Μάθημα 72
«Το να κρατάω παράπονα είναι επίθεση στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία.»
Ενώ έχουμε αναγνωρίσει ότι το σχέδιο του εγώ για τη σωτηρία είναι το αντίθετο από του Θεού, δεν έχουμε ακόμη τονίσει ότι αποτελεί μια ενεργή επίθεση στο δικό Του σχέδιο και μια σκόπιμη προσπάθεια να το καταστρέψει. Στην επίθεση αυτή, στον Θεό αποδίδονται ιδιότητες που στην πραγματικότητα ανήκουν στο εγώ, ενώ το εγώ φαίνεται να παίρνει πάνω του τις ιδιότητες του Θεού.
Η θεμελιώδης επιθυμία του εγώ είναι να αντικαταστήσει τον Θεό. Στην πραγματικότητα, το εγώ είναι η φυσική ενσάρκωση αυτής της επιθυμίας. Διότι αυτή η επιθυμία φαίνεται να περιβάλλει τον νου με ένα σώμα, κρατώντας τον ξεχωριστό και μόνο· ανίκανο να φτάσει άλλους νους παρά μόνο μέσω του σώματος που φτιάχτηκε για να τον φυλακίσει. Ένας περιορισμός στην επικοινωνία δεν μπορεί να είναι το καλύτερο μέσο για να επεκταθεί η επικοινωνία. Κι όμως, το εγώ θα ήθελε να σε κάνει να το πιστέψεις.
Αν και εδώ η προσπάθεια να διατηρηθούν οι περιορισμοί που θα επέβαλλε ένα σώμα είναι προφανής, ίσως να μην είναι τόσο φανερό γιατί το να κρατάς παράπονα είναι επίθεση στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία. Ας σκεφτούμε όμως τα είδη των πραγμάτων για τα οποία συνήθως κρατάς παράπονα. Δεν συνδέονται πάντα με κάτι που κάνει ένα σώμα; Κάποιος λέει κάτι που δεν μας αρέσει· κάνει κάτι που μας δυσαρεστεί· «προδίδει» τις εχθρικές του σκέψεις μέσα από τη συμπεριφορά του.
Δεν ασχολούμαστε εδώ με το τι είναι πραγματικά το άτομο. Αντίθετα, ασχολούμαστε αποκλειστικά με αυτό που κάνει μέσα από ένα σώμα. Κάνουμε κάτι περισσότερο από το να αποτυγχάνουμε να τον βοηθήσουμε να ελευθερωθεί από τους περιορισμούς του σώματος. Προσπαθούμε ενεργά να τον κρατήσουμε δεμένο σε αυτούς, συγχέοντας το σώμα με τον ίδιο και κρίνοντάς τους ως ένα. Σε αυτό ακριβώς επιτίθεται κανείς στον Θεό, γιατί αν ο Υιός Του είναι μόνο ένα σώμα, τότε το ίδιο πρέπει να είναι και Εκείνος. Ένας δημιουργός εντελώς διαφορετικός από τη δημιουργία του είναι αδιανόητος.
Αν ο Θεός είναι σώμα, τότε ποιο θα μπορούσε να είναι το σχέδιό Του για τη σωτηρία; Τι άλλο θα μπορούσε να είναι παρά ο θάνατος; Αν προσπαθεί να παρουσιαστεί ως ο Δημιουργός της ζωής και όχι του θανάτου, τότε είναι ψεύτης και απατεώνας, γεμάτος ψεύτικες υποσχέσεις και προσφέροντας ψευδαισθήσεις αντί για την αλήθεια.
Η φαινομενική πραγματικότητα του σώματος κάνει αυτή την άποψη για τον Θεό αρκετά πειστική. Στην πραγματικότητα, αν το σώμα ήταν πραγματικό, θα ήταν πράγματι δύσκολο να ξεφύγει κανείς από αυτό το συμπέρασμα. Και κάθε παράπονο που κρατάς επιμένει ότι το σώμα είναι πραγματικό. Παραβλέπει εντελώς το τι είναι ο αδελφός σου. Ενισχύει την πίστη σου ότι είναι ένα σώμα και τον καταδικάζει γι’ αυτό. Και ισχυρίζεται ότι η σωτηρία του πρέπει να είναι ο θάνατος, προβάλλοντας αυτή την επίθεση στον Θεό και καθιστώντας Τον υπεύθυνο γι’ αυτήν.
Σε αυτή την προσεκτικά προετοιμασμένη αρένα, όπου θυμωμένα ζώα αναζητούν λεία και το έλεος δεν μπορεί να εισέλθει, το εγώ έρχεται να σε «σώσει». Ο Θεός σε έκανε σώμα. Πολύ καλά. Ας το δεχτούμε αυτό και ας χαρούμε. Ως σώμα, μην αφήσεις τον εαυτό σου να στερηθεί αυτά που προσφέρει το σώμα. Πάρε ό,τι λίγο μπορείς να πάρεις. Ο Θεός δεν σου έδωσε τίποτα. Το σώμα είναι ο μόνος σωτήρας σου. Είναι ο θάνατος του Θεού και η σωτηρία σου.
Αυτή είναι η παγκόσμια πίστη του κόσμου που βλέπεις. Μερικοί μισούν το σώμα και προσπαθούν να το πληγώσουν και να το ταπεινώσουν. Άλλοι αγαπούν το σώμα και προσπαθούν να το δοξάσουν και να το εξυψώσουν. Αλλά όσο βρίσκεται στο κέντρο της αντίληψής σου για τον εαυτό σου, επιτίθεσαι στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία και κρατάς τα παράπονά σου εναντίον Του και της δημιουργίας Του, ώστε να μην ακούσεις τη Φωνή της αλήθειας και να μην την καλωσορίσεις ως Φίλο. Ο σωτήρας που επέλεξες παίρνει τη θέση Του. Εκείνος είναι φίλος σου· ο Θεός είναι εχθρός σου.
Σήμερα θα προσπαθήσουμε να σταματήσουμε αυτές τις παράλογες επιθέσεις στη σωτηρία. Θα προσπαθήσουμε να την καλωσορίσουμε αντί γι’ αυτό. Η ανεστραμμένη μας αντίληψη έχει καταστρέψει την ειρήνη του νου μας. Έχουμε δει τον εαυτό μας μέσα σε ένα σώμα και την αλήθεια έξω από εμάς, κλειδωμένη μακριά από την επίγνωσή μας από τους περιορισμούς του σώματος. Τώρα θα προσπαθήσουμε να το δούμε διαφορετικά.
Το φως της αλήθειας είναι μέσα μας, εκεί όπου το έβαλε ο Θεός. Το σώμα είναι έξω από εμάς και δεν είναι δική μας υπόθεση. Το να είμαστε χωρίς σώμα είναι η φυσική μας κατάσταση. Το να αναγνωρίσουμε το φως της αλήθειας μέσα μας είναι να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας όπως πραγματικά είμαστε. Το να δούμε τον Εαυτό μας ξεχωριστό από το σώμα είναι να τερματίσουμε την επίθεση στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία και να το αποδεχτούμε. Και όπου γίνεται αποδεκτό, έχει ήδη πραγματοποιηθεί.
Ο στόχος μας στις μεγαλύτερες περιόδους εξάσκησης σήμερα είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία έχει ήδη πραγματοποιηθεί μέσα μας. Για να το πετύχουμε αυτό, πρέπει να αντικαταστήσουμε την επίθεση με αποδοχή. Όσο το επιτιθέμεθα, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ποιο είναι το σχέδιο του Θεού για εμάς. Έτσι επιτιθέμεθα σε κάτι που δεν αναγνωρίζουμε. Τώρα θα προσπαθήσουμε να αφήσουμε την κρίση στην άκρη και να ρωτήσουμε ποιο είναι το σχέδιο του Θεού για εμάς:
«Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα;
Δεν γνωρίζω.
Πες μου, για να μπορέσω να καταλάβω.»
Έπειτα θα περιμένουμε σιωπηλά για την απάντησή Του.
Έχουμε επιτεθεί στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία χωρίς να περιμένουμε να ακούσουμε τι είναι. Έχουμε φωνάξει τα παράπονά μας τόσο δυνατά που δεν ακούσαμε τη Φωνή Του. Χρησιμοποιήσαμε τα παράπονά μας για να κλείσουμε τα μάτια και τα αυτιά μας. Τώρα θέλουμε να δούμε, να ακούσουμε και να μάθουμε.
«Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα;» Ρώτησε και θα σου απαντηθεί. Αναζήτησε και θα βρεις.
Δεν ρωτάμε πλέον το εγώ τι είναι η σωτηρία και πού να τη βρούμε. Ρωτάμε την ίδια την αλήθεια. Να είσαι βέβαιος ότι η απάντηση θα είναι αληθινή, επειδή ξέρεις Ποιον ρωτάς. Κάθε φορά που νιώθεις την εμπιστοσύνη σου να μειώνεται και την ελπίδα της επιτυχίας να τρεμοσβήνει και να σβήνει, επανάλαβε την ερώτησή σου και το αίτημά σου, θυμούμενος ότι τα απευθύνεις στον άπειρο Δημιουργό της απειρότητας, ο Οποίος σε δημιούργησε όμοιο με τον Εαυτό Του:
«Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα;
Δεν γνωρίζω.
Πες μου, για να μπορέσω να καταλάβω.»
Θα απαντήσει. Να είσαι αποφασισμένος να ακούσεις.
Μία ή ίσως δύο μικρότερες περίοδοι εξάσκησης ανά ώρα θα είναι αρκετές για σήμερα, επειδή θα είναι κάπως μεγαλύτερες από το συνηθισμένο. Οι ασκήσεις είναι οι εξής:
«Το να κρατάω παράπονα είναι επίθεση στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία.
Ας το αποδεχτώ αντί γι’ αυτό.
Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα;»
Έπειτα περίμενε για ένα περίπου λεπτό μέσα στη σιωπή, κατά προτίμηση με κλειστά μάτια, και άκου για την απάντησή Του.
Απλή ερμηνεία του μαθήματος 72 σε λίγες γραμμές,
γιατί το κείμενο είναι αρκετά βαθύ και συχνά βοηθά μια σύντομη εξήγηση.
Ορίστε μια απλή ερμηνεία του Μαθήματος 72:
Κεντρική ιδέα
Το μάθημα λέει ότι όταν κρατάμε παράπονα ή θυμό για κάποιον, στην πραγματικότητα επιτιθέμεθα στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία, δηλαδή στο σχέδιο της αγάπης, της συγχώρεσης και της ενότητας.
Γιατί συμβαίνει αυτό
Όταν κρατάμε παράπονα:
-
Κρίνουμε τους άλλους με βάση αυτά που κάνουν με το σώμα τους (λόγια, πράξεις, συμπεριφορά).
-
Έτσι πιστεύουμε ότι ο άνθρωπος είναι μόνο ένα σώμα.
-
Αν όμως ο άνθρωπος είναι μόνο σώμα, τότε η ζωή καταλήγει στον θάνατο.
-
Αυτό σημαίνει ότι αρνούμαστε την αληθινή πνευματική φύση του ανθρώπου που δημιούργησε ο Θεός.
Με άλλα λόγια, το παράπονο μας κρατά σε μια ψευδαίσθηση.
Τι προτείνει το μάθημα
Το μάθημα μας καλεί:
Γι’ αυτό προτείνεται η εσωτερική προσευχή:
«Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα;
Δεν γνωρίζω.
Πες μου, για να μπορέσω να καταλάβω.»
Το βαθύτερο μήνυμα
Η αλήθεια βρίσκεται μέσα μας, όχι στο σώμα και όχι στον εξωτερικό κόσμο.
Όταν αφήνουμε τα παράπονα και τον θυμό, αρχίζουμε να ακούμε την αλήθεια και να βιώνουμε ειρήνη.
Με μία φράση
Το μάθημα 72 μας διδάσκει ότι:
Η συγχώρεση ανοίγει τον δρόμο για τη σωτηρία, ενώ τα παράπονα μας κρατούν μακριά από την αλήθεια.
Το βαθύτερο ψυχολογικό και πρακτικό νόημα του Μαθήματος 72 και πώς εφαρμόζεται στην καθημερινή ζωή.
1. Το ψυχολογικό νόημα
Το μάθημα μιλά για τα παράπονα (grievances). Στην ψυχολογία αυτά είναι:
Όταν κρατάμε τέτοια συναισθήματα:
-
το μυαλό μας μένει κολλημένο στο παρελθόν
-
ξαναζούμε την ίδια κατάσταση πολλές φορές
-
δημιουργούμε μέσα μας ένταση και πόνο
Το μάθημα λέει ότι ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι ότι το εγώ χρειάζεται τις συγκρούσεις για να επιβεβαιώνει ότι είμαστε χωριστοί από τους άλλους.
Τα παράπονα λοιπόν λειτουργούν σαν ψυχολογική φυλακή.
2. Τι σημαίνει «επίθεση στο σχέδιο του Θεού»
Στο βιβλίο, το «σχέδιο του Θεού» σημαίνει:
-
ενότητα
-
αγάπη
-
συγχώρεση
-
ειρήνη
Όταν κρατάμε παράπονα:
Άρα πηγαίνουμε αντίθετα από την αγάπη.
3. Πώς εφαρμόζεται στην καθημερινότητα
Το μάθημα προτείνει μια αλλαγή τρόπου σκέψης.
Παράδειγμα:
Περίπτωση
Κάποιος σου μίλησε άσχημα.
Η συνηθισμένη αντίδραση:
-
«Με πρόσβαλε»
-
«Δεν τον συγχωρώ»
-
«Δεν θέλω να τον ξαναδώ»
Αυτό δημιουργεί παράπονο.
Η πρακτική του μαθήματος
Σταματάς για λίγο και λες μέσα σου:
«Το να κρατάω αυτό το παράπονο με απομακρύνει από την ειρήνη.»
Και μετά:
«Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα; Δείξε μου έναν άλλο τρόπο να το δω.»
Σιγά-σιγά αρχίζεις να βλέπεις ότι:
-
ο άλλος μπορεί να είχε πόνο
-
δεν χρειάζεται να κρατάς την επίθεση μέσα σου
-
μπορείς να αφήσεις το συναίσθημα χωρίς να δικαιολογήσεις την πράξη
4. Το πραγματικό κέρδος
Το μάθημα δεν λέει να συγχωρούμε για χάρη των άλλων.
Λέει να συγχωρούμε για τη δική μας ειρήνη.
Όταν αφήνουμε τα παράπονα:
-
το μυαλό ηρεμεί
-
μειώνεται το άγχος
-
νιώθουμε ελευθερία
Η συγχώρεση είναι κυρίως εσωτερική απελευθέρωση.
Μια πολύ απλή φράση που συνοψίζει το μάθημα 72
Κάθε παράπονο που κρατάω, το κρατάω μέσα μου.
Όταν το αφήνω, ελευθερώνω πρώτα τον εαυτό μου.
α παράπονα λοιπόν λειτουργούν σαν ψυχολογική φυλακή.Η ψυχολογική ανάλυση του Μαθήματος 72 από το A Course in Miracles μέσα από την οπτική της Carl Gustav Jung μπορεί να γίνει αν συνδέσουμε τις βασικές έννοιες του μαθήματος (εγώ, παράπονα, προβολή, συγχώρεση) με τις έννοιες της σκιάς, της προβολής και της εξατομίκευσης που ανέπτυξε ο Jung.
1. Τα «παράπονα» ως προβολή της Σκιάς
Στην αναλυτική ψυχολογία του Jung, η σκιά είναι τα μέρη της προσωπικότητας που:
δεν θέλουμε να αναγνωρίσουμε
Όταν το μάθημα λέει ότι κρατάμε παράπονα για ό,τι κάνει το σώμα του άλλου, αυτό θυμίζει έντονα τον μηχανισμό της προβολής.
κάτι μέσα μας (θυμός, φόβος, επιθετικότητα)
«Ό,τι δεν συνειδητοποιούμε μέσα μας, το συναντάμε ως μοίρα στον έξω κόσμο.»
Έτσι τα παράπονα λειτουργούν σαν καθρέφτης της σκιάς.
2. Το «εγώ» του μαθήματος και το εγώ στον Jung
Στο μάθημα, το ego είναι η ψευδής ταυτότητα που βασίζεται στον χωρισμό.
το εγώ είναι το κέντρο της συνειδητής προσωπικότητας
αλλά δεν είναι το σύνολο της ψυχής.
Πέρα από το εγώ υπάρχει το Self (Εαυτός) — το βαθύτερο κέντρο της ψυχής.
Αυτό μοιάζει πολύ με την ιδέα του μαθήματος ότι:
η αλήθεια βρίσκεται μέσα μας
πέρα από την ταύτιση με το σώμα και το εγώ.
3. Το σώμα ως ψυχολογική ταύτιση
Το μάθημα τονίζει ότι τα παράπονα βασίζονται στην πεποίθηση ότι ο άνθρωπος είναι μόνο σώμα.
Στην γιουνγκιανή ψυχολογία αυτό θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως:
υπερβολική ταύτιση με την persona (την εξωτερική εικόνα του εαυτού)
απώλεια επαφής με το βαθύτερο ψυχικό κέντρο.
Όταν βλέπουμε τον άλλον μόνο μέσα από τη συμπεριφορά του,
χάνουμε την επαφή με την ψυχική του ολότητα.
4. Η συγχώρεση ως ολοκλήρωση της σκιάς
Για τον Jung, η ψυχική ανάπτυξη απαιτεί:
αποδοχή των αντιθέτων μέσα μας.
Το μάθημα προτείνει να αφήσουμε τα παράπονα.
Αυτό ψυχολογικά σημαίνει:
να σταματήσουμε την προβολή
να αναγνωρίσουμε ότι το συναίσθημα είναι μέσα μας.
Η συγχώρεση λοιπόν λειτουργεί σαν ενσωμάτωση της σκιάς.
5. Το «σχέδιο του Θεού» και το Self
Στην αναλυτική ψυχολογία, ο Jung θεωρούσε ότι το Self είναι η βαθύτερη αρχή που οδηγεί την ψυχή προς την ολοκλήρωση.
Το μάθημα μιλά για το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία.
Από γιουνγκιανή σκοπιά, αυτό θα μπορούσε να ιδωθεί ως:
η φυσική τάση της ψυχής προς ολότητα και ενοποίηση
η διαδικασία που ο Jung ονόμασε εξατομίκευση.
6. Η εσωτερική ερώτηση του μαθήματος
«Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα;
Δεν γνωρίζω.»
είναι ψυχολογικά παρόμοια με τη διαδικασία που ο Jung ονόμαζε ενεργητική φαντασία.
το εγώ σταματά να ελέγχει
στρέφεται προς το ασυνείδητο
περιμένει μια βαθύτερη απάντηση.
Συνοπτικά (γιουνγκιανή ερμηνεία)Το μάθημα 72 δείχνει ότι:
τα παράπονα είναι προβολές της σκιάς
το εγώ δημιουργεί την αίσθηση του χωρισμού
η συγχώρεση σταματά την προβολή
η αλήθεια βρίσκεται στο βαθύτερο κέντρο της ψυχής (Self).
.
Ορίστε μια προσευχή εμπνευσμένη από το Μάθημα 72:
🙏 Προσευχή
Πατέρα μου,
έρχομαι σε Σένα με ταπεινή καρδιά.
Δεν γνωρίζω τι είναι πραγματικά η σωτηρία
ούτε βλέπω πάντα την αλήθεια καθαρά.
Τα παράπονα και οι κρίσεις μου
έχουν θολώσει τον νου μου.
Βοήθησέ με να αφήσω τον θυμό,
να αφήσω την πικρία και τις κατηγορίες.
Δίδαξέ με να βλέπω τους αδελφούς μου
όπως Εσύ τους βλέπεις — με αγάπη και φως.
Φώτισε τον νου μου
ώστε να αναγνωρίσω την αλήθεια μέσα μου.
Δείξε μου τον δρόμο της συγχώρεσης
και χάρισε ειρήνη στην καρδιά μου.
Πατέρα,
Τι είναι η σωτηρία;
Δεν γνωρίζω.
Πες μου, για να μπορέσω να καταλάβω.
Ανοίγω την καρδιά μου
για να ακούσω τη Φωνή Σου
και να δεχτώ το σχέδιό Σου για μένα.
Αμήν. ✨
**************************************************************************************************
72
Το να κρατώ πικρίες είναι επίθεση στο σχέδιο του Θεού για την σωτηρία.
1. Ενώ έχουμε αναγνωρίσει ότι το σχέδιο του εγώ για την σωτηρία είναι το αντίθετο με του Θεού, δεν έχουμε ακόμα δώσει έμφαση στο ότι είναι μια ενεργή επίθεση στο σχέδιό Του, και μια εσκεμμένη προσπάθεια να το καταστρέψουμε. Στην επίθεση, προσάπτουμε στον Θεό τις ιδιότητες με τις οποίες είναι συνήθως συνδεμένο το εγώ, ενώ το εγώ φαίνεται πως παίρνει τις ιδιότητες του Θεού.
2. Η θεμελιώδης επιθυμία του εγώ είναι να αντικαταστήσει τον Θεό. Μάλιστα, το εγώ είναι η φυσική ενσωμάτωση αυτής της επιθυμίας. Γιατί αυτή η επιθυμία είναι που φαίνεται πως περιβάλλει το νου με ένα σώμα, κρατώντας τον διαχωρισμένο και μόνο, και ανίκανο να φτάσει άλλους νόες εκτός μέσα από ένα σώμα το οποίο φτιάχτηκε για να τον φυλακίσει. Ο περιορισμός στην επικοινωνία δεν μπορεί να είναι το καλύτερο μέσο για την επέκταση της επικοινωνίας. Και όμως, το εγώ αυτό θέλει να πιστέψεις.
3. Παρόλο που η προσπάθεια να κρατήσεις τους περιορισμούς που επιβάλλει το σώμα είναι προφανής εδώ, ίσως δεν είναι τόσο φανερό το γιατί είναι επίθεση στο σχέδιο του Θεού όταν κρατάς πικρίες. Αλλά ας αναλογιστούμε το είδος των πραγμάτων εναντίον των οποίων έχεις την τάση να κρατάς πικρίες. Δεν έχουν πάντα σχέση με κάτι που κάνει ένα σώμα; Κάποιος λέει κάτι που δεν σου αρέσει. Κάνει κάτι που σε δυσαρεστεί. «Προδίδει» τις εχθρικές του σκέψεις με την συμπεριφορά του.
4. Εδώ δεν ασχολείσαι με το τι είναι αυτό το άτομο. Αντίθετα, σε απασχολεί αποκλειστικά το τι κάνει μέσα σε ένα σώμα. Αποτυγχάνεις και με το παραπάνω να τον βοηθήσεις να ελευθερωθεί από τους περιορισμούς του σώματος. Προσπαθείς ενεργά να τον κρατήσεις σε αυτό ταυτίζοντάς τον εσφαλμένα με αυτό, και κρίνοντάς τους ως ένα. Εδώ επιτίθεσαι στον Θεό, διότι αν ο Υιός Του είναι μόνο ένα σώμα, τότε το ίδιο πρέπει να είναι κι Αυτός. Είναι αδιανόητο ο δημιουργός είναι εντελώς διαφορετικός από την δημιουργία του.
5. Αν ο Θεός είναι ένα σώμα, τότε ποιο πρέπει να είναι το σχέδιό Του για την σωτηρία; Τι άλλο θα μπορούσε να είναι εκτός από τον θάνατο; Και προσπαθώντας να Τον παρουσιάσουμε ως συγγραφέα της ζωής και όχι του θανάτου, Αυτός δεν είναι παρά ένας ψεύτης και απατεώνας, γεμάτος ψεύτικες υποσχέσεις και προσφέρει ψευδαισθήσεις στην θέση της αλήθειας. Η επίδοξη πραγματικότητα του σώματος κάνει αυτή την άποψη για τον Θεό πολύ πειστική. Μάλιστα, αν το σώμα ήταν αληθινό, θα ήταν δύσκολο πραγματικά να ξεφύγουμε από αυτό το συμπέρασμα. Και κάθε πικρία που κρατάς επιμένει ότι το σώμα είναι αληθινό. Παραβλέπει ολοκληρωτικά τι είναι ο αδελφός σου. Ενισχύει την πίστη σου ότι είναι ένα σώμα, και τον καταδικάζει γι αυτό. Και επιβεβαιώνει ότι η σωτηρία του πρέπει να είναι ο θάνατος, προβάλλοντας αυτή την επίθεση στον Θεό, και αποδίδοντάς Του την ευθύνη γι αυτό.
6. Σε αυτή την πολύ προσεκτικά προετοιμασμένη αρένα, όπου τα θυμωμένα ζώα αναζητούν το θήραμά τους και το έλεος δεν μπορεί να εισέλθει, το εγώ έρχεται να σε σώσει. Ο Θεός σε έφτιαξε σώμα. Πολύ καλά. Ας το δεχτούμε αυτό και ας χαρούμε. Σαν σώμα, μην αφήσεις τον εαυτό σου να στερηθεί αυτά που προσφέρει το σώμα. Πάρε τα λίγα που μπορείς να αποκτήσεις. Ο Θεός δεν σου έδωσε τίποτα. Το σώμα είναι ο μόνος σου σωτήρας. Αυτός είναι ο θάνατος του Θεού και της σωτηρίας σου.
7. Αυτή είναι η παγκόσμια πίστη του κόσμου που βλέπεις. Μερικοί μισούν το σώμα, και προσπαθούν να το πληγώσουν και να το ταπεινώσουν. Άλλοι αγαπούν το σώμα, και προσπαθούν να το δοξάσουν και να το εξυψώσουν. Αλλά όσο το σώμα στέκει στο κέντρο της αντίληψης που έχεις για τον εαυτό σου, επιτίθεσαι στο σχέδιο του Θεού για την σωτηρία, και κρατάς τις πικρίες σου εναντίον Αυτού και της δημιουργίας Του, έτσι ώστε να μην μπορέσεις ν’ ακούσεις την Φωνή της αλήθειας και να Την καλωσορίσεις ως Φίλη. Ο σωτήρας που έχεις επιλέξει παίρνει την δική Του θέση. Αυτός είναι ο φίλος σου ∙ και Εκείνος είναι εχθρός σου.
8. Σήμερα θα προσπαθήσουμε να σταματήσουμε αυτές τις παράλογες επιθέσεις στην σωτηρία. Θα προσπαθήσουμε, αντί γι αυτό, να την καλωσορίσουμε. Η ανάποδη αντίληψή σου ήταν καταστροφική για την ειρήνη του νου σου. Έβλεπες τον εαυτό σου μέσα σε ένα σώμα και την αλήθεια έξω από σένα, κλειδωμένη μακριά από την επίγνωση σου από τους περιορισμούς του σώματος. Τώρα προσπαθούμε να το δούμε αυτό διαφορετικά.
9. Το φως της αλήθειας είναι μέσα μας, εκεί όπου τοποθετήθηκε από τον Θεό. Το σώμα είναι αυτό που είναι έξω από εμάς, και δεν μας απασχολεί. Το να είμαστε χωρίς σώμα σημαίνει ότι είμαστε στην φυσική μας κατάσταση. Το ν’ αναγνωρίσουμε το φως της αλήθειας μέσα σε μας σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας έτσι όπως είμαστε. Το να βλέπουμε τον Εαυτό μας ξεχωριστά από το σώμα σημαίνει ότι δίνουμε τέλος στην επίθεση εναντίον του σχεδίου του Θεού για την σωτηρία, και ότι το αποδεχόμαστε. Και όποτε το δικό Του σχέδιο γίνεται δεκτό, έχει ήδη διεκπεραιωθεί.
10. Ο στόχος μας σήμερα στις πιο εκτεταμένες περιόδους πρακτικής είναι να αποκτήσουμε επίγνωση ότι το σχέδιο του Θεού για την σωτηρία έχει ήδη εκπληρωθεί μέσα σε μας. Για να πετύχουμε αυτό τον στόχο πρέπει να αντικαταστήσουμε την επίθεση με την αποδοχή. Όσο του επιτιθέμαστε, δεν μπορούμε να καταλάβουμε ποιο είναι το σχέδιο του Θεού για μας. Επομένως επιτιθέμαστε σε αυτό δεν αναγνωρίζουμε. Τώρα προσπαθούμε να αφήσουμε κατά μέρος την κρίση, και να ρωτήσουμε ποιο είναι το σχέδιο του Θεού για μας:
Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα; Δεν γνωρίζω. Πες μου, ώστε να μπορέσω να καταλάβω.
Έπειτα θα περιμένουμε με ησυχία για την απάντησή Του. Έχουμε επιτεθεί στο σχέδιο του Θεού για την σωτηρία χωρίς να θέλουμε ν’ ακούσουμε τι είναι. Έχουμε φωνάξει τα παράπονά μας τόσο δυνατά που δεν ακούσαμε την Φωνή Του. Έχουμε χρησιμοποιήσει τις πικρίες μας για να κλείσουμε τα μάτια μας και να βουλώσουμε τ’ αυτιά μας.
11. Τώρα επιθυμούμε να δούμε, ν’ ακούσουμε και να μάθουμε. «Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα;» Ρώτησε και θα πάρεις απάντηση. Αναζήτησε και θα βρεις. Δεν ρωτούμε πια το εγώ τι είναι η σωτηρία και που να την βρούμε. Το ζητάμε από την αλήθεια. Να είσαι βέβαιος, λοιπόν, ότι η απάντηση θα είναι αληθινή εξαιτίας Αυτού στον Οποίο απευθύνεις την ερώτηση.
12. Όποτε νιώθεις ότι η εμπιστοσύνη σου κλονίζεται και την ελπίδα της επιτυχίας να τρεμοπαίζει με κίνδυνο να σβήσει, επανάλαβε την ερώτησή σου και το αίτημά σου, και θυμήσου ότι ρωτάς τον απεριόριστο Δημιουργό του άπειρου, ο Οποίος σε δημιούργησε σαν τον Εαυτό Του:
Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα; Δεν γνωρίζω. Πες μου, ώστε να μπορέσω να καταλάβω.
Αυτός θα σου απαντήσει. Να είσαι αποφασισμένος ν’ ακούσεις.
13. Μια ή δύο μικρότερες περίοδοι πρακτικής κάθε ώρα είναι αρκετές για σήμερα, εφόσον είναι κάπως μεγαλύτερες από ό,τι συνήθως. Αυτές οι ασκήσεις θα πρέπει ν’ αρχίζουν έτσι:
Το να κρατώ πικρίες είναι επίθεση στο σχέδιο του Θεού για την σωτηρία. Ας το αποδεχτώ αντί να του επιτίθεμαι. Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα;
Προσθέστε ένα σχόλιο