ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΥΗΣΗ 1 ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΣΤΟ ΓΟΛΓΟΘΑ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΥΗΣΗ

1

Β

ΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ σε διαδικασία διόδου από μια θρησκευτική εποχή σε άλλη. Οι σημερινές πνευματικές τάσεις γίνονται σταθερά σαφέστερες. Οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν ποτέ τόσο ανοιχτές στην πνευματική εντύπωση όσο αυτή την εποχή και η θύρα στο καθαυτό κέντρο της πραγματικότητας είναι ορθάνοιχτη. Παράλληλη όμως με τη σπουδαία αυτή ανάπτυξη υπάρχει μια τάση στην αντίθετη κατεύθυνση και οι υλιστικές φιλοσοφίες και οι δοξασίες της άρνησης επικρατούν όλο και περισσότερο. Σε πολλούς το όλο ζήτημα της αξίας της Χριστιανικής θρησκείας μένει να καθορισθεί. Ισχυρίζονται ότι ο Χριστιανισμός απέτυχε κι ότι ο άνθρωπος δε χρειάζεται την ιστορία του Ευαγγελίου με τα επακόλουθα της θειότητας και της παρόρμησης για υπηρεσία και θυσία.

Είναι άραγε η αφήγηση του Ευαγγελίου ιστορικά αληθινή; Μήπως είναι ένας μυστικιστικός μύθος μεγάλης ομορφιάς και πραγματικής διδακτικής αξίας, αλλά χωρίς ζωτική σημασία για τους σημερινούς νοήμονες άνδρες και γυναίκες που περηφανεύονται για τις λογικές τους δυνάμεις και την ανεξαρτησία τους από τις αρχαίες νοητικές παγίδες και τις παλιές και σκονισμένες παραδόσεις; Ως προς την απεικονιζόμενη τελειότητα του χαρακτήρα του Χριστού δεν υπήρξε ποτέ αμφισβήτηση. Οι εχθροί του Χριστιανισμού παραδέχονται τη μοναδικότητά Του, τη βασική Του εμβρίθεια και κατανόηση της καρδιάς των ανθρώπων. Αναγνωρίζουν τη νοημοσύνη των ιδεών Του και τις υποστηρίζουν στις φιλοσοφίες τους. Οι αναπτύξεις που έφερε ο Μαραγκός της Ναζαρέτ στη δομή της ανθρώπινης ζωής, τα κοινωνικά και οικονομικά ιδεώδη Του [4] και η ομορφιά του πολιτισμού που θα μπορούσε να θεμελιωθεί στην ηθική διδασκαλία της επί του Όρους Ομιλίας, τονίζονται συχνά από πολλούς που αρνούνται ν’ αναγνωρίσουν την αποστολή Του σαν έκφραση της θειότητας. Από την ορθολογιστική άποψη το ζήτημα της ιστορικής ακρίβειας της ζωής Του παραμένει ακόμη άλυτο παρότι η διδασκαλία Του για την Πατρότητα του Θεού και την αδελφότητα των ανθρώπων υποστηρίζεται από τις καλύτερες διάνοιες της φυλής. Όσοι μπορούν να κινηθούν στον κόσμο των ιδεών, της πίστης και της ζωντανής εμπειρίας μαρτυρούν τη θειότητά Του και το γεγονός ότι μπορεί να προσεγγισθεί. Αλλά μια τέτοια μαρτυρία αντιμετωπίζεται συχνά με ελαφρότητα σαν μυστικιστική, μάταιη κι αναπόδεικτη. Ωστόσο η ατομική πίστη δεν έχει αξία για κανέναν παρά για τον ίδιο τον πιστό, εκτός αν τείνει ν’ αυξάνει τη μαρτυρία μέχρι ν’ αποκτήσει τέτοιες διαστάσεις που γίνεται τελικά απόδειξη. Η επανάπαυση στην “οδό της πίστης” μπορεί να αποτελεί ένδειξη ζωντανής εμπειρίας, αλλά μπορεί να είναι και μια μορφή αυτοϋπνωτισμού ή μια “οδός διαφυγής” απ’ τις δυσκολίες και τα προβλήματα της καθημερινής ζωής. Η προσπάθεια να κατανοήσουμε, να πειραματισθούμε, να βιώσουμε και να εκφράσουμε ό,τι είναι γνωστό και πιστευτό, είναι συχνά πολύ δύσκολη για την πλειονότητα και τότε επαναπαυόμαστε στην πίστη που βασίζεται στη μαρτυρία όσων εμπιστευόμαστε, σαν ευκολότερη διαφυγή απ’ το αδιέξοδο.

Το πρόβλημα της θρησκείας και το πρόβλημα του ορθόδοξου Χριστιανισμού δεν είναι το ίδιο πράγμα. Όσα βλέπουμε σήμερα γύρω μας σε απιστία κι επίκριση και άρνηση των λεγόμενων αληθειών μας, βασίζονται στο γεγονός ότι η θρησκεία αντικαταστάθηκε σε μεγάλο βαθμό απ’ το τυπικό και το δόγμα πήρε τη θέση της ζωντανής εμπειρίας. Η ζωντανή αυτή εμπειρία αποτελεί το βασικό τόνο αυτού του βιβλίου.

Ένας άλλος ίσως λόγος που η ανθρωπότητα αυτή την εποχή πιστεύει τόσο λίγο ή αμφισβητεί ατυχώς ό,τι πιστεύει, μπορεί να είναι το γεγονός ότι οι θεολόγοι προσπάθησαν ν’ άρουν το Χριστιανισμό απ’ τη θέση του στο σχήμα των πραγμάτων και παρέβλεψαν τη θέση του στη μεγάλη συνέχεια της θείας αποκάλυψης. Προσπάθησαν να τονίσουν τη μοναδικότητά του και να τον θεωρήσουν σαν μια απομονωμένη κι εντελώς χωριστή έκφραση πνευματικής θρησκείας. Έτσι κατέστρεψαν το υπόβαθρό του, μετακίνησαν τα θεμέλια του [5] κι έκαναν δύσκολο για το σταθερά αναπτυσσόμενο νου του ανθρώπου να δεχθεί την παρουσίασή του. Όμως ο Άγιος Αυγουστίνος μας λέει ότι “εκείνο που ονομάζεται Χριστιανική θρησκεία υπήρχε μεταξύ των αρχαίων και ποτέ δεν έπαψε να υπάρχει απ’ την αρχή της ανθρώπινης φυλής μέχρι που ήρθε ο Χριστός σε ενσάρκωση, οπότε η αληθινή θρησκεία που ήδη υπήρχε, άρχισε να ονομάζεται Χριστιανισμός”.[1] Η Σοφία που εκφράζει τη σχέση με το Θεό, οι κανόνες του δρόμου που οδηγούν τα περιπλανώμενα βήματά μας πίσω στον οίκο του Πατρός κι η διδασκαλία που φέρνει αποκάλυψη, υπήρχαν πάντα ανά τους αιώνες και είναι ταυτόσημα με ό,τι δίδαξε ο Χριστός. Αυτό το σώμα των εσώτερων αληθειών κι αυτός ο πλούτος της θείας γνώσης υπήρχαν από αμνημόνευτων χρόνων. Είναι η αλήθεια που αποκάλυψε ο Χριστός· αλλά έκανε περισσότερα απ’ αυτό. Αποκάλυψε με τον Εαυτό Του και με την ιστορία της ζωής Του τι μπορούσε να κάνει για τον άνθρωπο αυτή η σοφία και γνώση. Κατέδειξε με τον Εαυτό Του την πλήρη έκφραση της θειότητας κι έπειτα παρήγγειλε στους μαθητές Του να πορευθούν και να κάνουν το ίδιο.

Στη συνέχεια της αποκάλυψης ο Χριστιανισμός εισέρχεται στον κύκλο της έκφρασης υπό τον ίδιο θείο νόμο που διέπει κάθε εκδήλωση – το Νόμο της Κυκλικής Εμφάνισης. Η αποκάλυψη αυτή περνά από τις φάσεις κάθε μορφικής εκδήλωσης ή εμφάνισης, έπειτα αύξησης κι ανάπτυξης και τελικά (όταν ο κύκλος πλησιάζει στο τέλος του) αποκρυστάλλωσης και βαθμιαίας αλλά σταθερής έμφασης στο γράμμα και τη μορφή, ώσπου ο θάνατος αυτής της μορφής καταστεί αναπόφευκτος και σώφρων. Αλλά το πνεύμα εξακολουθεί να ζει και να παίρνει νέες μορφές. Το Πνεύμα του Χριστού είναι αθάνατο κι όπως ζει σε όλη την αιωνιότητα, έτσι κι εκείνο που ενσάρκωσε για να δείξει πρέπει επίσης να ζει. Το κύτταρο στη μήτρα, το στάδιο της νηπιότητας, η ανάπτυξη του παιδιού σε άνδρα – σ’ όλα αυτά υποβλήθηκε και υπέστη όλες τις διαδικασίες που αποτελούν το πεπρωμένο κάθε υιού του Θεού. Εξαιτίας της υποταγής αυτής κι επειδή “έμαθεν αφ’ ων έπαθε την υπακοήν”,[2] έγινε δυνατό να Του εμπιστευθούν ν’ αποκαλύψει το Θεό στον άνθρωπο και (μπορούμε να πούμε;) τη θειότητα του ανθρώπου στο Θεό. [6] Γιατί τα Ευαγγέλια μας δείχνουν ότι ο Χριστός συνεχώς επικαλείτο αυτή την αναγνώριση από τον Πατέρα.

Η μεγάλη συνέχεια της αποκάλυψης είναι το πιο ανεκτίμητο κτήμα μας και μέσα σ’ αυτό πρέπει και ταιριάζει η θρησκεία του Χριστού. Ο Θεός δεν έμεινε ποτέ χωρίς μαρτυρία και ούτε θα μείνει. Η θέση του Χριστιανισμού σαν εκπλήρωση του παρελθόντος και σκαλοπάτι για το μέλλον συχνά λησμονείται κι αυτός είναι ίσως ένας από τους λόγους που οι άνθρωποι μιλούν για την αποτυχία του Χριστιανισμού και προσμένουν εκείνη την πνευματική αποκάλυψη που φαίνεται τόσο αναγκαία. Αν δε δώσουμε έμφαση σ’ αυτή τη συνέχεια και στη θέση που έχει η Χριστιανική πίστη σ’ αυτή, η αποκάλυψη μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

“Σε κάθε αρχαία χώρα που είχε αξιώσεις πολιτισμού, υπήρχε μια Εσωτερική Δοξασία, ένα σύστημα που ονομαζόταν ΣΟΦΙΑ κι όσοι αφοσιώνονταν στην άσκησή του ονομάζονταν αρχικά γνωστικοί ή σοφοί… Ο Πυθαγόρας ονόμασε αυτό το σύστημα… Γνώση των πραγμάτων που είναι. Υπό την ευγενή ονομασία της ΣΟΦΙΑΣ οι αρχαίοι δάσκαλοι, οι σοφοί της Ινδίας, οι μάγοι της Περσίας και της Βαβυλώνας, οι οραματιστές και οι προφήτες του Ισραήλ, οι ιεροφάντες της Αιγύπτου και της Αραβίας και οι φιλόσοφοι της Ελλάδας και της Δύσης συμπεριέλαβαν όλη τη γνώση που θεωρούσαν ουσιωδώς θεία· ταξινομώντας ένα μέρος σαν εσωτερικό και το υπόλοιπο σαν εξωτερικό.”[3]

Γνωρίζουμε πολλά για την εξωτερική διδασκαλία. Ο ορθόδοξος και θεολογικός Χριστιανισμός βασίζεται σ’ αυτή όπως κι όλες οι ορθόδοξες διατυπώσεις των μεγάλων θρησκειών. Όταν όμως η διδασκαλία της εσώτερης σοφίας λησμονείται και η εσωτερική πλευρά αγνοείται, τότε το πνεύμα και η ζωντανή πειραματική εμπειρία εξαφανίζονται. Ασχοληθήκαμε με τις λεπτομέρειες της εξωτερικής μορφής της πίστης και λησμονήσαμε θλιβερά το εσώτερο νόημα που μεταδίδει τη ζωή και τη σωτηρία στο άτομο κι επίσης στην ανθρωπότητα. Συνεχίσαμε να πολεμούμε για τα επουσιώδη της παραδοσιακής ερμηνείας και παραλείψαμε να διδάξουμε το μυστικό και την τεχνική της Χριστιανικής ζωής. Υπερτονίσαμε τις τυπικές και δογματικές όψεις και θεοποιήσαμε το γράμμα, [7] ενώ συνεχώς η ανθρώπινη ψυχή κραυγάζει για το πνεύμα της ζωής που καλύπτεται απ’ το γράμμα. Αγωνιούσαμε για τις ιστορικές όψεις της αφήγησης του Ευαγγελίου, για το στοιχείο του χρόνου και για τη λεκτική ακρίβεια των πολλών μεταφράσεων, ενώ αστοχούσαμε να δούμε το πραγματικό μεγαλείο της επίτευξης του Χριστού και τη σημαντική διδαχή που έχει για το άτομο και τη φυλή. Χάθηκε από τη θέα το δράμα της ζωής Του και η πρακτική εφαρμογή του στη ζωή των οπαδών Του λόγω της αδόκιμης σημασίας που δόθηκε σε κάποιες φράσεις τις οποίες υποτίθεται ότι είπε, ενώ αγνοήθηκε εντελώς ό,τι εξέφρασε στη ζωή Του και οι σχέσεις που τόνισε και θεώρησε ότι συνεπαγόταν η αποκάλυψή Του.

Πολεμήσαμε για τον ιστορικό Χριστό και πολεμώντας έτσι χάσαμε από τη θέα το μήνυμά Του της αγάπης προς όλα τα όντα. Οι φανατικοί ερίζουν για τα λόγια Του και δε θυμούνται ότι ήταν “ο Λόγος όστις εγένετο σαρξ”. Συζητούμε για την Άμωμη Σύλληψη του Χριστού και λησμονούμε την αλήθεια που αποσκοπούσε να διδάξει η Ενσάρκωση. Η Έβελιν Άντερχιλλ τονίζει στο αξιοσημείωτο βιβλίο της Μυστικισμός ότι “η Ενσάρκωση που για το λαϊκό Χριστιανισμό είναι συνώνυμη με την ιστορική γέννηση και τη γήινη ζωή του Χριστού, για το μυστικιστή δεν είναι μόνο αυτό αλλά και μια αέναη κοσμική και προσωπική διαδικασία”.

Λόγιοι πέρασαν τη ζωή τους για ν’ αποδείξουν ότι η όλη ιστορία δεν είναι παρά μύθος. Πρέπει όμως να τονισθεί ότι μύθος είναι η συνοπτική πίστη και γνώση του παρελθόντος που μας κληροδοτείται για οδηγός και σχηματίζει τα θεμέλια μιας νεότερης αποκάλυψης κι ότι είναι ένα σκαλοπάτι για την επόμενη αλήθεια. Ο μύθος είναι μια βάσιμη και αποδειγμένη αλήθεια που γεφυρώνει βήμα προς βήμα το χάσμα μεταξύ της αποκτηθείσας γνώσης του παρελθόντος, της αλήθειας που διατυπώθηκε στο παρόν και των άπειρων και θείων δυνατοτήτων του μέλλοντος. Οι αρχαίοι μύθοι και τα παλιά μυστήρια μας δίνουν μια διαδοχική παρουσίαση του θείου μηνύματος όπως εκπέμφθηκε από το Θεό σε ανταπόκριση της ανάγκης του ανθρώπου ανά τους αιώνες. Η αλήθεια της μιας εποχής γίνεται ο μύθος της επόμενης, αλλά η σημασία και η πραγματικότητά του μένουν άθικτες και απαιτούν μόνο επανερμηνεία στο παρόν. [8]

Είμαστε ελεύθεροι να διαλέξουμε και ν’ απορρίψουμε· ας προσέξουμε όμως να διαλέγουμε με μάτια ανοικτά, με την οξύνοια και σοφία που είναι το σημάδι όσων εισχώρησαν αρκετά στην ατραπό της επιστροφής. Στην ιστορία του Ευαγγελίου υπάρχει ζωή κι αλήθεια και ζωντάνια που πρέπει πάλι να εφαρμόσουμε. Υπάρχει δυναμισμός και θειότητα στο μήνυμα του Ιησού.

Ο Χριστιανισμός είναι για μας σήμερα μια κορυφαία θρησκεία. Είναι η μέγιστη από τις προηγούμενες θείες αποκαλύψεις. Πολλά από την απαρχή του πριν δύο χιλιάδες χρόνια έφτασαν να θεωρούνται μύθος και οι σαφείς περιγραφές της ιστορίας θόλωσαν κι έφτασαν να θεωρούνται συχνά συμβολικής φύσης. Όμως πίσω απ’ το σύμβολο και το μύθο στέκει η πραγματικότητα – μια ουσιαστική, δραματική και πρακτική αλήθεια.

Η προσοχή μας απορροφήθηκε απ’ το σύμβολο και την εξωτερική μορφή, ενώ το νόημα έμεινε σκοτεινό κι αποτυγχάνει σε μεγάλο βαθμό να επηρεάσει τη ζωή μας. Με τη μυωπική μας μελέτη του γράμματος χάσαμε τη σημασία του ίδιου του Λόγου. Πρέπει να περάσουμε πίσω από το σύμβολο σ’ εκείνο που ενσωματώνει και να μετατοπίσουμε την προσοχή μας από τον κόσμο των εξωτερικών μορφών σ’ εκείνο των εσώτερων πραγματικοτήτων. Ο Κέϋζερλινγκ το τονίζει με τα ακόλουθα λόγια:

“Η διαδικασία της μετατόπισης επιπέδου απ’ το γράμμα στο εσώτερο νόημα του θέματος των πνευματικών στάσεων μπορεί να δοθεί σαφώς με μια απλή φράση. Συνίσταται στην ‘όραση διαμέσου’ του φαινομένου. Κάθε ζωντανό φαινόμενο είναι σε τελευταία ανάλυση ένα σύμβολο· γιατί η ουσία της ζωής είναι νόημα. Αλλά κάθε σύμβολο που είναι η έσχατη έκφραση μιας κατάστασης συνείδησης, είναι διαφανές για ένα άλλο βαθύτερο κι έτσι μέχρι την αιωνιότητα· γιατί όλα τα πράγματα με την έννοια της σχέσης της ζωής συνδέονται εσωτερικά και τα βάθη τους έχουν τις ρίζες τους στο Θεό.

Συνεπώς καμιά πνευματική μορφή δεν μπορεί ποτέ να είναι έσχατη έκφραση· κάθε έννοια, όταν εισχωρήσει κανείς μέσα της, γίνεται αυτόματα απλή έκφραση γράμματος μιας βαθύτερης κι έτσι το παλιό φαινόμενο λαμβάνει μια νέα και διαφορετική έννοια. Έτσι ο Καθολικισμός, ο Προτεσταντισμός, ο Ελληνικός-Καθολικισμός, ο Ισλαμισμός και η Βουδδιστική θρησκευτικότητα μπορούν να συνεχίσουν κατ’ αρχή στο πεδίο αυτής της ζωής όπως ήταν, αλλά να σημαίνουν κάτι εντελώς νέο.”[4] [9]

Η μόνη δικαιολογία αυτού του βιβλίου είναι η προσπάθεια να διεισδύσουμε στη βαθύτερη αυτή έννοια που υπόκειται στα μεγάλα γεγονότα της ζωής του Χριστού και να φέρει σε μια ανανεωμένη ζωή κι ενδιαφέρον την εξασθενημένη έφεση του Χριστιανού. Αν μπορέσει να αποδειχθεί ότι η ιστορία που αποκαλύφθηκε στα Ευαγγέλια δεν έχει μόνο εφαρμογή στη θεία εκείνη Μορφή που έμεινε για κάποιο διάστημα μεταξύ των ανθρώπων, αλλά έχει επίσης μια πρακτική σημασία κι έννοια για τον πολιτισμένο σημερινό άνθρωπο, τότε θα έχει επιτευχθεί ένας σκοπός και θα έχει παρασχεθεί κάποια υπηρεσία και βοήθεια. Είναι πιθανό ότι σήμερα – λόγω της προχωρημένης εξέλιξης και της ικανότητας να εκφρασθούμε με πιο λεπτές αποχρώσεις συνείδησης – μπορούμε να οικειοποιηθούμε τη διδασκαλία με καθαρότερο οραματισμό και συνετότερη χρήση του υποδεικνυόμενου μαθήματος. Ο μεγάλος αυτός Μύθος μας ανήκει – γιατί ας είμαστε θαρραλέοι κι ας χρησιμοποιήσουμε αυτή τη λέξη με την αληθινή και ορθή της έννοια. Ένας μύθος έχει τη δυνατότητα να καταστεί γεγονός στην εμπειρία του ατόμου, γιατί ο μύθος είναι γεγονός που μπορεί να αποδειχθεί. Πάνω στους μύθους παίρνουμε τη θέση μας, αλλά πρέπει να επιδιώξουμε να τους επανερμηνεύσουμε στο φως του παρόντος. Δια του αυτοεγκαινιαζόμενου πειράματος μπορούμε ν’ αποδείξουμε την αξία τους· δια της εμπειρίας μπορούμε να τους εδραιώσουμε σαν διέπουσες δυνάμεις της ζωής μας· και με την έκφρασή τους μπορούμε να καταδείξουμε την αλήθειά τους στους άλλους. Είναι το θέμα αυτού του βιβλίου που πραγματεύεται τα γεγονότα της ιστορίας του Ευαγγελίου, του πενταπλού διαδοχικού αυτού μύθου που μας διδάσκει την αποκάλυψη της θειότητας στο Πρόσωπο του Ιησού Χριστού και ο οποίος μένει αιώνια αληθινός, με κοσμική έννοια, με ιστορική έννοια και με την πρακτική του εφαρμογή στο άτομο. Ο μύθος αυτός διαιρείται σε πέντε μεγάλα επεισόδια:

1.  Η Γέννηση στη Βηθλεέμ.

2.  Η Βάπτιση στον Ιορδάνη.

3.  Η Μεταμόρφωση στο Όρος Κάρμηλον.

4.  Η Σταύρωση στο Όρος Γολγοθά.

5.  Η Ανάσταση και η Ανάληψη.

Έργο μας είναι η σημασία τους για μας και η επανερμηνεία τους με σύγχρονους όρους. [10]

Η ιστορία του ανθρώπου έφθασε σ’ ένα σημείο κρίσης και κορύφωσης κι αυτό οφείλεται στην επίδραση του Χριστιανισμού. Ως μέλος της ανθρώπινης οικογένειας έφθασε σ’ ένα επίπεδο ολοκλήρωσης άγνωστο στο παρελθόν, εκτός απ’ την περίπτωση λίγων εκλεκτών σε κάθε έθνος. Είναι, όπως έδειξαν οι ψυχολόγοι, ένα σύνολο φυσικών οργανισμών, ζωτικής δύναμης, ψυχικών καταστάσεων ή συναισθηματικών συνθηκών και νοητικών αντιδράσεων. Είναι πια έτοιμος να του δείξουν την επόμενη μετάβαση, ανάπτυξη ή ανέλιξη. Την προσδοκά παραμένοντας έτοιμος να επωφεληθεί της ευκαιρίας. Η θύρα σ’ έναν κόσμο ανώτερης ύπαρξης και συνείδησης είναι ορθάνοιχτη· ο δρόμος προς το βασίλειο του Θεού έχει υποδειχθεί καθαρά. Πολλοί στο παρελθόν πέρασαν σ’ αυτό το βασίλειο και αφυπνίσθηκαν εκεί σ’ έναν κόσμο ύπαρξης και κατανόησης που για την πλειονότητα είναι ένα σφραγισμένο μυστήριο. Η δόξα της παρούσας στιγμής βρίσκεται στο γεγονός ότι πολλές χιλιάδες είναι έτοιμοι και (αφού δοθούν οι αναγκαίες οδηγίες) μπορούν να μυηθούν στα μυστήρια του Θεού. Μια νέα ανέλιξη της συνείδησης είναι πλέον δυνατή· ένας νέος στόχος υψώθηκε και διέπει τις προθέσεις των πολλών. Σαν φυλή είμαστε οριστικά στο δρόμο για μια νέα γνώση, νέες αναγνωρίσεις κι έναν κόσμο βαθύτερων αξιών. Ό,τι συμβαίνει στο εξωτερικό πεδίο εμπειρίας είναι ενδεικτικό παρόμοιων συμβάντων σ’ ένα λεπτοφυέστερο κόσμο εννοιών. Γι’ αυτόν πρέπει να πρoετοιμασθούμε.

---

[1] W. Kingsland, Religion in the Light of Theosophy.

[2] Προς Εβραίους, v, 8.

[3] Η.P. Blavatsky, The Secret Doctrine, Vol. III, p. 55.

[4] Hermann Keyserling, The Recovery of Truth, pp. 91-92.

ΚΟΡΥΦΕΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

ΚΟΡΥΦΕΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Γέννηση του Χριστού στην καρδιά –Εορτάζεται από τους ανθρώπους με την εορτή των Χριστουγέννων

ΒΑΠΤΙΣΜΑ

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

 Αντιμετώπιση του κατώτερου εαυτού από τον  ενοικούντα Χριστό –Ο Ιησούς στην έρημο αντιμετωπίζει την ανθρώπινη φύση

 ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ,

Η μεταμόρφωση του Ιησού επάνω στο όρος  η ψυχή  εκδηλώνεται ελεύθερη από τα δεσμά του εγώ και της κατώτερης φύσης

ΣΤΑΥΡΩΣΗ

ο εγωικός κόσμος δεν ανέχεται την θεικότητα που προβάλει και εξωθεί τον μαθητή στην εγκατάλειψη του κόσμου που δεν είναι ακόμα έτοιμος να δεχτεί αυτή την θεία εκδήλωση

ΑΝΑΣΤΑΣΗ

 Η ψυχή πλέον ελεύθερη από τα κοσμικά δεσμά πετάει ελεύθερη προς τους θείους κόσμους

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

ΚΑΤΩΤΕΡΟ ΝΟΗΤΙΚΟ

ΖΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ

ΨΥΧ ΝΟΗΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΛΙΚΗ ΜΠΕΙΛΗ

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΣΤΟ ΦΩΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

Κατά τη μελέτη των ιδεών που περιγράφονται σ’ αυτό το βιβλίο και την προσεκτική τους εξέταση αναφύονται στο νου ορισμένες βασικές έννοιες:

Πρώτο, ότι το σπουδαιότερο ζήτημα για κάθε μαθητή δεν είναι το γεγονός της προσωπικότητας ενός ιδιαίτερου δασκάλου, αλλά το μέτρο της αλήθειας που εκπροσωπεί και η δύναμη του σπουδαστή να διακρίνει μεταξύ αλήθειας, μερικής αλήθειας και ψεύδους.

Δεύτερο, ότι με την αυξανόμενη εσωτερική διδασκαλία προκύπτει αυξημένη εξωτερική ευθύνη. Ας κάνει λοιπόν κάθε μαθητής σαφή απογραφή του εαυτού του, έχοντας υπόψη ότι η κατανόηση έρχεται με την εφαρμογή του μέτρου της αλήθειας που έγινε αντιληπτή στο άμεσο πρόβλημα και στο περιβάλλον κι ότι η συνείδηση διευρύνεται με τη χρήση της μεταδοθείσας αλήθειας.

Τρίτο, ότι μια δυναμική προσκόλληση στην επιλεγμένη ατραπό και μια σταθερή εμμονή που υπερνικά και παραμένει αμετακίνητη οτιδήποτε κι αν συμβεί, είναι πρωταρχική προϋπόθεση κι οδηγεί στην πύλη που εισάγει σ’ ένα βασίλειο, σε μια διάσταση και σε μια κατάσταση ύπαρξης που γίνεται εσώτερα ή υποκειμενικά γνωστή. Αυτή η κατάσταση αντίληψης προκαλεί αλλαγές στη μορφή και στο περιβάλλον ανάλογες με τη δύναμη της.

Οι τρεις αυτές εισηγήσεις αξίζει να εξετασθούν στενά απ’ όλους και η σημασία τους πρέπει κάπως να συλληφθεί πριν γίνει εφικτή περαιτέρω πραγματική πρόοδος. Δεν είναι ρόλος μου να κάνω ατομική και προσωπική εφαρμογή της δοθείσας διδασκαλίας. Αυτή πρέπει να γίνει από κάθε σπουδαστή για λογαριασμό του.

Περιφρούρησες συνετά τη διδασκαλία από το μίασμα της επιβαλλόμενης αυθεντίας και πίσω απ’ τα βιβλία σου δεν υπάρχει [4] καμιά εσωτερική αρχή ιεραρχικής αυθεντίας ή υποστήριξης, όπως αυτή που δημιούργησε τα στενά όρια ορισμένων εκκλησιαστικών σωμάτων και ομάδων που διαφέρουν τόσο πλατιά όσο η Καθολική Εκκλησία, η Χριστιανική Επιστήμη, όσοι πιστεύουν στην προφορική έμπνευση των Γραφών και οι πολυάριθμες εσωτερικές (λεγόμενες) οργανώσεις. Η κατάρα πολλών ομάδων ήταν τα ψιθυριστά λόγια ότι “Εκείνοι που γνωρίζουν επιθυμούν…”, “Ο Διδάσκαλος λέει…”, “Τα Μεγάλα Όντα διατάζουν…” και η ομάδα του ανόητου ποιμνίου ανίσχυρα και τυφλά αλληλοσπρώχνεται για να υπακούσει. Νομίζουν μ’ αυτό τον τρόπο ότι μέσω της εσφαλμένης τους αφοσίωσης θα έρθουν σ’ επαφή με κάποια σπουδαία πρόσωπα και θα εισέλθουν στον παράδεισο από κάποιο σύντομο δρόμο.

Περιφρούρησες συνετά τα βιβλία σου από την αντίδραση που προκύπτει σ’ εκείνους που ισχυρίζονται ότι είναι διδάσκαλοι, μύστες και μυημένοι. Η ανωνυμία και η θέση μου πρέπει να διατηρηθούν κι ο βαθμός μου πρέπει να θεωρείται μόνο σαν εκείνος ενός πρεσβύτερου μαθητή κι ενός ζηλωτή για εκείνη την επέκταση της συνείδησης που για μένα είναι το επόμενο βήμα προς τα εμπρός. Μόνο ό,τι λέω απ’ την αλήθεια έχει σημασία· μόνο η έμπνευση και η βοήθεια που μπορώ να προσφέρω σε κάποιο προσκυνητή πάνω στην ατραπό είναι ζωτική· ό,τι έμαθα μέσω εμπειρίας είναι στη διάθεση του ειλικρινούς ζηλωτή· και το εύρος του οράματος που μπορώ να μεταδώσω (επειδή αναρριχήθηκα ψηλότερα στο βουνό από άλλους) είναι η κύρια συμβολή μου. Στα σημεία αυτά οι σπουδαστές είναι ελεύθεροι να συλλογισθούν, παραλείποντας τις ανώφελες εικασίες για τις ακριβείς λεπτομέρειες των ασήμαντων προσωπικοτήτων και των συνθηκών του περιβάλλοντος.

Το θέμα μας πρόκειται να είναι εκείνο της Μαγείας της Ψυχής και η κεντρική σκέψη που υπόκειται σ’ όλα όσα μπορεί να εμφανισθούν σ’ αυτό το βιβλίο βρίσκεται στα λόγια της Μπαγκαβάτ Γκίτα που έχουν ως εξής:

“Αν και είμαι Αγέννητος, η Ψυχή που δε φεύγει, αν και είμαι ο Κύριος των Όντων, όμως σαν Κύριος της φύσης Μου εκδηλώνομαι με τη μαγική δύναμη της Ψυχής.” Γκίτα IV, 6. [5]

Το στατιστικό και το ακαδημαϊκό είναι μια αναγκαία βάση κι ένα προκαταρκτικό βήμα για μια πιο επιστημονική μελέτη, αλλά στο βιβλίο αυτό θα επικεντρώσουμε την προσοχή μας στη ζωική όψη και στην πρακτική εφαρμογή της αλήθειας στην καθημερινή ζωή του ζηλωτή. Ας μελετήσουμε πώς μπορούμε να γίνουμε πρακτικοί μάγοι και με ποιο τρόπο μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα τη ζωή του πνευματικού ανθρώπου και του ζηλωτή της αποδεγμένης μαθητείας στους ιδιόρρυθμους καιρούς μας, την κατάσταση και το περιβάλλον.

Για να το κάνουμε αυτό θα πάρουμε τους Δεκαπέντε Κανόνες της Μαγείας που βρίσκονται σ’ ένα προηγούμενο βιβλίο μου με τίτλο Πραγματεία επί του Κοσμικού Πυρός. Θα τους σχολιάσω χωρίς να πραγματευθώ την κοσμική τους σημασία ή τις ηλιακές και άλλες αντιστοιχίες και αναλογίες, αλλά εφαρμόζοντάς τους στο έργο του ζηλωτή και δίνοντας πρακτικές εισηγήσεις για την καλύτερη ανάπτυξη της ψυχικής επαφής και της ψυχικής εκδήλωσης. Θα πάρω σαν δεδομένες ορισμένες γνώσεις και θα υποθέσω ότι οι σπουδαστές μπορούν ν’ ακολουθήσουν και να κατανοήσουν ορισμένους τεχνικούς όρους που μπορεί ν’ αναγκασθώ να χρησιμοποιήσω. Δεν απευθύνομαι σε νήπια αλλά σε ώριμους άνδρες και γυναίκες που διάλεξαν έναν ορισμένο δρόμο και είναι δεσμευμένοι να “περιπατούν εν τω φωτί”.

Επιζητώ σ’ αυτό το βιβλίο να κάνω τέσσερα πράγματα και να απευθυνθώ σε τρεις τύπους ανθρώπων. Βασίζεται όσον αφορά τη διδασκαλία του, σε τέσσερα θεμελιώδη αξιώματα. Αυτά προορίζονται να:

1.  Διδάξουν τους νόμους της πνευματικής ψυχολογίας σαν διακριτής από τη νοητική και συναισθηματική ψυχολογία.

2.  Διασαφηνίσουν τη φύση της ψυχής του ανθρώπου και τις συστημικές και κοσμικές της σχέσεις. Αυτές περιλαμβάνουν την ομαδική της σχέση σαν προκαταρκτικό βήμα.

3.  Καταδείξουν τις σχέσεις μεταξύ του εαυτού και των περιβλημάτων που ο εαυτός αυτός μπορεί να χρησιμοποιήσει κι έτσι ν’ αποσαφηνίσουν τη δημόσια σκέψη ως προς τη σύσταση του ανθρώπου.

4.  Διευκρινίσουν το πρόβλημα των υπερκανονικών δυνάμεων [6] και να δώσουν τους κανόνες για την ασφαλή και χρήσιμη ανάπτυξή τους.

Βρισκόμαστε πια στο τέλος μιας μεγάλης μεταβατικής περιόδου και τα λεπτοφυέστερα βασίλεια της ζωής είναι πιο κοντά από ποτέ άλλοτε· τα ασυνήθιστα φαινόμενα κι ανεξήγητα γεγονότα είναι πιο συχνά από κάθε άλλη εποχή, ενώ τηλεπαθητικά, ψυχιστικά και ιδιότυπα ζητήματα απασχολούν την προσοχή ακόμη και των σκεπτικιστών, των επιστημόνων και των θρησκειολόγων. Οι λόγοι της εμφάνισης των φαινομένων αναζητούνται παντού και σχηματίζονται εταιρείες για τη διερεύνηση και απόδειξή τους. Πολλοί επίσης παραστρατούν στην προσπάθεια να επιφέρουν μέσα τους ψυχιστικές καταστάσεις και τους ενεργοποιούς παράγοντες που προκαλούν την εκδήλωση ιδιόρρυθμων δυνάμεων. Το βιβλίο αυτό θα επιχειρήσει να προσαρμόσει τη διδόμενη πληροφορία στο σχήμα της ζωής όπως το αναγνωρίζουμε σήμερα και θα δείξει πόσο βασικά φυσικά και αληθινά είναι όλα όσα ορίζονται σαν μυστηριώδη. Όλα υπόκεινται σε νόμο και οι νόμοι χρειάζονται διευκρίνιση τώρα που η ανάπτυξη του ανθρώπου έφτασε στο στάδιο μιας ορθότερης εκτίμησης του κάλλους και της πραγματικότητάς τους.

Τρεις τύποι ατόμων θ’ ανταποκριθούν σ’ αυτό το βιβλίο. Είναι:

1.  Οι ανοιχτόμυαλοι ερευνητές που είναι πρόθυμοι να αποδεχθούν τις αρχές του σαν υπόθεση εργασίας ωσότου καταδειχθούν εσφαλμένες. Αυτοί θα είναι ειλικρινά αγνωστικιστές, αλλά προσωρινά πρόθυμοι στην έρευνά τους για την αλήθεια να δοκιμάσουν τις μεθόδους και να ακολουθήσουν τις εισηγήσεις που διατυπώνονται για να τις εξετάσουν.

2.  Οι ζηλωτές και μαθητές. Θα μελετήσουν αυτή την πραγματεία για να κατανοήσουν καλύτερα τον εαυτό τους κι επειδή ζητούν να βοηθήσουν τον αδελφό τους. Δε θ’ αποδεχτούν τα αποφθέγματά του τυφλά αλλά θα πειραματισθούν, θα ελέγξουν και θα επιβεβαιώσουν με προσοχή τα στάδια και τα βήματα [7] που εκτίθενται γι’ αυτούς σ’ αυτό το τμήμα των διδαγμάτων της Προαιώνιας Σοφίας.

3.  Οι μυημένοι. Τα πρόσωπα αυτά θα καταλήξουν σε μια έννοια που δε θα είναι φανερή σ’ εκείνους της πρώτης ομάδας και που μόνο θα την υποψιαστούν τα πιο προχωρημένα μέλη της δεύτερης. Μέσα τους ξέρουν την αλήθεια πολλών απ’ τις δηλώσεις του και θ’ αντιληφθούν την υποκειμενική πραγματοποίηση πολλών απ’ τους νόμους. Αυτοί οι νόμοι της φύσης επιφέρουν αποτελέσματα σε τρεις διακριτές περιοχές:

α.  Φυσικά, όπου εκδηλώνονται σαν αποτελέσματα στην πυκνή μορφή.

β.  Αιθερικά, όπου εκδηλώνονται σαν η ενέργεια που βρίσκεται πίσω απ’ αυτά τα αποτελέσματα.

γ.  Νοητικά, όπου αφορούν τις παρωθήσεις που προκαλούν τα άλλα δύο.

Η Πραγματεία επί του Κοσμικού Πυρός ασχολήθηκε κυρίως με το ηλιακό σύστημα κι έθιξε τις ανθρώπινες όψεις και αντιστοιχίες μόνο στο βαθμό που φανέρωναν τη σχέση του μέρους με το όλο και της μονάδας με την ολότητα.

Το παρόν βιβλίο θα πραγματευθεί ειδικότερα την ανθρώπινη ανάπτυξη και ανέλιξη, διευκρινίζοντας τις αιτίες που ευθύνονται για τα τωρινά αποτελέσματα και δείχνοντας το μέλλον και τις δυνατότητές του και τη φύση των ανελισσόμενων δυνατοτήτων.

Το βιβλίο αυτό θα βασισθεί επίσης σε τέσσερα θεμελιώδη αξιώματα που πρέπει να τα δεχθεί ο μελετητής των επόμενων σελίδων σαν κάτι που προσφέρει μια υπόθεση που αξίζει να εξετάσει και να δοκιμάσει. Από κανένα αληθινό ερευνητή της Προαιώνιας Σοφίας δε ζητείται να προσκολληθεί τυφλά σε οποιαδήποτε παρουσίαση της αλήθειας· του ζητείται ωστόσο να έχει ανοικτό μυαλό και να ζυγίσει σοβαρά και να εξετάσει τις θεωρίες και τα ιδεώδη, τους νόμους και τις αλήθειες που οδήγησαν τόσους πολλούς απ’ το σκότος στο φως της γνώσης και της εμπειρίας. [8] Τα αξιώματα αυτά θα μπορούσαν ν’ απαριθμηθούν ως εξής και δίνονται κατά σειρά σπουδαιότητας:

Ι. Πρώτο, ότι υπάρχει στο εκδηλωμένο μας σύμπαν η έκφραση μιας Ενέργειας ή Ζωής που είναι η υπεύθυνη αιτία των ποικίλων μορφών και της αχανούς ιεραρχίας των αισθαντικών όντων που συνθέτουν το άθροισμα όλων όσων είναι. Είναι η λεγόμενη υλοζωική θεωρία, μολονότι ο όρος συντελεί απλά στη σύγχυση. Αυτή η μεγάλη Ζωή είναι η βάση του Μονισμού κι όλοι οι φωτισμένοι άνθρωποι είναι Μονιστές. Έκφραση της αλήθειας είναι ότι “ο Θεός είναι Ένας”. Μία Ζωή διαπερνά όλες τις μορφές και οι μορφές αυτές είναι εκφράσεις σε χρόνο και χώρο της κεντρικής παγκόσμιας ενέργειας. Η Ζωή σε εκδήλωση παράγει ύπαρξη και είναι. Είναι συνεπώς η ριζική αιτία της δυαδικότητας. Αυτή η δυαδικότητα που παρατηρείται όταν υπάρχει αντικειμενικότητα και η οποία εξαφανίζεται όταν εκλείπει η μορφική όψη, καλύπτεται από πολλούς όρους απ’ τους οποίους χάρη σαφήνειας οι πιο συνηθισμένοι μπορούν ν’ απαριθμηθούν εδώ:

              Πνεύμα                 Ύλη

.... Ζωή..................... Μορφή

.... Πατήρ................. Μήτηρ

.... Θετικός............... Αρνητικός

.... Σκότος................. Φως

Οι σπουδαστές πρέπει να έχουν σαφώς κατά νου αυτή την ουσιώδη ενότητα ακόμη κι όταν μιλούν (όπως είναι αναγκασμένοι) με τους πεπερασμένους όρους εκείνης της δυαδικότητας που είναι παντού κυκλικά έκδηλη.

II. Το δεύτερο αξίωμα προκύπτει απ’ το πρώτο και διακηρύσσει ότι η μία Ζωή, εκδηλούμενη δια της ύλης, παράγει έναν τρίτο παράγοντα που είναι η συνείδηση. Αυτή η συνείδηση που είναι το αποτέλεσμα της ένωσης των δύο πόλων πνεύματος και ύλης, είναι η ψυχή όλων των πραγμάτων· διαπερνά όλη την ουσία ή αντικειμενική ενέργεια· υπόκειται σ’ όλες τις μορφές, είτε πρόκειται για τη μορφή εκείνης της μονάδας ενέργειας που ονομάζουμε άτομο είτε για τη μορφή ενός ανθρώπου, ενός πλανήτη, ή ενός ηλιακού συστήματος. [9] Είναι η Θεωρία του Αυτοπροσδιορισμού ή η διδασκαλία ότι όλες οι ζωές από τις οποίες σχηματίζεται η μία ζωή, στη σφαίρα και την κατάσταση ύπαρξής τους προσγειώνονται, ας πούμε, στην ύλη και προσλαμβάνουν μορφές δια των οποίων η ιδιότυπη και ειδική κατάσταση συνείδησής τους μπορεί να γίνει αντιληπτή κι ο κραδασμός τους να σταθεροποιηθεί· έτσι μπορούν να γνωρίσουν τον εαυτό τους σαν ύπαρξη. Έτσι πάλι η μία ζωή αποβαίνει μια σταθεροποιημένη και συνειδητή οντότητα με το μέσον του ηλιακού συστήματος και είναι συνεπώς ουσιαστικά το άθροισμα των ενεργειών όλων των καταστάσεων συνείδησης και όλων των μορφών σε ύπαρξη. Το ομογενές αποβαίνει ανομοιογενές κι όμως παραμένει ενότητα· το ένα εκδηλώνεται στην ποικιλία κι όμως είναι αμετάβλητο· η κεντρική ενότητα είναι γνωστή σε χρόνο και χώρο σαν σύνθετη και διαφοροποιημένη κι όμως όταν ο χρόνος και ο χώρος δεν υπάρχουν (όντας καταστάσεις συνείδησης), μόνο η ενότητα παραμένει και μόνο το πνεύμα εμμένει συν μια αυξημένη κραδασμική δράση, συν μια ικανότητα τόνωσης του φωτός όταν επιστρέψει πάλι ο κύκλος της εκδήλωσης.

Μέσα στον κραδασμικό παλμό της μιας εκδηλούμενης Ζωής όλες οι ελάσσονες ζωές επαναλαμβάνουν τη διαδικασία ύπαρξης – Θεοί, άγγελοι, άνθρωποι και οι μυριάδες ζωών που εκφράζονται δια των μορφών των βασιλείων της φύσης και των δραστηριοτήτων της εξελικτικής διαδικασίας. Όλες αποβαίνουν εγωκεντρικές και αυτοπροσδιοριζόμενες.

III. Το τρίτο βασικό αξίωμα είναι ότι το αντικείμενο για το οποίο η ζωή προσλαμβάνει μορφή και ο σκοπός της εκδηλωμένης ύπαρξης είναι η ανέλιξη της συνείδησης ή η αποκάλυψη της ψυχής. Θα μπορούσε να ονομασθεί Θεωρία της Εξέλιξης του Φωτός. Όταν γίνει αντιληπτό ότι ακόμη κι ο σύγχρονος επιστήμων λέει ότι φως και ύλη είναι συνώνυμοι όροι, απηχώντας έτσι τη διδασκαλία της Ανατολής, γίνεται καταφανές ότι δια της αλληλεπίδρασης των πόλων και δια της τριβής των ζευγών των αντιθέτων ξεπηδά φως. Ο στόχος της εξέλιξης βρίσκεται ότι είναι μια βαθμιαία σειρά εκδηλώσεων φωτός. [10] Συγκαλυμμένο και κρυμμένο σε κάθε μορφή βρίσκεται φως. Καθώς βαίνει η εξέλιξη η ύλη γίνεται όλο και περισσότερο καλύτερος αγωγός φωτός, καταδεικνύοντας έτσι την ακρίβεια της δήλωσης του Χριστού “Εγώ ειμί το Φως του Κόσμου”.

IV. Το τέταρτο αξίωμα συνίσταται στη δήλωση ότι όλες οι ζωές εκδηλώνονται κυκλικά. Είναι η Θεωρία της Αναγέννησης ή της μετενσάρκωσης, η εκδήλωση του νόμου της περιοδικότητας.

Αυτές είναι οι μεγάλες υποκείμενες αλήθειες που αποτελούν το θεμέλιο της Προαιώνιας Σοφίας – η ύπαρξη της ζωής και η ανάπτυξη της συνείδησης μέσω της κυκλικής πρόσληψης μορφής.

Όμως στο βιβλίο αυτό η έμφαση θα τεθεί στη μικρή ζωή· στον άνθρωπο που “εποιήθη κατ’ εικόνα του Θεού”, ο οποίος δια της μεθόδου της μετενσάρκωσης ανελίσσει τη συνείδησή του ωσότου ανθίσει σαν τελειωθείσα ψυχή της οποίας η φύση είναι φως και η αντίληψή της είναι εκείνη μιας αυτοσυνείδητης ταυτότητας. Η αναπτυγμένη αυτή μονάδα πρέπει τελικά να συγχωνευθεί με πλήρη νοήμονα συμμετοχή στη μεγαλύτερη συνείδηση της οποίας αποτελεί μέρος.

Προτού καταπιαστούμε με το θέμα μας θα ήταν ίσως χρήσιμο να ορίσουμε ορισμένες λέξεις που θα χρησιμοποιηθούν διαρκώς, ώστε να ξέρουμε για τι μιλάμε και τη σημασία των όρων που χρησιμοποιούμε.

1. Αποκρυφιστικός. Ο όρος αυτός αφορά τις κρυμμένες δυνάμεις της ύπαρξης κι εκείνα τα ελατήρια συμπεριφοράς που προκαλούν την αντικειμενική εκδήλωση. Η λέξη “συμπεριφορά” χρησιμοποιείται εδώ εσκεμμένα, γιατί κάθε εκδήλωση σ’ όλα τα βασίλεια της φύσης είναι έκφραση της ζωής, του σκοπού και του τύπου δραστηριότητας κάποιου όντος ή ύπαρξης κι έτσι είναι κυριολεκτικά η συμπεριφορά (ή εξωτερική φύση ή ποιότητα) κάποιας ζωής. Αυτά τα ελατήρια της δράσης κρύβονται στο σκοπό κάθε ζωής, είτε είναι μια ηλιακή ζωή, μια πλανητική οντότητα, ένας άνθρωπος, είτε εκείνο το Ον που είναι το άθροισμα των καταστάσεων συνείδησης και των μορφών κάθε βασιλείου της φύσης.

2. Νόμοι. Ένας νόμος προϋποθέτει κάποιο υπέρτερο ον που προικισμένο με σκοπό [11] και βοηθούμενο απ’ τη νοημοσύνη, συντονίζει έτσι τις δυνάμεις του ώστε ένα σχέδιο να ωριμάζει διαδοχικά και σταθερά. Μέσω μιας διαυγούς γνώσης του στόχου η οντότητα αυτή θέτει σε δράση εκείνα τα βήματα και στάδια που όταν προωθηθούν με τη σειρά θα φέρουν το σχέδιο σε τελείωση. Η λέξη “νόμος”, όπως νοείται συνήθως, μεταδίδει την ιδέα της υποταγής σε κάποια δραστηριότητα που αναγνωρίζεται σαν αδυσώπητη και απαρέγκλιτη, αλλά δεν είναι κατανοητή σ’ εκείνον που υποτάσσεται σ’ αυτή· συνεπάγεται από μια σκοπιά τη στάση μιας μονάδας βυθισμένης στην ομαδική παρόρμηση και την ανικανότητα αυτής της μονάδας ν’ αλλάξει την παρόρμηση ή να ξεφύγει από τις συνέπειες· αυτό αναπόφευκτα προκαλεί στη συνείδηση του ανθρώπου που θεωρεί αυτούς τους νόμους, ένα αίσθημα ότι είναι θύμα – ότι σέρνεται σαν φύλλο από την αύρα σε κάποιο τέρμα για το οποίο μόνο η εικασία είναι εφικτή κι ότι διέπεται από μια δύναμη που δρα προφανώς με μια αναπόφευκτη πίεση κι έτσι επιφέρει ομαδικά αποτελέσματα σε βάρος της μονάδας. Αυτή η στάση του νου είναι αναπόφευκτη ωσότου η συνείδηση του ανθρώπου μπορέσει να διευρυνθεί τόσο ώστε να έχει επίγνωση των μεγαλύτερων ζητημάτων. Όταν δια της επαφής με τον ανώτερο εαυτό του συμμετάσχει στη γνώση του αντικειμενικού σκοπού κι όταν με την αναρρίχηση στο όρος της όρασης αλλάξει η προοπτική του και διευρυνθεί ο ορίζοντάς του, φθάνει στην αντίληψη ότι ο νόμος δεν είναι παρά η πνευματική παρώθηση, το κίνητρο και η ζωική εκδήλωση εκείνου του Όντος μέσα στο οποίο ζει και κινείται. Μαθαίνει ότι αυτή η παρώθηση φανερώνει ένα νοήμονα σκοπό που κατευθύνεται σοφά και βασίζεται στην αγάπη. Τότε αρχίζει ο ίδιος να χειρίζεται το νόμο ή να διοχετεύει από μέσα του ορθά, αγαπητικά και με νοημοσύνη τόση από την πνευματική ζωική παρώθηση όση ο ιδιαίτερος οργανισμός του μπορεί να δεχθεί, να διαβιβάσει και να χρησιμοποιήσει. Παύει να παρεμποδίζει κι αρχίζει να μεταφέρει. Φέρνει σ’ ένα τέλος τον κύκλο της κλειστής εγωκεντρικής ζωής κι ανοίγει πλατιά τις θύρες στην πνευματική ενέργεια. Κάνοντας αυτό βρίσκει ότι ο νόμος που μίσησε [12] και στον οποίο δυσπιστούσε, είναι ο ζωογονών, εξαγνιστικός πράκτορας που σύρει τον ίδιο κι όλα τα δημιουργήματα του Θεού σ’ ένα ένδοξο επιστέγασμα.

3. Ψυχικός. Υπάρχουν δύο τύποι αυτής της δύναμης σ’ εκδήλωση όσον αφορά το ανθρώπινο βασίλειο κι αυτοί πρέπει να συλληφθούν σαφώς. Υπάρχει η δύναμη που εμψυχώνει τα υπανθρώπινα βασίλεια της φύσης – η εμψυχώνουσα ενέργεια που όταν έρχεται σε σύνδεση με την ενέργεια της ύλης και του εαυτού, δημιουργεί όλες τις μορφές. Το αποτέλεσμα αυτής της σύνδεσης είναι να προσθέσει στην εμβρυώδη νοημοσύνη της ίδιας της ουσίας μια λανθάνουσα αισθαντικότητα και ανταποκριτικότητα η οποία παράγει εκείνο το υποκειμενικό κάτι που ονομάζουμε ζωώδη ψυχή. Αυτή υφίσταται σε τέσσερις βαθμούς ή καταστάσεις αισθαντικής επίγνωσης:

α.  Η συνείδηση του ορυκτού βασιλείου.

β.  Η συνείδηση του φυτικού βασιλείου.

γ.  Η συνείδηση του ζωικού βασιλείου.

δ.  Η συνείδηση της ζωώδους μορφής δια της οποίας ο πνευματικός άνθρωπος λειτουργεί, η οποία στο κάτω-κάτω δεν είναι παρά ένα τμήμα της προηγούμενης ομάδας στην ανώτερη παρουσίασή της.

Δεύτερο, υπάρχει η ψυχική εκείνη δύναμη που είναι αποτέλεσμα της ένωσης του πνεύματος με την αισθαντική ύλη στο ανθρώπινο βασίλειο και δημιουργεί ένα ψυχικό κέντρο που ονομάζουμε ψυχή του ανθρώπου. Το ψυχικό αυτό κέντρο είναι ένα κέντρο δύναμης και η δύναμη της οποίας είναι θεματοφύλακας ή την οποία εκδηλώνει, φέρνει σε δράση μια ανταποκριτικότητα και μια επίγνωση που είναι εκείνη της ψυχής της πλανητικής ζωής, μιας ομαδικής συνείδησης που φέρνει μαζί της ιδιότητες και γνώση διαφορετικής τάξης από εκείνη της ζωώδους ψυχής. Αυτές αντικαθιστούν τελικά τις δυνάμεις της ζωώδους ψυχής, οι οποίες περιορίζουν, παραμορφώνουν κι αιχμαλωτίζουν και δίνουν στον άνθρωπο μια ακτίνα επαφών και μια γνώση που είναι αλάνθαστη, απαλλαγμένη από σφάλματα και του επιτρέπει την είσοδο στην “ελευθερία των ουρανών”. [13] Το αποτέλεσμα της ελεύθερης δράσης της ψυχής του ανθρώπου συντείνει στην κατάδειξη της σφαλερότητας και της σχετικής ματαιότητας των δυνάμεων της ζωώδους ψυχής. Ό,τι επιθυμώ να κάνω εδώ είναι να δείξω τις δύο έννοιες με τις οποίες χρησιμοποιείται η λέξη “ψυχικός”. Αργότερα θα πραγματευθούμε την αύξηση και την ανάπτυξη της κατώτερης ψυχικής φύσης ή της ψυχής των φορέων με τους οποίους ο άνθρωπος λειτουργεί στους τρεις κόσμους κι έπειτα θα επιζητήσουμε να διευκρινίσουμε την αληθινή φύση της ψυχής του ανθρώπου και των δυνάμεων που μπορούν να έρθουν σε δράση εφόσον ο άνθρωπος μπορεί να έρχεται σ’ επαφή με το δικό του πνευματικό κέντρο – την ψυχή – και να ζει στην ψυχική αυτή συνείδηση.

4. Ανέλιξη. Η ζωή στην καρδιά του ηλιακού συστήματος παράγει μια εξελικτική ανέλιξη των ενεργειών εκείνου του σύμπαντος που δεν είναι δυνατό προς το παρόν να οραματισθεί ο πεπερασμένος άνθρωπος. Παρόμοια το κέντρο ενέργειας που αποκαλούμε πνευματική όψη στον άνθρωπο παράγει (μέσω της χρησιμοποίησης της ύλης ή ουσίας) μια εξελικτική ανάπτυξη εκείνου που αποκαλούμε ψυχή και που είναι η ανώτατη από τις μορφικές εκδηλώσεις – το ανθρώπινο βασίλειο. Ο άνθρωπος είναι το ύψιστο προϊόν της ύπαρξης στους τρεις κόσμους. Λέγοντας άνθρωπος εννοώ τον πνευματικό άνθρωπο, έναν υιό του Θεού σε ενσάρκωση. Οι μορφές όλων των βασιλείων της φύσης – ανθρώπινου, ζωικού, φυτικού και ορυκτού – συμβάλλουν σ’ αυτή την εκδήλωση. Η ενέργεια της τρίτης όψης της θειότητας τείνει στην αποκάλυψη της ψυχής ή της δεύτερης όψης η οποία με τη σειρά της αποκαλύπτει την ανώτατη όψη. Πρέπει πάντα να θυμάστε ότι η Μυστική Δοξασία της Ε.Π. Μπλαβάτσκυ το εκφράζει αυτό με ακρίβεια με τα λόγια “θεωρούμε τη Ζωή σαν τη μία μορφή ύπαρξης που εκδηλώνεται με ό,τι αποκαλείται Ύλη· ή ό,τι διαχωρίζοντάς τα εσφαλμένα ονομάζουμε πνεύμα, ψυχή και ύλη στον άνθρωπο. Ύλη είναι ο φορέας για την εκδήλωση της ψυχής σ’ αυτό το πεδίο ύπαρξης και ψυχή είναι ο φορέας σ’ ένα ανώτερο πεδίο για την εκδήλωση του πνεύματος και τα τρία αυτά είναι μια τριάδα που τη συνθέτει η ζωή [14] η οποία διαπερνά τα πάντα”. (Μυστική Δοξασία, Τόμ. Ι, σελ. 79-80.)

Με τη χρήση της ύλης η ψυχή ανελίσσεται και βρίσκει το κορύφωμά της στην ψυχή του ανθρώπου και η πραγματεία αυτή θ’ ασχοληθεί με την ανέλιξη της ψυχής και την ανακάλυψή της από τον άνθρωπο.

5. Η Γνώση μπορεί να διαιρεθεί σε τρεις κατηγορίες:

Πρώτα, υπάρχει η θεωρητική γνώση. Περιλαμβάνει κάθε γνώση της οποίας έχει επίγνωση ο άνθρωπος, αλλά την οποία αποδέχεται από τις δηλώσεις άλλων ανθρώπων και των ειδικών των διαφόρων κλάδων της γνώσης. Βασίζεται σε δηλώσεις αυθεντίας κι έχει μέσα της το στοιχείο της εμπιστοσύνης στους συγγραφείς και ομιλητές και στην εκγυμνασμένη νοημοσύνη των εργατών σε οποιοδήποτε απ’ τα πολλά και ποικίλα πεδία σκέψης. Οι αλήθειες που γίνονται αποδεκτές σαν τέτοιες δε διατυπώθηκαν ούτε επαληθεύθηκαν από εκείνον που τις αποδέχεται, αφού στερείται την αναγκαία εκγύμναση κι εξοπλισμό. Τα αποφθέγματα της επιστήμης, οι θεολογίες της θρησκείας και τα πορίσματα των φιλοσόφων και διανοητών παντού χρωματίζουν την άποψη και βρίσκουν την πρόθυμη συναίνεση του αγύμναστου νου κι αυτός είναι ο μέσος νους.

Δεύτερο, έχουμε τη διακριτική γνώση που έχει μέσα της μια επιλεκτική ποιότητα και η οποία θέτει ως προϋπόθεση τη νοήμονα εκτίμηση και την πρακτική εφαρμογή της ειδικότερης επιστημονικής μεθόδου και τη χρήση της δοκιμής, την απόρριψη εκείνου που δεν μπορεί ν’ αποδειχθεί και την απομόνωση εκείνων των παραγόντων που αντέχουν στην έρευνα και συμμορφώνονται μ’ ό,τι νοείται ως νόμος. Ο ορθολογικός, επιχειρηματικός, σχολαστικός και συγκεκριμενοποιών νους έρχεται σε δράση με αποτέλεσμα πολλά που είναι παιδαριώδη, απαράδεκτα και μη επαληθεύσιμα ν’ απορρίπτονται και να προκύπτει μια επακόλουθη διαύγαση των πεδίων της σκέψης. Αυτή η διακριτική και επιστημονική διαδικασία επέτρεψε στον άνθρωπο να φθάσει σε πολλή αλήθεια σχετικά με τους τρεις κόσμους. Η επιστημονική μέθοδος σε σχέση με το νου της ανθρωπότητας [15] παίζει τον ίδιο ρόλο που η αποκρυφιστική μέθοδος του διαλογισμού (στα πρώτα δύο της στάδια της συγκέντρωσης και της παρατεταμένης συγκέντρωσης ή διαλογισμού) παίζει σε σχέση με το άτομο. Μέσω αυτής δημιουργούνται οι πρέπουσες διεργασίες της σκέψης, τα επουσιώδη και οι ανακριβείς διατυπώσεις της αλήθειας τελικά εξαλείφονται ή διορθώνονται και η σταθερή εστίαση της προσοχής είτε σε μια σπερματική σκέψη, ένα επιστημονικό πρόβλημα, μια φιλοσοφία είτε σε μια παγκόσμια κατάσταση έχει σαν αποτέλεσμα μια τελική αποσαφήνιση και μια σταθερή ενστάλαξη ορθών ιδεών και βάσιμων συμπερασμάτων. Οι κορυφαίοι στοχαστές σε οποιαδήποτε από τις μεγάλες σχολές σκέψης είναι απλά εκφραστές του αποκρυφιστικού διαλογισμού και οι λαμπρές ανακαλύψεις της επιστήμης, οι ακριβείς ερμηνείες των νόμων της φύσης και η διατύπωση ορθών συμπερασμάτων είτε στα πεδία της επιστήμης, των οικονομικών, της φιλοσοφίας, της ψυχολογίας είτε αλλού, δεν είναι παρά η καταγραφή απ’ το νου (και κατόπιν από τον εγκέφαλο) των αιώνιων αληθειών και η ένδειξη ότι η φυλή των ανθρώπων αρχίζει επίσης να γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ του αντικειμενικού και του υποκειμενικού, μεταξύ του κόσμου της μορφής και του κόσμου των ιδεών.

Αυτή οδηγεί αναπόφευκτα στην ανάδυση του τρίτου κλάδου της γνώσης, της ενορατικής. Η ενόραση είναι στην πραγματικότητα απλώς η εκτίμηση από το νου κάποιου παράγοντα στη δημιουργία, κάποιου νόμου της εκδήλωσης και κάποιας όψης της αλήθειας που είναι γνωστή στην ψυχή, εκπορεύεται από τον κόσμο των ιδεών κι έχει τη φύση εκείνων των ενεργειών που παράγουν όλα όσα είναι γνωστά και ορατά. Οι αλήθειες αυτές είναι πάντα παρούσες και οι νόμοι αυτοί είναι πάντα ενεργοί, αλλά μόνο καθώς ο νους ασκείται και αναπτύσσεται, εστιάζεται και ανοίγει, μπορούν ν’ αναγνωρισθούν, αργότερα να κατανοηθούν και τελικά να προσαρμοσθούν στις ανάγκες και απαιτήσεις του κύκλου και της εποχής. Όσοι εξάσκησαν έτσι το νου στην τέχνη της διαυγούς σκέψης, στην εστίαση της προσοχής και στην επακόλουθη δεκτικότητα στην αλήθεια, ήταν πάντα μεταξύ μας αλλά μέχρι τώρα ήταν λίγοι και διάσπαρτοι. [16] Είναι οι εξέχουσες διάνοιες των αιώνων. Τώρα όμως είναι πολλοί και απαντώνται όλο και συχνότερα. Οι διάνοιες της φυλής βρίσκονται σε διαδικασία εκγύμνασης και πολλές αιωρούνται στα σύνορα μιας καινούργιας γνώσης. Η ενόραση που καθοδηγεί όλους τους προχωρημένους στοχαστές στα νεότερα πεδία της μάθησης δεν είναι παρά ο πρόδρομος εκείνης της παντογνωσίας που χαρακτηρίζει την ψυχή. Η αλήθεια για όλα τα πράγματα υπάρχει και την αποκαλούμε παντογνωσία, αλάνθαστο, την “ορθή γνώση” της Ινδικής φιλοσοφίας. Όταν ο άνθρωπος αδράξει ένα τμήμα της και το απορροφήσει στη φυλετική συνείδηση, το αποκαλούμε διατύπωση ενός νόμου, ανακάλυψη της μιας ή της άλλης διεργασίας της φύσης. Ως τώρα ήταν ένα αργό και σταδιακό εγχείρημα. Αργότερα και προτού περάσει πολύς καιρός το φως θα εισρεύσει, η αλήθεια θ’ αποκαλυφθεί και η φυλή θα εισέλθει στην κληρονομιά της – την κληρονομιά της ψυχής.

Σε ορισμένες από τις θεωρίες μας πρέπει κατ’ ανάγκη να υπεισέλθει η εικασία. Εκείνοι που βλέπουν ένα όραμα που αποκρύπτεται απ’ όσους στερούνται τον αναγκαίο εξοπλισμό για την εκτίμησή του, θεωρούνται φαντασιόπληκτοι και αναξιόπιστοι. Όταν πολλοί βλέπουν το όραμα, η δυνατότητά του γίνεται αποδεκτή, αλλά όταν η ίδια η ανθρωπότητα έχει τον αφυπνισμένο και ανοικτό οφθαλμό, το όραμα δεν τονίζεται πια, αλλά δηλώνεται ένα γεγονός και εξαγγέλλεται ένας νόμος. Τέτοια ήταν η ιστορία του παρελθόντος και τέτοια θα είναι η διαδικασία στο μέλλον.

Το παρελθόν είναι καθαρή εικασία από τη σκοπιά του μέσου ανθρώπου και το μέλλον είναι εξίσου έτσι, αλλά ο ίδιος είναι αποτέλεσμα αυτού του παρελθόντος και το μέλλον θα προκύψει απ’ το άθροισμα των τωρινών του χαρακτηριστικών και ποιοτήτων. Αν αυτό ισχύει για το άτομο, τότε ισχύει εξίσου και για το ανθρώπινο γένος σαν σύνολο. Αυτή η μονάδα της φύσης, την οποία αποκαλούμε τέταρτο ή ανθρώπινο βασίλειο, αντιπροσωπεύει αυτό που είναι προϊόν της φυσικής κληρονομιάς της· τα χαρακτη­ριστικά της είναι το σύνολο των συναισθηματικών και νοητικών της ανελίξεων και τα προτερήματά της είναι εκείνα που κατόρθωσε να συσσωρεύσει στη διάρκεια των κύκλων μέσα στους οποίους αγωνίστηκε [17] με το περιβάλλον της – το άθροισμα των άλλων βασιλείων της φύσης. Μέσα στο ανθρώπινο βασίλειο βρίσκονται δυναμικότητες και λαν­θάνουσες καταστάσεις, χαρακτηριστικά και προτερήματα τα οποία το μέλλον θ’ απο­καλύψει και τα οποία με τη σειρά τους θα καθορίσουν αυτό το μέλλον.

Διάλεξα σκόπιμα ν’ αρχίσω με το απροσδιόριστο και το μη αναγνωρισμένο. Η ψυχή είναι προς το παρόν μια άγνωστη ποσότητα. Δεν έχει πραγματική θέση στις θεωρίες των ακαδημαϊκών και επιστημονικών ερευνητών. Είναι αναπόδεικτη και θεωρείται ακόμη κι από τους πιο ανοιχτόμυαλους ακαδημαϊκούς σαν μια πιθανή υπόθεση που όμως στερείται επιβεβαίωσης. Δεν είναι αποδεκτή σαν γεγονός στη συνείδηση της φυλής. Μόνο δύο ομάδες ατόμων την αποδέχονται σαν γεγονός· η μια είναι το εύπιστο, υπανάπτυκτο, παιδιάστικο πρόσωπο που έχοντας γαλουχηθεί με κάποια απ’ τις γραφές του κόσμου κι έχοντας θρησκευτική κλίση, αποδέχεται τα αξιώματα της θρησκείας – όπως η ψυχή, ο Θεός και η αθανασία – χωρίς αμφισβήτηση. Η άλλη είναι εκείνος ο μικρός αλλά σταθερά αυξανόμενος όμιλος των Γιγνωσκόντων το Θεό και την πραγματικότητα, που γνωρίζουν την ψυχή σαν ένα γεγονός στη δική τους εμπειρία, αλλά είναι ανίκανοι να αποδείξουν ικανοποιητικά την ύπαρξή της στον άνθρωπο που παραδέχεται μόνο εκείνο που ο συγκεκριμένος νους μπορεί να συλλάβει, να αναλύσει, να κριτικάρει και να δοκιμάσει.

Ο αδαής και ο σοφός συναντώνται σε κοινό έδαφος, όπως συμβαίνει πάντα με τα άκρα. Στο ενδιάμεσο βρίσκονται όσοι δεν είναι ολότελα αδαείς ούτε ενορατικά σοφοί. Είναι η μάζα των μορφωμένων ανθρώπων που έχουν γνώση αλλά όχι κατανόηση κι έχουν ακόμη να μάθουν τη διάκριση μεταξύ εκείνου που μπορεί να συλλάβει ο ορθολογικός νους, εκείνου που μπορεί να δει ο οφθαλμός του νου κι εκείνου που μόνο ο ανώτερος ή αφηρημένος νους μπορεί να διατυπώσει και να γνωρίσει. Σμίγει τελικά με την ενόραση που είναι η “ικανότητα γνώσης” του νοήμονος και πρακτικού μυστικιστή ο οποίος – θέτοντας τη συναισθηματική και αισθητική φύση στη θέση της [18] – χρησιμοποιεί το νου σαν σημείο εστίασης και κοιτάζει μέσα απ’ αυτό το φακό στον κόσμο της ψυΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΙΛΗ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

https://www.adni18.com/alice-bailey/details.php?image_id=10

ΤΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ 23

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι

ΤΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ

Τ

Ο σημείο που επιθυμώ να τονίσω εδώ προτού προχωρήσω παραπέρα, είναι ότι θα επιδιώξω ν’ αποφύγω όσο είναι δυνατό κάθε τεχνικό όρο. Το θέμα μας είναι η εσωτερική θεώρηση της ασθένειας και των μορφών της· επιζητώ να διευκρινίσω το ζήτημα και τα ζωτικά αίτια των ασθενειών και να υποδείξω τους γενικούς νόμους με τους οποίους πρέπει να εργασθεί ο θεραπευτής και τους έξι κανόνες τους οποίους πρέπει να επιβάλει πάνω του – και τους οποίους πρέπει να υπακούσει με πειθαρχία και κατανόηση.

Θα έχετε σημειώσει ότι κατέταξα τα ψυχολογικά αίτια σε τέσσερις επικεφαλίδες:

1.  Εκείνα που ανακύπτουν από τη συναισθηματική-αισθαντική φύση.

2.  Εκείνα που έχουν την προέλευσή τους στο αιθερικό σώμα.

3.  Εκείνα που βασίζονται σε λανθασμένη σκέψη.

4.  Τις ιδιάζουσες παθήσεις και ψυχολογικές δυσχέρειες των μαθητών.

Μπορεί να σας ενδιαφέρει να παρατηρήσετε ότι τοποθετώ τις ασθένειες του αιθερικού σώματος στη δεύτερη θέση κι όχι στην πρώτη. Ο λόγος γι’ αυτό είναι ότι οι ομαδικές παθήσεις και ασθένειες που περιζώνουν τη φυλή δρουν κυρίως μέσω του αιθερικού σώματος και βρίσκουν τη διέξοδό τους στην εκδήλωση δια των αιθερικών σωμάτων όλων των μορφών. Τις τοποθέτησα όμως σε δεύτερη θέση, παρότι είναι σε τελική ανάλυση πολύ περισσότερες, επειδή η ανθρωπότητα δεν μπορεί προς το παρόν να ασχοληθεί μ’ αυτές μαζικά. [25] Η προσέγγιση πρέπει να γίνει μέσω των ατόμων και οι άνθρωποι πρέπει να καθαρίσουν τα αστρικά ή συναισθηματικά τους σώματα από εκείνες τις συνθήκες που τους προδιαθέτουν σαν άτομα στις ασθένειες. Σήμερα η φυλή είναι αστρικά πολωμένη. Η συναισθηματική αισθαντική φύση είναι πανίσχυρη στις μάζες. Αυτό οδηγεί σ’ ένα σχετικά αρνητικό αιθερικό σώμα που συντονίζεται με ολόκληρη την αιθερική ουσία του πλανήτη. Η ουσία αυτή που υπόκειται σ’ όλες τις μορφές, είναι απλά ένας πράκτορας μεταφοράς και διαβίβασης ζωτικής ενέργειας στο εξωτερικό πυκνό φυσικό σώμα. Η ενέργεια σαρώνει την αιθερική αυτή ουσία, χωρίς κανένα έλεγχο από το ατομικό ανθρώπινο ον και χωρίς να γίνεται αντιληπτή απ’ αυτό επειδή η εστίαση της προσοχής του είναι αστρική. Από την αστρική ή συναισθηματική κατάσταση συνείδησης μπορούν να συναχθούν πολλά που αφορούν τις ατομικές φυσικές συνθήκες. Πρέπει ωστόσο να αποκλείσουμε εκείνες τις ασθένειες που είναι ομαδικές ασθένειες και έχουν εισδύσει σ’ όλο το ανθρώπινο γένος από τον κόσμο της αιθερικής δύναμης, αφήνοντάς το κατά κάποιο τρόπο εξαντλημένο ή υπερδιεγερμένο ή σε μια τέτοια κατάσταση ώστε να επέρχεται φυσικά ο Θάνατος. Θα μπορούσε να δηλωθεί σαν μια βασική γενίκευση ότι η προσωπική φυσική διαταραχή έχει την έδρα της επί του παρόντος στο συναισθηματικό σώμα κι ότι αυτός ο φορέας έκφρασης είναι ο κατεξοχήν προδιαθέτων πράκτορας της κακής υγείας του ατόμου, όπως ακριβώς οι ομαδικές ασθένειες και η εξάπλωση των κάθε είδους επιδημιών στις μάζες εδράζονται σε κάποια κατάσταση της αιθερικής ουσίας του πλανήτη. Αυτές οι ασθένειες που είναι γενικές, εθνικές, φυλετικές και πλανητικές βρίσκουν το δρόμο τους στο άτομο μέσω του αιθερικού του σώματος, αλλά δεν είναι τόσο προσωπικές στις συνέπειές τους. Σ’ αυτό θα επεκταθώ αργότερα. Σήμερα θέτω τις γενικές αρχές.

Θα επιθυμούσα επίσης να υπογραμμίσω ότι οι ασθένειες για τις μάζες, για το μέσο πολίτη, για την ιντελλιγκέντσια και για τους μαθητές του κόσμου μπορεί και πράγματι διαφέρουν πλατιά – όχι τόσο στην έκφρασή τους όσο στο πεδίο της έκφρασής τους. Αυτό είναι ένα σημείο [26] που πολύ δύσκολα αναγνωρίζεται από το μέσο θεραπευτή· δεν του είναι εύκολο ή εφικτό να συλλάβει αυτές τις διακρίσεις και να σταθμίσει το σημείο εξέλιξης στο οποίο μπορεί να έχει φτάσει ο άνθρωπος. Μερικές ασθένειες πρέπει να εξετασθούν από το νοητικό πεδίο και χρειάζονται το νου του θεραπευτή· άλλες απαιτούν από το θεραπευτικό πράκτορα μια συγκέντρωση συναισθηματικής ενέργειας· και σε άλλες πάλι περιπτώσεις ο θεραπευτής πρέπει να επιδιώξει να είναι μόνο ένας διαβιβαστής πρανικής ενέργειας στο αιθερικό σώμα του πάσχοντα, μέσω του δικού του αιθερικού σώματος. Πόσοι άραγε θεραπευτές έχουν πλήρη συνειδητή επίγνωση της εστίας της συνείδησης ή της ζωικής δύναμης του πάσχοντα με τον οποίο ασχολούνται; Πόσοι άραγε αντιλαμβάνονται κάτι από τον τύπο της θεραπείας που είναι εφικτή και αναγκαία να εφαρμόσουν σ’ ένα μαθητή; Πόσοι λίγοι αντιλαμβάνονται ότι κανένας μαθητής, λόγου χάρη, δεν μπορεί να αφεθεί στα χέρια του μέσου μαγνητικού θεραπευτή ή ακτινοβόλου εργάτη ή κάθε είδους έμπειρου ψυχολόγου! Ένας μαθητής δεν τολμά να υποβληθεί στις αυρικές εκπορεύσεις ενός τυχαίου θεραπευτή, ούτε να αφεθεί στην εξουσία ενός άπειρου ακαδημαϊκού ψυχολόγου, οσοδήποτε διαπρεπής κι αν είναι. Μπορεί ωστόσο να υποβληθεί στη συνετή δεξιότητα ενός ιατρού στο φυσικό πεδίο ή ενός χειρουργού, εφόσον – γι’ αυτόν – το φυσικό σώμα δεν είναι παρά ένα αυτόματο. Μπορεί συνεπώς να επωφεληθεί από τα φυσικά μέσα για το όφελός τους. Πολλές αποτυχίες των θεραπευτικών μεθόδων που χρησιμοποιούνται επί του παρόντος οφείλονται στην ανικανότητα του θεραπευτή να:

1.  Σταθμίσει την έκταση της ανωμαλίας, πού μπορεί να εντοπίζεται βασικά και σε ποιο σώμα κυρίως ανακύπτει κι εδράζεται.

2.  Γνωρίσει σε ποιο σημείο στέκει ο ασθενής στην κλίμακα της εξέλιξης και πού πρέπει συνεπώς να ερευνήσει πρώτα για την πηγή της δυσχέρειας.

3.  Διαφοροποιήσει μεταξύ των ασθενειών που οφείλονται σε εσώτερες προσωπικές συνθήκες ή σε κληρονομικές τάσεις ή σε ομαδική προέλευση. [27]

4.  Γνωρίσει αν η ασθένεια πρέπει ν’ αντιμετωπισθεί:

α.  Αλλοπαθητικά ή ομοιοπαθητικά, γιατί και τα δύο μπορεί να παίξουν κατά καιρούς το ρόλο τους, ή με κάποιο από τα άλλα μέσα της σύγχρονης δεξιότητας και επιστήμης.

β.  Μέσω ακτινοβολίας ή μαγνητισμού ή αμφότερων.

γ.  Μέσω ορθής εσώτερης ψυχολογικής προσαρμογής που να υποβοηθείται από αληθινή διόραση εκ μέρους του θεραπευτικού πράκτορα.

δ.  Μέσω επίκλησης της δύναμης της ψυχής του ίδιου του ανθρώπου – πράγμα που δεν είναι δυνατό παρά μόνο σε προχωρημένους ανθρώπους.

ε.  Μέσω σαφώς αποκρυφιστικών μέσων, όπως ο σχηματισμός ενός θεραπευτικού τριγώνου από τους:

     Η μέθοδος αυτή προϋποθέτει μεγάλη γνώση κι ένα υψηλό σημείο πνευματικής επίτευξης από μέρους του θεραπευτή· προϋποθέτει επίσης το δεσμό του θεραπευτή με ένα Διδάσκαλο και την ομάδα του Διδασκάλου συν το κερδισμένο δικαίωμα να επικαλείται αυτή την ομάδα για ενέργεια χάρη του πάσχοντα – πράγμα που ως τώρα παρέχεται σπάνια.

Θα ήθελα πρώτα απ’ όλα να τονίσω ότι πρόθεση και σκοπός μου δεν είναι να γράψω μια ιατρική πραγματεία. Συνεπώς δε θα ασχοληθώ με την ανατομία του σώματος, ούτε θα συζητήσω τα συμπτώματα των ασθενειών παρά μόνο παρεμπιπτόντως. Δε σκοπεύω ν’ αναλύσω τα συμπτώματα ούτε να εξετάσω τις πολλές ασθένειες με τα μεγάλα ονόματα [28] που προσβάλλουν τη φυλή αυτή την εποχή· όλες αυτές τις πληροφορίες μπορείτε να τις συλλέξετε, αν επιθυμείτε, από τα συνήθη εγχειρίδια και μπορείτε να τα μελετήσετε αν ενδιαφέρεσθε. Προσωπικά δεν τα θεωρώ ιδιαίτερα ικανοποιητικά. Θα ξεκινήσουμε με την προϋπόθεση ότι η ασθένεια υπάρχει· ότι η ασθένεια είναι αποτέλεσμα εσώτερων αιτίων· ότι ο άνθρωπος έκανε τεράστια βήματα στην κατανόηση του αποτελέσματος αυτών των αιτίων καθώς προκαλούν αλλαγές στο εξωτερικό ένδυμα του ανθρώπου, όπως έκανε και η επιστήμη στην κατανόηση του εξωτερικού ενδύματος του Θεού, του κόσμου της φαινομενικής φύσης.

Το βελτιωτικό, ανακουφιστικό και θεραπευτικό έργο της ιατρικής και της χειρουργικής έχει αποδειχθεί πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Οι χρησιμοποιούμενες μέθοδοι, όπως η ζωοτομία, μπορεί ορθά να προκαλούν στενοχώρια. Παρόλα αυτά η υποχρέωση του ανθρώπινου γένους στο ιατρικό επάγγελμα είναι μεγάλη και η υπηρεσία που παρέχεται στην ανθρωπότητα απ’ το επάγγελμα αυτό αντισταθμίζει κατά πολύ το κακό. Ότι δε γνωρίζουν τα πάντα είναι αληθινό· ότι υπάρχει ένα μικρό ποσοστό ιατρών και χειρουργών (μικρότερο από κάθε άλλο επάγγελμα) που είναι ιδιοτελείς και δεν έχουν καμιά εκτίμηση στην τέχνη τους είναι εξίσου αληθινό· ότι γνωρίζουν ήδη αρκετά για να είναι πρόθυμοι να παραδεχθούν πόσα πολλά ακόμη πρέπει να μάθουν, είναι επίσης ακριβές. Αλλά είναι εξίσου αληθινό ότι είναι μια μεγάλη και καλή και αυτοθυσιαζόμενη ομάδα μέσα στην ανθρώπινη οικογένεια. Μην το ξεχνάτε.

Ασχολούμαι με την υποκειμενική όψη του ανθρώπου και με τα δευτερεύοντα αίτια που έχουν τις ρίζες τους στα εσώτερα σώματα του ανθρώπου και στην υποκειμενική πλευρά της ίδιας της φύσης. Τα κύρια πρωτεύοντα αίτια, όπως εξήγησα νωρίτερα, σας είναι αδύνατο να τα συλλάβετε. Βρίσκονται πέρα απ’ την ικανότητα του συγκεκριμένου νου. Επιζητώ να αποσαφηνίσω τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος για να ελευθερωθεί προοδευτικά από τις επιβαρύνσεις του παρελθόντος τόσο ατομικά όσο και σαν ομάδα κι έτσι να καθαρίσει το φυσικό του σώμα από τα σπέρματα της ασθένειας. Πρέπει ωστόσο να έχουμε κατά νου ότι πολλές ασθένειες είναι ομαδικής φύσης [29] και συνεπώς είναι συμφυείς στην ίδια την ανθρωπότητα. Όπως ακριβώς ο κόσμος των εντόμων ερημώνει και καταστρέφει το φυτικό βασίλειο, όπως μπορεί να διαπιστώσει κάθε τυχαίος περιπατητής σ’ ένα δάσος, έτσι και τα σπέρματα – ατομικά ή ομαδικά – ερημώνουν και καταστρέφουν σήμερα το ανθρώπινο βασίλειο. Είναι πράκτορες καταστροφής κι επιτελούν επί του παρόντος ένα συγκεκριμένο λειτούργημα και καθήκον στο μεγάλο σχήμα των πραγμάτων.

Η πρόθεση για τους ανθρώπους είναι να πεθαίνουν, όπως κάθε άνθρωπος πρέπει να πεθάνει με απαίτηση της δικής του ψυχής. Όταν ο άνθρωπος φθάσει σ’ ένα ανώτερο στάδιο εξέλιξης, εσκεμμένα και με σαφή επιλογή του χρόνου, θα αποσύρεται συνειδητά από το φυσικό του σώμα. Θα εγκαταλείπεται σιωπηλό και κενό από ψυχή· στερημένο φωτός κι ωστόσο υγιές κι ακέραιο· τότε θα αποσυντίθεται υπό τη φυσική διαδικασία και τα συστατικά του άτομα θα επιστρέφουν στην “δεξαμενή των εν αναμονή μονάδων”, ωσότου χρειαστούν πάλι για τη χρήση των ενσαρκούμενων ψυχών. Η διαδικασία επαναλαμβάνεται πάλι στην υποκειμενική πλευρά της ζωής, αλλά πολλοί έχουν ήδη μάθει να αποσύρονται από το αστρικό σώμα χωρίς να υποστούν “την κρούση στην ομίχλη”, που είναι ο συμβολικός τρόπος περιγραφής του θανάτου ενός ανθρώπου στο αστρικό πεδίο. Έπειτα αποσύρεται στο νοητικό επίπεδο και αφήνει το αστρικό του λείψανο να διογκώσει την ομίχλη και ν’ αυξήσει την πυκνότητά της.

Θέλω λοιπόν να τονίσω ότι θα αποφύγω σκόπιμα να χρησιμοποιήσω ιατρικούς όρους, παρότι θα αναφερθούμε συχνά στο φυσικό σώμα και στις ασθένειες των οποίων είναι θύμα.

Δεύτερο, θέλω σήμερα να σας δώσω έναν άλλο από τους Νόμους της Θεραπείας καθώς και έναν από τους Κανόνες για το Θεραπευτή. Μελετήστε τους προσεκτικά.

ΝΟΜΟΣ ΙΙ

Η ασθένεια είναι αποτέλεσμα τριών επιδράσεων και υπόκειται σ’ αυτές. Πρώτο, το παρελθόν του ανθρώπου, για το οποίο πληρώνει το τίμημα αρχαίων λαθών. [30] Δεύτερο, η κληρονομιά του, κατά την οποία μερίζεται με όλο το ανθρώπινο γένος εκείνα τα μολυσμένα ρεύματα ενέργειας που είναι ομαδικής προέλευσης. Τρίτο, μερίζεται με όλες τις φυσικές μορφές εκείνο που ο Κύριος της Ζωής επιβάλλει στο σώμα Του. Οι τρεις αυτές επιδράσεις ονομάζονται ο “Αρχαίος Νόμος Μερισμού του Κακού”. Αυτός πρέπει να δώσει κάποτε τη θέση του στο νέο εκείνο Νόμο του Αρχαίου Επικρατούντος Καλού που υπόκειται σ’ όλα όσα έκανε ο Θεός. Αυτός ο νόμος πρέπει να έλθει σε δράση από την πνευματική θέληση του ανθρώπου.

Τι είναι νόμος, αδελφέ μου; Είναι η επιβολή (τόσο στο λιγότερο όσο και στο περισσότερο σημαντικό) της θέλησης και του σκοπού εκείνου που είναι υπέρτατα μεγάλο. Βρίσκεται συνεπώς πέρα από τη γνώση του ανθρώπου. Ο άνθρωπος πρέπει κάποια μέρα να μάθει ότι όλοι οι νόμοι της φύσης έχουν τις ανώτερες πνευματικές αντιστοιχίες τους κι αυτές θα τις ερευνήσουμε σύντομα. Οι νόμοι μας σήμερα είναι δευτερεύοντες νόμοι. Είναι οι νόμοι της ομαδικής ζωής και διέπουν τα βασίλεια της φύσης και βρίσκουν την έκφρασή τους (για το ανθρώπινο βασίλειο) με το μέσον του νου, της συναισθηματικής φύσης και μέσω ενός πράκτορα του φυσικού πεδίου. Δεν έχω την πρόθεση στη σύντομη αυτή πραγματεία να διευκρινίσω τους πρωταρχικούς νόμους. Τους αναφέρω απλά και μελλοντικά (κάτι που εξαρτάται από ορισμένους παράγοντες που δεν έχουν ακόμη αναπτυχθεί) μπορεί να ασχοληθώ μαζί τους.

Το τρίτο μέρος αυτής της πραγματείας θ’ αφορά τους βασικούς νόμους της Θεραπείας. Οι νόμοι αυτοί δεν έχουν σχέση με τους προαναφερθέντες Νόμους, αλλά με τις πρακτικές όψεις της θεραπευτικής τέχνης.

Ο δεύτερος κανόνας για το θεραπευτή έχει ως εξής:

ΚΑΝΟΝΑΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ

Ο θεραπευτής πρέπει να αποκτήσει μαγνητική αγνότητα δια της αγνότητας της ζωής. Πρέπει να επιτύχει τη διασκορπίζουσα εκείνη ακτινοβολία που φανερώνεται σε κάθε άνθρωπο ο οποίος έχει συνδέσει τα κέντρα στην κεφαλή. Όταν το μαγνητικό αυτό πεδίο εδραιωθεί, εκπέμπεται επίσης η ακτινοβολία. [31]

Η σημασία του θα γίνει κάπως φανερή στον προχωρημένο εσωτεριστή σπουδαστή. Όπως γνωρίζετε, το μαγνητικό πεδίο εδραιώνεται όταν οι ισχυροί κραδασμοί του κέντρου μπροστά από την υπόφυση και του κέντρου γύρω και πάνω από την επίφυση παρασύρονται ο ένας στην τροχιά του άλλου. Το μόνο αμφισβητούμενο σημείο σε σχέση με τον παραπάνω κανόνα (τον οποίο θα εξετάσουμε αργότερα) είναι πώς και με ποιο τρόπο μπορεί να επιτευχθεί η μαγνητική αγνότητα και πώς τα δύο κέντρα στην κεφαλή μπορούν να σχηματίσουν μαζί ένα μαγνητικό πεδίο. Αργότερα στο συμπέρασμά μας το οποίο προτίθεται να είναι έντονα πρακτικό, θα θίξω τα δύο αυτά σημεία.

Ένα πράγμα που πρέπει να προβάλει σαφώς στις μελέτες μας, είναι το γεγονός ότι η ασθένεια σπάνια είναι ατομικής προέλευσης, εκτός αν ο άνθρωπος σπαταλά τη ζωή του και συγκεκριμένα κάνει κακή χρήση του σώματός του (με ποτά ή σεξουαλική ακολασία) κι ότι το πλήθος των ασθενειών που συναντάται σήμερα στον κόσμο έχει σχεδόν ολοκληρωτικά ομαδική προέλευση, είναι κληρονομικό και είναι αποτέλεσμα μόλυνσης ή αποτέλεσμα υποσιτισμού. Το τελευταίο αυτό αίτιο είναι κυρίως ένα κακό του πολιτισμού· είναι αποτέλεσμα κακών οικονομικών διευθετήσεων ή αλλοίωσης των τροφών. Όπως τόνισα προηγουμένως, τα τελευταία αυτά αίτια ασθένειας δεν είναι κυρίως αποτέλεσμα των εσώτερων λεπτοφυών δυνάμεων, αλλά είναι η προς τα πάνω διάχυση στο αιθερικό σώμα ενεργειών απ’ το καθαυτό φυσικό πεδίο και από τον εξωτερικό κόσμο των δυνάμεων.

Λίγη προσοχή δόθηκε απ’ τους δασκάλους του αποκρυφισμού σ’ αυτές τις δυνάμεις που έρχονται από έξω, που έχουν την προέλευσή τους στο φυσικό πεδίο κι επηρεάζουν τα εσώτερα σώματα. Υπάρχουν φυσικές ενέργειες και ρεύματα δύναμης που εισέρχονται στα αιθερικά σώματα όλων των μορφών, όπως ακριβώς η παγκόσμια πλάνη και τα μιάσματα του αστρικού πεδίου έχουν συχνά τις αιτίες τους στις συνθήκες του φυσικού πεδίου. Οι ενέργειες που εισέρχονται στα κέντρα του ανθρώπου απ’ τα λεπτοφυέστερα επίπεδα εξετάσθηκαν συχνά στα αποκρυφιστικά βιβλία, αλλά οι δυνάμεις που εισέρχονται στα κέντρα από τον κόσμο της ζωής του φυσικού πεδίου [32] σπανίως κατανοήθηκαν ή συζητήθηκαν. Αυτή είναι μια κάπως νέα σκέψη που σας δίνω να εξετάσετε.

Ζήτησα από την Α.Α.Μπ. να παρεμβάλει μια σύντομη σύνοψη μερικών σημείων που έθιξα ήδη υπό τον τίτλο: Τι είναι Ασθένεια; Υπέδειξα τα ακόλουθα:

1.  Κάθε ασθένεια είναι δυσαρμονία κι έλλειψη ευθυγράμμισης κι ελέγχου.

α.  Η ασθένεια απαντάται και στα τέσσερα βασίλεια της φύσης.

β.  Η ασθένεια έχει εξαγνιστικό αποτέλεσμα.

γ.  Ορισμένες μέθοδοι θεραπείας είναι ιδιάζουσες για την ανθρωπότητα και είναι νοητικής προέλευσης.

2.  Η ασθένεια είναι ένα γεγονός στη φύση.

α.  Ο ανταγωνισμός στην ασθένεια απλώς την ενεργοποιεί.

β.  Η ασθένεια δεν είναι αποτέλεσμα εσφαλμένης ανθρώπινης σκέψης.

3.  Η ασθένεια είναι μια διαδικασία απελευθέρωσης και ο εχθρός εκείνου που είναι στατικό.

4.  Ο νόμος του αιτίου και του αποτελέσματος διέπει την ασθένεια όπως διέπει και καθετί στην εκδήλωση.

Βρήκαμε επίσης ότι η θεραπεία επιτυγχάνεται με τρεις τρόπους:

1.  Με την εφαρμογή των μεθόδων των πολλών σχολών ιατρικής και χειρουργικής και των συγγενών ομάδων.

2.  Με τη χρήση της ψυχολογίας.

3.  Με τη δραστηριότητα της ψυχής.

Δήλωσα επίσης ότι τα κύρια αίτια της ασθένειας είναι τρία: είναι ψυχολογικής φύσης· κληρονομούνται δια της ομαδικής επαφής· και είναι καρμικά. Να θυμάστε ωστόσο ότι αυτά είναι δευτερεύοντα αίτια και τώρα θ’ ασχοληθούμε με το πρώτο απ’ αυτά.
ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΙΛΗ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

https://www.adni18.com/alice-bailey/details.php?image_id=10[33]

ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ ΒΙΒΛΙΟ 23

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ

Α

ΥΤΟ είναι το πρόβλημα με το οποίο αγωνίσθηκε ανά τους αιώνες όλη η ιατρική πρακτική. Στην τωρινή μηχανιστική εποχή μας περιπλανηθήκαμε στην επιφάνεια των πραγμάτων και μακριά απ’ τη μερικώς αληθινή άποψη των περασμένων αιώνων, που ανίχνευε την ασθένεια πίσω στους “κακούς χυμούς” που παράγονται και σήπονται στην εσώτερη υποκειμενική ζωή του πάσχοντα. Με την εξέλιξη της γνώσης παντού βρισκόμαστε πλέον στην επιφάνεια των πραγμάτων (σημειώστε ότι δε χρησιμοποιώ τη λέξη “επιπόλαιη”) και σήμανε η ώρα που η γνώση μπορεί πάλι να εισέλθει στο βασίλειο του υποκειμενικού και να μετουσιωθεί σε σοφία. Προκύπτει σήμερα η αναγνώριση από μέρους των καλύτερων διανοιών στην ιατρική και τα παρεμφερή επαγγέλματα ότι στις υποκειμενικές και κρυφές στάσεις του νου και της συναισθηματικής φύσης και στη ζωή της εμποδιζόμενης ή υπερβολικής σεξουαλικής έκφρασης πρέπει ν’ αναζητηθούν τα αίτια κάθε ασθένειας.

Από την αρχή των μελετών μας θα επιθυμούσα να τονίσω ότι το έσχατο αίτιο της ασθένειας, ακόμη κι αν είναι γνωστό σε μένα, δε θα ήταν δυνατό να κατανοηθεί από σας. Το αίτιο βρίσκεται πίσω στην ιστορία του μακρινού παρελθόντος του πλανήτη μας, στη σταδιοδρομία (νοούμενη αποκρυφιστικά) της πλανητικής Ζωής κι έχει τις ρίζες του σ’ ό,τι ορίζεται γενικά σαν “κοσμικό κακό”. Αυτή είναι μια φράση χωρίς κανένα απολύτως νόημα, αλλά είναι συμβολικά περιγραφική μιας κατάστασης συνείδησης η οποία είναι [10] εκείνη ορισμένων “ατελών Θεών”. Δοθέντος του αρχικού αξιώματος ότι και η ίδια η Θεότητα οδεύει προς μια τελειότητα πέραν της κατανόησής μας, συνάγεται ότι μπορεί να υπάρχουν για τους ίδιους τους Θεούς και για το ΘΕΟ (σαν τη ΖΩΗ του ηλιακού συστήματος) ορισμένοι περιορισμοί και ορισμένες περιοχές ή καταστάσεις συνείδησης που δεν έχουν ακόμη κυριαρχηθεί. Αυτοί οι περιορισμοί και οι σχετικές ατέλειες μπορεί να δημιουργούν συγκεκριμένα αποτελέσματα στα σώματα εκδήλωσής Τους – τους διάφορους πλανήτες σαν εκφράσεις Ζωών και στο ηλιακό σύστημα σαν έκφραση μιας ΖΩΗΣ. Με δεδομένη επίσης την υπόθεση ότι τα εξωτερικά αυτά σώματα της θειότητας, οι πλανήτες, είναι οι μορφές δια των οποίων εκφράζονται ορισμένες Θεότητες, μπορεί να προκύψει το αληθινό και λογικό συμπέρασμα ότι όλες οι ζωές και οι μορφές μέσα σ’ αυτά τα σώματα μπορεί αναγκαστικά να υπόκεινται επίσης στους ίδιους περιορισμούς και τις ατέλειες που απορρέουν από τις ακατάκτητες αυτές περιοχές συνείδησης κι αυτές τις καταστάσεις επίγνωσης που δεν έχουν κατανοηθεί ως τώρα από τις Θεότητες, τις ενσαρκωμένες σε πλανητικές και ηλιακές μορφές. Δοθέντος του αξιώματος ότι κάθε μορφή είναι μέρος μιας ακόμη μεγαλύτερης μορφής κι ότι πράγματι “ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν” μέσα στο σώμα του Θεού (όπως το εκφράζει ο Απ. Παύλος), εμείς σαν ακέραια μέρη του τέταρτου βασιλείου της φύσης συμμεριζόμαστε το γενικό αυτό περιορισμό και την ατέλεια.

Περισσότερα απ’ τη γενική αυτή υπόθεση είναι πέρα απ’ τις δυνάμεις μας να συλλάβουμε και να εκφράσουμε, γιατί ο γενικός νοητικός εξοπλισμός του μέσου ζηλωτή και μαθητή είναι ανεπαρκής για την προσπάθεια. Όροι όπως “κοσμικό κακό, θεία ατέλεια, περιορισμένες περιοχές συνείδησης, ελευθερία του αγνού πνεύματος, θείος νους”, που τόσο ελεύθερα χρησιμοποιούνται απ’ τους μυστικιστές και τους αποκρυφιστές διανοητές της εποχής, τι άραγε σημαίνουν πραγματικά; Οι διαβεβαιώσεις πολλών σχολών θεραπευτικής ως προς την υπέρτατη θεία τελειότητα και η διατύπωση της πίστης τους για την πραγματική ελευθερία της ανθρωπότητας από τις συνήθεις ασθένειες της σάρκας δεν είναι άραγε συχνά ηχηρές φράσεις που ενσωματώνουν ένα ιδανικό και βασίζονται συχνά σε ιδιοτελή επιθυμία; [11] Μήπως δεν αποτελούν φράσεις τελείως άνευ νοήματος στις μυστικιστικές τους συνέπειες; Πώς αλλιώς μπορεί να είναι, όταν μόνο ο τελειοποιημένος άνθρωπος έχει κάποια πραγματική ιδέα εκείνου που συνιστά τη θειότητα;

Είναι ασφαλώς καλύτερο για μας να παραδεχθούμε ότι δεν είναι δυνατό για τον άνθρωπο να κατανοήσει τα βαθιά ριζωμένα αίτια εκείνου που μπορεί να ιδωθεί καθώς προβάλλει στην εξέλιξη της μορφικής ζωής. Δεν είναι άραγε φρόνιμο να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα και τα γεγονότα όπως υπάρχουν στην τωρινή μας αντίληψη και να κατανοήσουμε ότι όπως ακριβώς ο άνθρωπος μπορεί να εισέρχεται με μεγαλύτερη νοημοσύνη στη διάνοια του Θεού απ’ ό,τι μπορεί ο υποδεέστερος νους του ζώου, έτσι ενδέχεται να υπάρχουν άλλες και μεγαλύτερες Διάνοιες που λειτουργούν σε άλλα κι ανώτερα βασίλεια της φύσης, οι οποίες ασφαλώς βλέπουν τη ζωή αληθινότερα και ακριβέστερα απ’ ό,τι το ανθρώπινο γένος; Είναι δυνατό ο αντικειμενικός σκοπός της εξέλιξης (όπως περιγράφεται και τονίζεται απ’ τον άνθρωπο) να είναι (σε τελική ανάλυση) μόνο το μερικό εκείνο κλάσμα ενός μεγαλύτερου σκοπού απ’ ό,τι ο ίδιος με την πεπερασμένη του αντίληψη μπορεί να συλλάβει. Η όλη πρόθεση όπως κρύβεται στη διάνοια του Θεού, ενδέχεται να είναι πολύ διαφορετική απ’ ό,τι ο άνθρωπος μπορεί να κατανοήσει σήμερα και το κοσμικό κακό καθώς και το κοσμικό καλό, αναγόμενα σε ορολογίες, ενδέχεται να χάσουν τελείως τη σημασία τους και να φαίνονται μόνο διαμέσου της γοητείας και της πλάνης με τις οποίες ο άνθρωπος περιβάλλει όλα τα πράγματα. Οι καλύτερες διάνοιες αυτής της εποχής μόλις αρχίζουν να βλέπουν την πρώτη αμυδρή ακτίνα φωτός που διαπερνά αυτή τη γοητεία και χρησιμεύει πρώτα απ’ όλα στην αποκάλυψη του γεγονότος της πλάνης. Μέσω του φωτός που πέφτει έτσι, η ακόλουθη αλήθεια μπορεί ν’ αποκαλυφθεί σ’ όσους έχουν στάση αναμονής κι ευρύτητα σκέψης: Η ίδια η Θεότητα βρίσκεται στο δρόμο προς την τελείωση. Οι συνέπειες αυτής της δήλωσης είναι πολλές.

Ασχολούμενοι με τα αίτια των ασθενειών, θα πάρουμε τη θέση ότι το θεμελιώδες και υπέρτατο κοσμικό αίτιο βρίσκεται πέρα απ’ την κατανόησή μας και μόνο καθώς το βασίλειο του Θεού αποκαλύπτεται στη γη, θα εισέλθουμε σε κάποια πραγματική κατανόηση της πλατιά διαδεδομένης ασθένειας που βρίσκεται στον πλανήτη μας και στα τέσσερα βασίλεια της φύσης. Μερικές βασικές δηλώσεις μπορούν ωστόσο να γίνουν, [12] οι οποίες θα βρεθούν τελικά αληθινές από μακροκοσμική έννοια και μπορεί ήδη να αποδειχθούν αληθινές όταν εξετασθεί με νοημοσύνη ο μικρόκοσμος:

1.  Κάθε ασθένεια (κι αυτό είναι κοινοτοπία) προκαλείται από έλλειψη αρμονίας – μιας δυσαρμονίας που υφίσταται μεταξύ της μορφικής όψης και της ζωής. Εκείνο που συνενώνει μορφή και ζωή ή μάλλον εκείνο που είναι αποτέλεσμα της σκόπιμης αυτής ένωσης, το αποκαλούμε ψυχή, εαυτό όσον αφορά την ανθρωπότητα και ολοκληρώνουσα αρχή όσον αφορά τα υπανθρώπινα βασίλεια. Η ασθένεια εμφανίζεται όταν υπάρχει έλλειψη ευθυγράμμισης μεταξύ των διαφόρων αυτών παραγόντων, της ψυχής και της μορφής, της ζωής και της έκφρασής της, των υποκειμενικών και αντικειμενικών πραγματικοτήτων. Συνεπώς πνεύμα και ύλη δεν αλληλοσχετίζονται ελεύθερα. Αυτός είναι ένας τρόπος ερμηνείας του Νόμου Ι και η όλη θέση αποσκοπεί να αποτελέσει μια εξήγηση αυτού του Νόμου.

2.  Αυτή η έλλειψη αρμονίας που προκαλεί ό,τι ονομάζουμε ασθένεια, διατρέχει και τα τέσσερα βασίλεια της φύσης και δημιουργεί εκείνες τις συνθήκες που προκαλούν πόνο (όπου η αισθαντικότητα είναι έντονη και αναπτυγμένη) και παντού συμφόρηση, φθορά και θάνατο. Σκεφθείτε αυτές τις λέξεις: Δυσαρμονία, Ασθένεια, Πόνος, Συμφόρηση, Φθορά, Θάνατος, γιατί περιγράφουν τη γενική κατάσταση που διέπει τη συνειδητή ζωή όλων των μορφών, μακροκοσμικών και μικροκοσμικών. Δεν αποτελούν αίτια.

3.  Όλες αυτές οι καταστάσεις μπορεί ωστόσο να θεωρηθούν σαν εξαγνιστικές στα αποτελέσματά τους και πρέπει έτσι να θεωρούνται απ’ την ανθρωπότητα, αν πρόκειται να έχει μια ορθή στάση απέναντι στην ασθένεια. Αυτό συχνά λησμονείται απ’ το φανατικό θεραπευτή και τον αδιάλλακτο εκπρόσωπο μιας ιδέας που συλλαμβάνεται περιορισμένα και σε πολλές περιπτώσεις αποτελεί μέρος μόνο μιας μεγαλύτερης ιδέας. [13]

4.  Οι μέθοδοι θεραπείας και οι τεχνικές ανακούφισης είναι ιδιάζουσες στην ανθρωπότητα και είναι αποτέλεσμα της νοητικής δραστηριότητας του ανθρώπου. Υποδεικνύουν τη λανθάνουσα δύναμή του σαν δημιουργού και σαν εκείνου που οδεύει προς την ελευθερία. Υποδεικνύουν τη διακριτική του ικανότητα να νιώθει την τελειότητα, να οραματίζεται το στόχο κι έτσι να εργάζεται προς την τελική αυτή απελευθέρωση. Το λάθος του σ’ αυτή την εποχή συνίσταται:

α.  Στην ανικανότητά του να εκτιμήσει τις αληθινές χρήσεις του πόνου.

β.  Στη δυσφορία του για την οδύνη.

γ.  Στην παρανόησή του του νόμου της μη-αντίστασης.

δ.  Στην υπερέμφασή του της μορφικής φύσης.

ε.  Στη στάση του απέναντι στο θάνατο και στην αίσθησή του ότι η εξαφάνιση της ζωής από την οπτική αντίληψη με το μέσον της μορφής και η επακόλουθη αποσύνθεση αυτής της μορφής υποδεικνύει καταστροφή.

5.  Όταν η ανθρώπινη σκέψη αντιστρέψει τις συνηθισμένες ιδέες ως προς την ασθένεια και αποδεχθεί την ασθένεια σαν γεγονός στη φύση, ο άνθρωπος θα αρχίσει να εργάζεται με το νόμο της απελευθέρωσης, με ορθή σκέψη που οδηγεί στη μη-αντίσταση. Προς το παρόν με τη δύναμη της κατευθυνόμενης σκέψης του και του έντονου ανταγωνισμού του προς την ασθένεια τείνει μόνο να ενεργοποιήσει τη δυσκολία. Όταν αναπροσανατολίσει τη σκέψη του στην αλήθεια και την ψυχή, τα δεινά του φυσικού πεδίου θα αρχίσουν να εξαφανίζονται. Αυτό θα γίνει φανερό καθώς θα μελετούμε αργότερα τη μέθοδο της εκρίζωσης. Η ασθένεια υπάρχει. Οι μορφές σ’ όλα τα βασίλεια είναι πλήρεις δυσαρμονίας και χωρίς ευθυγράμμιση με την ενοικούσα ζωή. Η ασθένεια, η φθορά και η τάση προς διάλυση βρίσκονται παντού. Διαλέγω τις λέξεις μου με προσοχή.

6.  Η ασθένεια δεν είναι συνεπώς το αποτέλεσμα εσφαλμένης ανθρώπινης σκέψης. Υπήρχε στις πολλές μορφές ζωής πολύ πριν εμφανισθεί στη γη η ανθρώπινη οικογένεια. Εάν ζητάτε μια ρηματική έκφραση και θέλετε να μιλήσετε στα όρια του ανθρώπινου νου, μπορείτε να πείτε με κάποια ακρίβεια: ο Θεός, [14] η πλανητική Θεότητα, είναι ένοχος εσφαλμένης σκέψης. Δε θα εκφράσετε όμως την αλήθεια, αλλά μόνο μικρό μέρος του αιτίου όπως παρουσιάζεται στην ασθενή πεπερασμένη σας διάνοια με το μέσον της γενικής παγκόσμιας γοητείας και πλάνης.

7.  Από μια άποψη η ασθένεια είναι μια διαδικασία απελευθέρωσης και ο εχθρός εκείνου που είναι στατικό κι αποκρυσταλλωμένο. Μη νομίσετε απ’ τα λεγόμενά μου ότι η ασθένεια πρέπει να είναι ευπρόσδεκτη κι ότι η διαδικασία του θανάτου πρέπει να επιδιώκεται. Εάν συνέβαινε αυτό, ο άνθρωπος θα υπέθαλπε την ασθένεια και θα καθιέρωνε την αυτοκτονία. Ευτυχώς για την ανθρωπότητα η όλη τάση της ζωής είναι ενάντια στην ασθένεια και η αντίδραση της μορφικής ζωής στη σκέψη του ανθρώπου υποδαυλίζει το φόβο του θανάτου. Αυτό είναι ορθό, γιατί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της διατήρησης της μορφικής ακεραιότητας είναι ζωτική αρχή της ύλης και η τάση για την αυτοδιαιώνιση της ζωής μέσα στη μορφή είναι η μεγαλύτερη δοθείσα από το Θεό ικανότητά μας και θα διαρκέσει. Αλλά στην ανθρώπινη οικογένεια πρέπει τελικά να δώσει θέση στη χρήση του θανάτου σαν οργανωμένης, απελευθερωτικής διαδικασίας για να διατηρηθεί η δύναμη και να δοθεί στην ψυχή ένα καλύτερο όργανο εκδήλωσης. Γι’ αυτή την ελευθερία δράσης το ανθρώπινο γένος σαν σύνολο δεν είναι ακόμη έτοιμο. Οι μαθητές και οι ζηλωτές του κόσμου πρέπει λοιπόν τώρα ν’ αρχίσουν να συλλαμβάνουν τις νεότερες αρχές της ύπαρξης. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης διέπει τη σχέση πνεύματος και ύλης, ζωής και μορφής, εφόσον η ίδια η Θεότητα θέλει να ενσαρκώνεται μέσα στο σώμα της εκδήλωσής Της – έναν πλανήτη ή ένα ηλιακό σύστημα. Σας έδωσα στην παραπάνω δήλωση μια νύξη ως προς ένα από τα βασικά αίτια της ασθένειας και τον ατέλειωτο αγώνα μεταξύ του φυλακισμένου πνεύματος και της φυλακίζουσας μορφής. Ο αγώνας αυτός χρησιμοποιεί σαν μέθοδό του την ενδόμυχη εκείνη ποιότητα που εκφράζεται σαν παρόρμηση για διατήρηση και σαν ώθηση για διαιώνιση – τόσο της παρούσας μορφής όσο και του είδους. [15]

8.  Ο νόμος του αιτίου και αποτελέσματος, που ονομάζεται Κάρμα στην Ανατολή, κυβερνά όλα αυτά. Το κάρμα πρέπει να θεωρείται στην πραγματικότητα σαν το αποτέλεσμα (στη μορφική ζωή του πλανήτη μας) αιτίων βαθιά εδραιωμένων και κρυμμένων στη διάνοια του Θεού. Τα αίτια που μπορούμε να ανιχνεύσουμε σε σχέση με την ασθένεια και το θάνατο, είναι στην πραγματικότητα μόνο η πραγμάτωση ορισμένων βασικών αρχών που διέπουν – ορθά ή εσφαλμένα, ποιος θα μπορούσε να πει; – τη ζωή του Θεού σε μορφή και πρέπει πάντοτε να παραμένουν ακατανόητες στον άνθρωπο μέχρι την εποχή εκείνη που θα λάβει τη μεγάλη μύηση η οποία συμβολίζεται για μας στη Μεταμόρφωση. Σ’ όλη τη μελέτη μας θα ασχοληθούμε με δευτερεύοντα αίτια και τα αποτελέσματά τους, με τα φαινομενικά επακόλουθα των υποκειμενικών αυτών αποτελεσμάτων που εκπορεύονται από αίτια που είναι για μας πολύ μακρινά για να συλλάβουμε. Αυτό πρέπει να γίνει παραδεκτό και να συλληφθεί. Είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος με το σημερινό νοητικό του μηχανισμό. Όταν σπάνια λειτουργεί η ενόραση και σπάνια φωτίζεται η διάνοια, γιατί θα έπρεπε ο άνθρωπος να περιμένει αλαζονικά να κατανοήσει το καθετί; Ας εργασθεί για την ανάπτυξη της ενόρασής του και την επίτευξη της φώτισης. Τότε η κατανόηση μπορεί να έρθει στο δρόμο του. Θα έχει αποκτήσει το δικαίωμα για τη θεία γνώση. Αλλά η παραπάνω αναγνώριση θα αρκέσει για την εργασία μας και θα μας επιτρέψει να διατυπώσουμε εκείνους τους νόμους και τις αρχές που θα υποδείξουν τον τρόπο με τον οποίο η ανθρωπότητα μπορεί να επιτύχει την αποδέσμευση από τη μορφική συνείδηση και την επακόλουθη απαλλαγή από τη νίκη του θανάτου κι από εκείνες τις συνθήκες που αφορούν την ασθένεια και διέπουν σήμερα την πλανητική μας εκδήλωση.

Θα διαιρέσουμε τη μελέτη μας για τα αίτια των ασθενειών σε τρία μέρη, αποκλείοντας από την έρευνά μας για την αλήθεια την τελείως κατανοητή αλλά εξίσου μάταιη επιθυμία να κατανοήσουμε τη διάνοια της Θεότητας:

      Ι.  Τα ψυχολογικά αίτια.

     II.  Τα αίτια που εκπορεύονται από την ομαδική ζωή.

   III.  Τις καρμικές μας ευθύνες, τα καρμικά αίτια. [16]

Με όλα αυτά θα αποκτήσουμε μόνο μια γενική ιδέα (ό,τι είναι τώρα εφικτό) για την παρουσία της ασθένειας στην ανθρώπινη οικογένεια κι εκείνης που βρίσκουμε επίσης μερικώς στο ζωικό βασίλειο. Όταν η γενική αυτή ιδέα συλληφθεί, θα έχουμε μια καθαρότερη κατανόηση του προβλήματός μας και θα μπορούμε τότε να προχωρήσουμε στη μελέτη μας των μεθόδων που θα μας επιτρέψουν να χειρισθούμε τα ανεπιθύμητα αποτελέσματα με μεγαλύτερη ευκολία. Οι σπουδαστές της Τέχνης της Θεραπείας πρέπει επίσης να θυμούνται ότι υπάρχουν τρεις τρόποι με τους οποίους επιτελείται η θεραπεία κι ότι και οι τρεις τρόποι έχουν τη θέση και την αξία τους που εξαρτώνται απ’ το σημείο εξέλιξης του υπό θεραπεία ατόμου.

 Πρώτο, υπάρχει η εφαρμογή εκείνων των καταπραϋντικών και βελτιωτικών μεθόδων που βαθμιαία θεραπεύουν την ασθένεια κι εξαλείφουν τις ανεπιθύμητες συνθήκες· δομούν τη μορφική ζωή και υποδαυλίζουν τη ζωτικότητα, έτσι ώστε η ασθένεια μπορεί να εκβληθεί. Καλοί εκπρόσωποι των μεθόδων αυτών είναι η αλλοπαθητική και η ομοιοπαθητική σχολή και οι διάφορες οστεοπαθητικές, χειροπρακτικές κι άλλες θεραπευτικές σχολές. Έχουν κάνει πολύ καλό κι εποικοδομητικό έργο και το χρέος της ανθρωπότητας στη σύνεση, την επιδεξιότητα και τις ανιδιοτελείς περιποιήσεις των ιατρών είναι μεγάλο. Ασχολούνται συνεχώς με επείγουσες περιπτώσεις κι επικίνδυνα αποτελέσματα αιτίων που δεν είναι φανερά στην επιφάνεια. Με τις μεθόδους αυτές ο πάσχων βρίσκεται στα χέρια τρίτων και πρέπει να είναι παθητικός, ήρεμος κι αρνητικός.

Δεύτερο, υπάρχει η παρουσίαση του έργου και των μεθόδων του σύγχρονου ψυχολόγου που επιζητεί να ασχοληθεί με υποκειμενικές συνθήκες και να εξομαλύνει τις εσφαλμένες στάσεις του νου, τις αναστολές, τις ψυχώσεις και τα συμπλέγματα που επιφέρουν τις εξωτερικές καταστάσεις της ασθένειας, τις νοσηρές συνθήκες και τις νευρωτικές και νοητικές καταστροφές. Με τη μέθοδο αυτή ο πάσχων διδάσκεται να συνεργάζεται όσο μπορεί περισσότερο με τον ψυχολόγο, έτσι ώστε να φθάσει σε μια πρέπουσα κατανόηση του εαυτού του [17] κι έτσι να μάθει να εκριζώνει τις εσώτερες εκείνες εξαναγκαστικές συνθήκες που είναι υπόλογες για τα εξωτερικά αποτελέσματα. Εκπαιδεύεται να είναι θετικός και ενεργητικός κι αυτό είναι ένα μεγάλο βήμα στην ορθή κατεύθυνση. Η τάση του συνδυασμού της ψυχολογίας με την εξωτερική φυσική θεραπεία είναι υγιής και ορθή.

Τρίτο, η ανώτατη και νεότατη μέθοδος είναι εκείνη που φέρνει σε θετική δραστηριότητα την ίδια την ψυχή του ανθρώπου. Η αληθινή και μέλλουσα θεραπεία επέρχεται όταν η ζωή της ψυχής μπορεί να ρέει χωρίς προσκόμματα και εμπόδια μέσω κάθε όψης της μορφικής φύσης. Μπορεί τότε να τη ζωογονήσει με τη δυναμικότητά της και μπορεί επίσης να εξαλείψει εκείνες τις συμφορήσεις και τα εμφράγματα που είναι γόνιμες πηγές ασθένειας.

Αυτά σας δίνουν πολλά για να σκεφθείτε. Αν προχωρούμε αργά όσον αφορά την πρακτική εφαρμογή των τεχνικών και των μεθόδων, είναι γιατί επιδιώκω να θέσω στέρεα θεμέλια για ό,τι θα μεταδώσω αργότερα.
ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΙΛΗ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

https://www.adni18.com/alice-bailey/details.php?image_id=10