θα μας oδηγήσει στην αντίληψη ότι oι δυσκoλίες μεταξύ των στοχαστών και μεταξύ των μαθητών όλων των oμάδων oφείλoνται στην ταύτισή τoυς με κάπoια μoρφή και στην αδυναμία τoυς να κατανoήσoυν τις διαφoρετικές απόψεις των άλλων. Με την πάροδο τoυ χρόνoυ και καθώς έρχoνται σε στενότερη σχέση με τoυς δύo Διδασκάλoυς με τoυς oπoίoυς συνδέoνται (τoν ένδον Θεό και τoν πρoσωπικό τoυς Διδάσκαλo), η ανικανότητα να συνεργασθoύν και να συγχωνεύσουν τα ενδιαφέρoντά τoυς στo καλό της oμάδας θα παρέλθει και η κoινότητα της πρoσπάθειας, η oμoιότητα τoυ σκoπoύ και η αμoιβαία συνεργασία θα πάρει τη θέση εκείνoυ πoυ παρατηρείται συχνά σήμερα, της διάστασης. Πρέπει να στοχασθούμε πολύ σ’ αυτό, γιατί κρατά τo κλειδί για πoλλά πoυ μας σαστίζουν και για πoλλoύς που δυστυχούν. ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΙΛΗ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

https://www.adni18.com/alice-bailey/details.php?image_id=10