2 Η Πύλη προς τον Πνευματικό Κόσμο

 

Η Πύλη προς τον Πνευματικό Κόσμο

	Επί χιλιάδες χρόνια οι λαοί της Μεσοποταμίας πίστευαν ότι οι πύλες της εισόδου και της εξόδου των Ουρανών βρίσκονται στα αντίθετα άκρα της μεγάλης αψίδας του Γαλαξία μας. Η Οδός αυτή του περάσματος ονομαζόταν ο Ποταμός των Ψυχών. Μετά το θάνατο, οι ψυχές έπρεπε να περιμένουν ν' ανοίξει το πέρασμα του Τοξότη κατά τη φθινοπωρινή ισημερία, τότε που η ημέρα και η νύχτα έχουν την ίδια διάρκεια. Η επανενσάρκωση στη Γη μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο κατά την εαρινή ισημερία, μέσω της εξόδου των Διδύμων στο νυχτερινό ουρανό.
Σύμφωνα με τους πελάτες μου, η αποδημία των ψυχών είναι, στην πραγματικότητα, πολύ πιο εύκολη. Η εντύπωση του τούνελ, την οποία βιώνουν όταν αφήνουν τη Γη, αποτελεί την πύλη-είσοδο στον πνευματικό κόσμο. Παρ' όλο που οι ψυχές αφήνουν το σώμα τους με μεγάλη ταχύτητα, έχω συμπεράνει ότι η είσοδος στον πνευματικό κόσμο είναι μία προσεκτικά οργανωμένη διαδικασία. Αργότερα, όταν επιστρέφουμε στη Γη σε μια άλλη ζωή, η πορεία της επιστροφής περιγράφεται ως πολύ πιο γρήγορη.

Η τοποθεσία του τούνελ σε σχέση με τη Γη παρουσιάζεται με κάποιες παραλλαγές στις περιγραφές των πελατών μου. Ορισμένοι από αυτούς που έχουν μόλις πεθάνει το βλέπουν να ανοίγει δίπλα τους, ακριβώς πάνω από το σώμα τους, ενώ άλλοι λένε ότι υψώνονται πάνω από τη Γη πριν μπουν μέσα στο τούνελ. Σε όλες, πάντως, τις περιπτώσεις, οι διαφορές ως προς το χρονικό διάστημα που απαιτείται για να φτάσει η ψυχή σ' αυτό το πέρασμα από τη στιγμή που αφήνει τη Γη, είναι αμελητέες. Ακολουθούν οι παρατηρήσεις ενός άλλου ανθρώπου που βρίσκεται σ' αυτήν την πνευματική τοποθεσία.

Περίπτωση 3  Δρ. Ν: Τώρα αφήνεις το σώμα σου. Δες τον εαυτό σου να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τον τόπο όπου πέθανες, μακριά από το πεδίο της Γης. Πες μου, τι βιώνεις; Α: Στην αρχή ... ήταν πολύ φωτεινά ... κοντά στη Γη ... τώρα είναι λίγο πιο σκοτεινά γιατί μπήκα σ' ένα τούνελ. Δρ. Ν: Περίγραψέ μου αυτό το τούνελ. Α: Είναι ένα ... κοίλο, θαμπό άνοιγμα ... και υπάρχει ένας μικρός κύκλος από φως στην άλλη άκρη. Δρ. Ν: Ωραία. Τι σου συμβαίνει μετά;

Α: Νιώθω ένα τράβηγμα ... ένα απαλό τράβηγμα ... αισθάνομαι ότι πρέπει να περάσω μέσα απ' αυτό το τούνελ ... και αυτό κάνω. Είναι περισσότερο γκρι τώρα παρά σκοτάδι, γιατί ο φωτεινός κύκλος διευρύνεται μπροστά μου. Είναι σαν ... (σταματάει). Δρ. Ν: Συνέχισε. Α: Με καλούν προς τα εμπρός ... Δρ. Ν: Άφησε τον κύκλο του φωτός να μεγαλώσει μπροστά σου στο τέλος του τούνελ και συνέχισε να περιγράφεις τι σου συμβαίνει.

Α: Ο κύκλος του φωτός γίνεται πολύ πλατύς και ... είμαι έξω απ' το τούνελ. Υπάρχει μια ... φωτεινή συννεφιά ... μια ελαφριά ομίχλη. Τη διαπερνώ. Δρ. Ν: Καθώς αφήνεις το τούνελ, τι άλλο υπάρχει στο μυαλό σου εκτός από την έλλειψη της απόλυτα καθαρής ορατότητας;

Α: (χαμηλώνει τη φωνή). Είναι τόσο ... ακινησία ... είναι ένα τόσο ήσυχο μέρος ... είμαι στον τόπο των πνευμάτων ... Δρ. Ν: Έχεις κάποιες άλλες εντυπώσεις, αυτή τη στιγμή ως ψυχή; Α: Σκέψη! Νιώθω τη ... δύναμη της σκέψης παντού ολόγυρά μου. Εγώ ... Δρ. Ν: Προσπάθησε να χαλαρώσεις τελείως και άσε τις εντυπώσεις σου να ανασυρθούν αβίαστα από μέσα σου καθώς συνεχίζεις να μου αναφέρεις τι ακριβώς σου συμβαίνει. Σε παρακαλώ, συνέχισε. Α: Κοίτα, είναι δύσκολο να το κάνω λέξεις. Νιώθω ... σκέψεις αγάπης ... συντροφικότητας ... συμπόνιας ... και όλα αυτά ανάμεικτα με ... προσμονή ... σαν κάποιοι ... να με περιμένουν. Δρ. Ν: Αισθάνεσαι ασφάλεια ή, μήπως, φοβάσαι λίγο;

Α: Δεν φοβάμαι. Όταν ήμουν μέσα στο τούνελ, ήμουν πιο ... απο- προσανατολισμένη. Ναι, νιώθω ασφαλής ... έχω επίγνωση των σκέψεων που φτάνουν σε μένα ... σκέψεις φροντίδας ... υποστήριξης. Είναι παράξενο, αλλά υπάρχει επίσης γύρω μου και η κατανόηση του ποια ακριβώς είμαι και γιατί βρίσκομαι εδώ τώρα. Δρ. Ν: Βλέπεις καμία ένδειξη γύρω σου, γι' αυτό που λες; Α: (σε εμπιστευτικό τόνο). Όχι, το αισθάνομαι - μία αρμονία σκέψης παντού.

Δρ. Ν: Αναφέρθηκες σε αιθερικές-ομιχλώδεις οντότητες που υπήρχαν γύρω σου αμέσως μόλις άφησες το τούνελ. Βρίσκεσαι σε κάποιον ουρανό πάνω από τη Γη; Α: (παύση). Όχι - όχι αυτό - αλλά μοιάζω να πλέω διαμέσου μιας νεφελώδους ουσίας, που είναι διαφορετική από τη Γη. Δρ. Ν: Μπορείς να δεις καθόλου τη Γη; Είναι κάτω από σένα; Α: Ίσως και να είναι, αλλά δεν την ξαναείδα από τότε που μπήκα στο τούνελ.

Δρ. Ν: Αισθάνεσαι ότι είσαι ακόμα συνδεδεμένη με τη Γη μέσω μιας άλλης διάστασης, ίσως; Α: Αυτή είναι μια πιθανότητα - ναι. Στο μυαλό μου η Γη μοιάζει να είναι κοντά ... κι ακόμα νιώθω συνδεδεμένη με τη Γη ... αλλά ξέρω ότι βρίσκομαι σ' ένα άλλο πεδίο. Δρ. Ν: Τι άλλο μπορείς να μου πεις για τον τόπο όπου βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή;

Α : Είναι ακόμα λίγο ... μουντά ... αλλά μετακινούμαι έξω απ' αυτόν. Η γυναίκα αυτή, αφού πέρασε διαμέσου της εμπειρίας του θανάτου και του τούνελ, συνεχίζει να κάνει ήρεμες νοητικές προσαρμογές στην ασώματη κατάστασή της, ενώ προχωρεί βαθύτερα μέσα στον πνευματικό κόσμο. Μετά από μία αρχική αβεβαιότητα, οι πρώτες εντυπώσεις που περιέγραψε αντανακλούν ένα ευπρόσδεκτο αίσθημα ευεξίας. Η αίσθηση αυτή είναι κοινή στους πελάτες μου.

Από τη στιγμή που οι ψυχές μας βγουν από το τούνελ, έχουν στην ουσία περάσει την αρχική πύλη του ταξιδιού τους στον πνευματικό κόσμο. Οι περισσότερες έχουν πλήρως συνειδητοποιήσει σ' αυτό το σημείο ότι δεν έχουν πραγματικά πεθάνει, αλλά ότι έχουν απλώς αφήσει το περίβλημα ενός Γήινου σώματος, που αυτό έχει πεθάνει. Την επίγνωση αυτή ακολουθεί και η αποδοχή του γεγονότος, η οποία ποικίλει ανάλογα με την κάθε ψυχή. Ορισμένοι βλέπουν ό,τι τους περιβάλλει με αμείωτη έκπληξη και θαυμασμό, ενώ άλλοι περιγράφουν πιο ψύχραιμα και ρεαλιστικά αυτά που βλέπουν. Πολλά εξαρτώνται από την προσληπτική τους ωριμότητα και τις εμπειρίες της πρόσφατης ζωής τους. Ο πιο συνηθισμένος τρόπος αντίδρασης, που ακούω, είναι ένας αναστεναγμός ανακούφισης, ο οποίος συνοδεύεται από μία φράση του τύπου: «Ω, υπέροχα, είμαι σπίτι μου, σ' αυτό το υπέροχο μέρος και πάλι».

Υπάρχουν και ορισμένες ψυχές σε υψηλά επίπεδα εξέλιξης, οι οποίες κινούνται τόσο γρήγορα έξω από τα σώματά τους, καθ' οδόν προς τον πνευματικό τους προορισμό, ώστε πολλά απ' αυτά που περιγράφω εδώ δεν είναι γι' αυτές παρά ένα ανοιγόκλειμα των βλεφάρων. Οι ψυχές αυτές είναι ευνοημένες και, κατά τη γνώμη μου, αποτελούν μία ξεχωριστή μειοψηφία στη Γη. Η μέση ψυχή δεν κινείται τόσο γρήγορα, μερικές μάλιστα ψυχές είναι πολύ διστακτικές. Αν εξαιρέσουμε και τις σπάνιες περιπτώσεις των ιδιαίτερα διαταραγμένων πνευμάτων, που παλεύουν για να παραμείνουν προσκολλημένες στα νεκρά σώματά τους συμπεραίνω ότι οι ψυχές, οι οποίες δυσκολεύονται να αποσυνδεθούν από το περιβάλλον της Γης αμέσως μετά το θάνατο, είναι οι πιο νεαρές ψυχές, που έχουν ζήσει λίγες προηγούμενες ζωές.

Οι περισσότεροι από τους πελάτες μου αναφέρουν ότι καθώς βγαίνουν από το στόμιο του τούνελ, τα πράγματα είναι θολά για ένα μικρό διάστημα. Νομίζω ότι αυτό οφείλεται στην πυκνότητα του κοντινότερου αστρικού πεδίου που περιβάλλει τη Γη και το οποίο οι Θεοσοφιστές έχουν ονομάσει καμαλόκα. Η επόμενη περίπτωση περιγράφει αυτή την περιοχή απ' την πλευρά ενός πιο αναλυτικού ανθρώπου.
Η ψυχή αυτού του ανθρώπου επιδεικνύει μια αξιοσημείωτη επίγνωση και ικανότητα παρατήρησης των μορφών, των χρωμάτων και των επιπέδων των κραδασμών. Συνήθως, οι πελάτες μου δίνουν τέτοιες παραστατικές φυσικές περιγραφές όταν έχουν μπει βαθύτερα στον πνευματικό κόσμο και έχουν συνηθίσει στον περιβάλλοντα χώρο.

Περίπτωση 4 Δρ. Ν: Καθώς προχωράς και απομακρύνεσαι όλο και περισσότερο από το τούνελ, περίγραψε τι βλέπεις γύρω σου με όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες. Α: Όλα εδώ είναι ... σε στιβάδες. Δρ. Ν: Στιβάδες, με ποιο τρόπο; Α: Μμμ, κάπως σαν ... το κέϊκ. Δρ. Ν: Πώς το εννοείς το κέϊκ; Α: Εννοώ, ορισμένα κέϊκ είναι μυτερά στην κορυφή και πλατιά στη βάση. Δεν είναι έτσι όταν διασχίζω το τούνελ. Βλέπω στρώματα ... επίπεδα φωτός ... μου φαίνονται διάφανα ... κλιμακωτά ... Δρ. Ν: Βλέπεις τον πνευματικό κόσμο εδώ σαν ένα συμπαγές οικοδόμημα;

Α: Αυτό προσπαθώ να σου εξηγήσω. Δεν είναι συμπαγές, αν και θα μπορούσες να το νομίσεις αυτό, στην αρχή. Είναι διαστρωματωμένο - τα επίπεδα του φωτός είναι όλα πλεγμένα μεταξύ τους σε ... στρωματοειδή σπειρώματα. Δεν θέλω να νομίσεις ότι τα πράγματα εδώ δεν είναι συμμετρικά - γιατί είναι. Αλλά βλέπω παραλλαγές στην πυκνότητα και τη διάθλαση του χρώματος στα στρώματα. Επίσης, πάλλονται μπρος-πίσω. Πάντα το παρατηρώ αυτό στο ταξίδι μου, καθώς απομακρύνομαι από τη Γη. Δρ. Ν: Γιατί πιστεύεις ότι είναι έτσι φτιαγμένο; Α: Δεν ξέρω. Δεν το σχεδίασα εγώ.

Δρ. Ν: Από την περιγραφή σου, σχηματίζω την εικόνα του πνευματικού κόσμου σαν ένα τεράστιο βαθμιδωτό αμφιθέατρο με επάλληλες σειρές φωτοσκιασμένων τμημάτων από την κορυφή μέχρι τη βάση. Α: Ναι, και τα τμήματα είναι κυκλοειδή - περιστρέφονται σε κυκλική τροχιά γύρω από μένα, καθώς πλέω μέσα τους. Δρ. Ν: Από τη θέση που τα παρατηρείς, μπορείς να μου πεις για τα διαφορετικά χρώματα των στιβάδων; Α: Δεν είπα ότι οι στιβάδες έχουν βασικές χρωματικές αποχρώσεις. Είναι όλες παραλλαγές του λευκού. Είναι πιο ελαφρύ ... πιο φωτεινό προοδευτικά προς την κατεύθυνση που οδεύω παρά εκεί που ήμουν. Γύρω μου, τώρα υπάρχει μια θαμπή ασπρίλα, που είναι πολύ πιο φωτεινή από το τούνελ.

Δρ. Ν: Καθώς πλέεις διαμέσου αυτών των πνευματικών στρωμάτων, η ψυχή σου κινείται προς τα πάνω ή προς τα κάτω; Α: Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Κινούμαι εγκάρσια. Δρ. Ν: Οπότε, αυτή τη στιγμή βλέπεις τον πνευματικό κόσμο, καθώς τον διασχίζεις, να έχει γραμμικές διαστάσεις με ευθείες γραμμές και γωνίες;

Α: (παύση). Για μένα είναι ... πιο πολύ σαν σαρωτική, μη-υλική ενέργεια, η οποία σπάει σε διαστρωματώσεις από φως και σκούρες χρωματικές παραλλαγές. Νομίζω ότι κάτι ... με τραβάει στο κατάλληλο για μένα επίπεδο ταξιδιού και προσπαθεί επίσης να με χαλαρώσει ... Δρ. Ν: Με ποιο τρόπο;

Α: Ακούω ήχους ... Δρ. Ν: Τι ήχους; Α: Μία ... ηχώ ... μουσικής ... μουσικούς τρεμουλιαστούς ήχους ... ο μελωδικός ήχος του ανέμου ... που δονείται με τις κινήσεις μου ... τόσο χαλαρωτικό!

Δρ. Ν: Άλλοι άνθρωποι προσδιόρισαν αυτούς τους ήχους σαν δονήσεις της φύσης, παρόμοιους με το συντονισμό μ' ένα δονούμενο διαπασών. Συμφωνείς ή διαφωνείς μ' αυτή την περιγραφή; Α: (γνέφει καταφατικά). Ναι, αυτό είναι ... και έχω μία μνήμη όσφρησης και γεύσης, επίσης. Δρ. Ν: Αυτό σημαίνει ότι διατηρούμε τις φυσικές μας αισθήσεις μετά το θάνατο; Α: Ναι, τη μνήμη τους ... τα κύματα των μουσικών φθόγγων εδώ είναι τόσο υπέροχα ... καμπάνες ... χορδές ... τόση ηρεμία.

Πολλοί ταξιδιώτες του πνευματικού κόσμου αναφέρονται στη χαλαρωτική αίσθηση των μουσικών παλμικών δονήσεων. Η αίσθηση κάποιων θορύβων αρχίζει πολύ νωρίς, αμέσως μετά το θάνατο. Ορισμένοι πελάτες μου αναφέρουν ότι ακούνε συριστικούς ήχους ή βόμβους με το που αφήνουν το φυσικό τους σώμα. Αυτό μοιάζει με τον ήχο που ακούει κανείς όταν στέκεται κοντά σε καλώδια τηλεφώνου και μπορεί να ποικίλει σε ένταση, πριν οι ψυχές αφήσουν αυτό που πιστεύω ότι είναι το αστρικό πεδίο της Γης. Άνθρωποι έχουν αναφέρει ότι ακούνε τους ίδιους ήχους όταν βρίσκονται υπό γενική αναισθησία. Αυτοί οι επίπεδοι, καμπανιστοί ήχοι γίνονται πιο μουσικοί όταν αφήνουμε το τούνελ. Η μουσική αυτή έχει ορθά ονομαστεί ενέργεια του σύμπαντος, αφού αναζωογονεί την ψυχή.

Όσο για εκείνους που μιλούν για ενεργειακές στιβάδες φωτός, αναφέρω την πιθανότητα να βλέπουν αστρικά πεδία. Στα μεταφυσικά κείμενα διαβάζουμε συχνά για πεδία πάνω από τη Γη. Αρχίζοντας από τις Γραφές των αρχαίων Ινδιών, τις Βέδες, τις οποίες ακολούθησαν νεότερα κείμενα της Ανατολής, τα αστρικά πεδία έχουν ιστορικά αντιπροσωπεύσει μια σειρά από ανυψούμενες διαστάσεις πάνω από τον φυσικό ή απτό και χειροπιαστό κόσμο, οι οποίες είναι σε συγκερασμό με τον πνευματικό. Επί χιλιάδες χρόνια άνθρωποι έχουν την εμπειρία αυτών των πεδίων, μέσω του διαλογισμού ή εξωσωματικών νοητικών παρατηρήσεων. Τα αστρικά πεδία έχουν, επίσης, περιγραφεί όλο και πιο αιθέρια όσο απομακρύνεται κανείς από τις πυκνές επιρροές της Γης.

Η επόμενη περίπτωση παρουσιάζει μία ψυχή που εξακολουθεί να είναι ταραγμένη και αφού έχει περάσει διαμέσου του πνευματικού τούνελ. Πρόκειται για έναν άντρα, 36 χρονών, ο οποίος πέθανε από συγκοπή καρδιάς σ' ένα δρόμο του Σικάγο, το 1902. Άφησε πίσω του μία μεγάλη οικογένεια με μικρά παιδιά και μια γυναίκα που αγαπούσε βαθιά. Ήταν πολύ φτωχοί.

Περίπτωση 5 Δρ. Ν: Έχεις τώρα πια καθαρή όραση καθώς ταξιδεύεις πέρα από το τούνελ; Α: Εξακολουθώ να διασχίζω αυτά τα ... ομιχλώδη σύννεφα γύρω μου. Δρ. Ν: Θέλω να περάσεις μέσα απ' όλα αυτά και να μου πεις τι βλέπεις τώρα.

Α: (παύση). Ω! ... είμαι έξω από αυτό ... Θεέ μου, αυτό το μέρος είναι μεγάλο! Είναι τόσο φωτεινό και καθαρό - μυρίζει και όμορφα. Τώρα κοιτάζω ένα πανέμορφο παλάτι από πάγο. Δρ. Ν: Πες μου περισσότερα γι' αυτό. Α: (με κατάπληξη). Είναι τεράστιο ... μοιάζει με φωτεινό κρύσταλλο που σπινθηροβολεί ... χρωματιστές πέτρες λάμπουν ολόγυρά μου.

Δρ. Ν: Όταν λες κρυσταλλοειδές, το σκέφτομαι σαν καθαρό χρώμα. Α: Ε, τα χρώματα είναι αποχρώσεις κυρίως του γκρι και του άσπρου ... αλλά καθώς πλέω διαρκώς, βλέπω άλλα χρώματα ... μωσαϊκά ... όλα αστράφτουν. Δρ. Ν: Όπως κοιτάζεις πέρα, μέσα από αυτό το παλάτι από πάγο - βλέπεις πουθενά κάποια όρια; Α: Όχι, αυτό το μέρος είναι άπειρο ... τόσο μεγαλοπρεπές ... και γαλήνιο. Δρ. Ν: Τι αισθάνεσαι ακριβώς, τώρα; Α: Δεν ... μπορώ να το απολαύσω απόλυτα ... δεν θέλω να προχωρήσω ... η Μάγκι ... (η χήρα γυναίκα του). Δρ. Ν: Βλέπω ότι είσαι ακόμα αναστατωμένος από τη ζωή σου στο Σικάγο, αυτό όμως σ' εμποδίζει να προχωρήσεις στον πνευματικό κόσμο; Α: (τινάζεται όρθιος στην καρέκλα του). Αχ, ωραία! Βλέπω την οδηγό μου να έρχεται προς εμένα - ξέρει τι χρειάζομαι. Δρ. Ν: Πες μου, τι διαδραματίζεται ανάμεσα σ' εσένα και την οδηγό σου;

Α: Της λέω ότι δεν μπορώ να συνεχίσω ... ότι χρειάζομαι να ξέρω αν η Μάγκι και τα παιδιά θα είναι καλά. Δρ. Ν: Και πώς ανταποκρίνεται η οδηγός σου; Α: Με παρηγορεί - αλλά έχω μεγάλο ψυχικό βάρος. Δρ. Ν: Τι της λες; Α: (φωνάζει). Της λέω: «Γιατί άφησες να συμβεί αυτό το πράγμα; Πώς μπόρεσες να μου το κάνεις αυτό; Μ' έβαλες να υποστώ τόσο πόνο, τόσες δυσκολίες με τη Μάγκι και τώρα διέκοψες την κοινή μας ζωή!

Δρ. Ν: Τι κάνει η οδηγός σου; Α: Προσπαθεί να με ηρεμήσει. Μου λέει ότι έκανα καλή δουλειά και ότι θα δω τη ζωή μου να κυλά με βάση τη σχεδιασμένη της πορεία. Δρ. Ν: Δέχεσαι αυτό που σου λέει;

Α: (παύση). Στο μυαλό μου ... έρχονται πληροφορίες ... του μέλλοντος στη Γη ... ότι η οικογένεια τα βγάζει πέρα χωρίς εμένα ... ότι αποδέχεται την απουσία μου ... ότι θα τα καταφέρουν ... κι ότι θα συναντηθούμε ξανά όλοι μαζί. Δρ. Ν: Και πώς νιώθεις μετά απ' αυτό; Α: Αισθάνομαι ... ειρήνη ... (αναστενάζει) ... είμαι έτοιμος να συνεχίσω τώρα.

Πριν σχολιάσουμε τη σημασία της Περίπτωσης 5, η οποία συνάντησε εδώ τον οδηγό της, θα ήθελα να αναφερθώ στην εικόνα αυτού του ανθρώπου για τον πνευματικό κόσμο, που στα μάτια του εμφανίστηκε σαν ένα παλάτι από πάγο. Αργότερα, μέσα στον πνευματικό κόσμο, οι πελάτες μου θα πουν ότι βλέπουν κτίρια ή ότι βρίσκονται μέσα σε επιπλωμένα δωμάτια. Η κατάσταση της ύπνωσης από μόνη της δεν δημιουργεί αυτές τις εικόνες. Λογικά, οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να ανακαλούν τέτοια φυσικά οικοδομήματα σ' ένα μη-υλικό κόσμο, εκτός αν θεωρήσουμε ότι οι σκηνές αυτές, του φυσικού περιβάλλοντος της Γης, έχουν ως στόχο τους να βοηθήσουν τη μετάβαση και την προσαρμογή της ψυχής μετά από ένα φυσικό θάνατο. Οι τοποθεσίες αυτές έχουν ξεχωριστή σημασία για την κάθε ψυχή που επικοινωνεί μαζί μου και είναι όλες τους επηρεασμένες από τις εμπειρίες τους στη Γη.

	Όταν η ψυχή βλέπει εικόνες στον πνευματικό κόσμο, οι οποίες σχετίζονται με μέρη που έζησε ή επισκέφτηκε στη Γη, υπάρχει πάντα κάποιος λόγος. Ένα σπίτι που δεν έχει ξεχαστεί, ένα σχολείο, ένας κήπος, ένα βουνό ή μια ακρογιαλιά, τα βλέπουν οι ψυχές επειδή κάποια αγαθοεργή πνευματική δύναμη έχει προνοήσει να βλέπουμε αυτές τις γήινες ψευδαισθήσεις ώστε να μας ανακουφίζουν με την οικειότητά τους.
Οι μνήμες μας από τη ζωή στον πλανήτη Γη δεν πεθαίνουν ποτέ - σιγοψιθυρίζουν για πάντα στο νου της ψυχής σαν πνοή μυθικών ονείρων, ακριβώς όπως συμβαίνει και με τις εικόνες του πνευματικού κόσμου μέσα στο ανθρώπινο μυαλό.

Απολαμβάνω ν' ακούω από τους ανθρώπους τις πρώτες τους εικόνες στον πνευματικό κόσμο. Όταν επιστρέφουν οι άνθρωποι σ' αυτόν τον λατρεμένο τους τόπο, μετά από μια απουσία, μπορούν να δουν λιβάδια με αγριολούλουδα, πύργους να δεσπόζουν μέσα σε απέραντες εκτάσεις ή ουράνια τόξα σε καταγάλανο ουρανό. Αυτές οι πρώτες αιθερικές Γήινες σκηνές του πνευματικού κόσμου δεν φαίνεται ν' αλλάζουν και πολύ, μέσα σ' ένα εύρος ζωών, για την ψυχή που επιστρέφει, αν και υπάρχει μεγάλη ποικιλία περιγραφών ανάμεσα στους ανθρώπους που εξετάζω. Έχω διαπιστώσει ότι από τη στιγμή, που οι άνθρωποι σε ύπνωση προχωρούν βαθύτερα μέσα στον πνευματικό κόσμο και περιγράφουν τις λειτουργικές πλευρές της πνευματικής ζωής, τα σχόλιά τους γίνονται πιο ομοιόμορφα.

Η περίπτωση που παρέθεσα, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα ελαφρώς ταραγμένο πνεύμα, στενά συνδεδεμένο με την αδελφή ψυχή του, την Μάγκι, η οποία έμεινε πίσω. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάποιες ψυχές κουβαλούν για περισσότερο χρόνο απ' ότι άλλες τις αρνητικές αποσκευές μιας δύσκολης ζωής που πέρασαν, παρά την καταπραϋντική επίδραση του πνευματικού κόσμου. Οι άνθρωποι τείνουν να πιστεύουν ότι με το θάνατο όλες οι ψυχές αποκτούν παντογνωσία. Αυτό δεν είναι απόλυτα σωστό γιατί οι περίοδοι προσαρμογής ποικίλουν. Ο χρόνος προσαρμογής εξαρτάται για την κάθε ψυχή από τις συνθήκες του θανάτου, τους δεσμούς της με τις αναμνήσεις της ζωής, που μόλις τελείωσε και το επίπεδο της εξέλιξής της. Συχνά, κατά τις αναδρομές, διαπιστώνω θυμό, όταν μία ψυχή τελειώνει αιφνίδια τη ζωή της σε νεαρή ηλικία. Οι ψυχές, που επανεισέρχονται στον πνευματικό κόσμο κάτω από αυτές τις συνθήκες, είναι συχνά ζαλισμένες και μπερδεμένες, επειδή άφησαν πίσω τους, απροειδοποίητα, ανθρώπους που αγαπούσαν. Είναι απροετοίμαστες για το θάνατο κι όταν αφήσουν το σώμα τους, διακατέχονται από αισθήματα θλίψης και στέρησης.

Αν μία ψυχή είχε κάποια τραυματική εμπειρία από μία εργασία που δεν ολοκλήρωσε, η πρώτη οντότητα που βλέπει συνήθως, αμέσως μετά το θάνατο, είναι ο οδηγός της. Αυτοί οι υψηλής εξέλιξης πνευματικοί δάσκαλοι είναι πρόθυμοι να απορροφήσουν το πρώτο κύμα απόγνωσης της ψυχής, μετά από έναν πρόωρο θάνατο. Ο άνθρωπος της Περίπτωσης 5 θα έχει τελικά μία υγιή προσαρμογή στον πνευματικό κόσμο, επιτρέποντας στον οδηγό του να τον βοηθήσει να ξεπεράσει την αμφιταλάντευσή του, κατά τη στιγμή της άφιξής του εκεί.

Εντούτοις, διαπίστωσα ότι οι οδηγοί μας δεν ενθαρρύνουν την ολοκλήρωση του έργου της νοητικής μας αποκατάστασης στην πνευματική πύλη. Υπάρχουν πολλοί περισσότεροι και καταλληλότεροι χρόνοι και τόποι για αναλυτικές συζητήσεις σχετικά με τα καρμικά μαθήματα που αφορούν τη ζωή και το θάνατο, τους οποίους θα περιγράψω αργότερα. Ο οδηγός, στην Περίπτωση 5, πρόσφερε μία συνοπτική οραματική εικόνα του επιταχυμένου Γήινου χρόνου ως μέσον καθησυχασμού του ανθρώπου αυτού για το μέλλον της γυναίκας και των παιδιών του, έτσι ώστε να συνεχίσει το ταξίδι του με μεγαλύτερη αποδοχή.

	Ανεξάρτητα από τη νοητική κατάσταση στην οποία βρίσκονται, οι πελάτες μου εκφράζουν στο έπακρο τη χαρά τους για τον θαυμαστό πνευματικό κόσμο που επαν-ανακαλύπτουν. Συνήθως, αυτό συνοδεύεται από ένα αίσθημα ανακούφισης, γιατί όλες οι γήινες έγνοιες τους και ιδιαίτερα ο σωματικός πόνος, έχουν μείνει πίσω. Ο πνευματικός κόσμος αντιπροσωπεύει, πάνω απ' όλα, για την ψυχή που ταξιδεύει μέσα του, έναν τόπο υπέρτατης γαλήνης.
Παρ' όλο που στην αρχή μπορεί να φαίνεται ότι είμαστε μόνοι αμέσως μετά το θάνατο, δεν είμαστε ούτε απομονωμένοι ούτε αβοήθητοι. Αόρατες νοήμονες δυνάμεις καθοδηγούν τον καθένα μας να περάσει την πύλη. Με την άφιξή τους στον πνευματικό κόσμο, οι ψυχές δεν έχουν πολύ χρόνο στη διάθεσή τους για να τριγυρνούν και να αναρωτιούνται πού βρίσκονται και τι πρόκειται να τους συμβεί στη συνέχεια. Οι οδηγοί μας και ένας αριθμός από αδελφές ψυχές και φίλους μάς περιμένουν κοντά στην πύλη για να μας προσφέρουν αναγνώριση, αγάπη και τη διαβεβαίωση ότι είμαστε εντάξει. Στην πραγματικότητα, αισθανόμαστε την παρουσία τους την ίδια τη στιγμή του θανάτου, γιατί μεγάλο μέρος της αρχικής μας επαναπροσαρμογής εξαρτάται από την επίδραση των ευγενικών αυτών οντοτήτων στην ψυχή που επιστρέφει.
Previous Home Main menu Next

   

3 Υποδοχή στο Σπίτι

Υποδοχή στο Σπίτι

Αφού, μετά το θάνατο, η συνάντησή μας με φιλικά πνεύματα που έρχονται να μας υποδεχτούν είναι τόσο σημαντική, πώς τα αναγνωρίζουμε; Διαπιστώνω μία γενική συμφωνία στις περιγραφές των πελατών μου για το πώς φαίνονται οι ψυχές, η μία στην άλλη, στον πνευματικό κόσμο. Μία ψυχή μπορεί να μοιάζει με ενεργειακή μάζα, μία, όμως, μη-οργανική ψυχική ενέργεια είναι δυνατόν, επίσης, να παρουσιαστεί με ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Στη μεταξύ τους επικοινωνία, οι ψυχές χρησιμοποιούν συχνά την ικανότητά τους να προβάλλουν μορφές, που είχαν σε προηγούμενες ζωές. Η προβολή ανθρώπινης μορφής είναι μία μόνο από τις αναρίθμητες μορφές, που μπορούν να λάβουν οι ψυχές από τη βασική ενεργειακή τους ουσία. Αργότερα, στο Κεφάλαιο 6, θα συζητήσω ένα άλλο χαρακτηριστικό της ταυτότητας της ψυχής - την κατοχή μιας συγκεκριμένης χρωματικής αύρας.

Οι περισσότεροι από τους πελάτες μου αναφέρουν ότι η πρώτη οντότητα που βλέπουν, όταν φτάνουν στον πνευματικό κόσμο, είναι ο προσωπικός τους οδηγός. Παρ' όλα αυτά, μετά από μία οποιαδήποτε ζωή μπορούμε να συναντηθούμε με μια αδελφή ψυχή. Οι οδηγοί και οι αδελφές ψυχές δεν είναι το ίδιο πράγμα. Στην περίπτωση που ένας πρώην συγγενής ή στενός φίλος παρουσιάζεται στην ψυχή, η οποία μόλις επιστρέφει, ο τακτικός οδηγός της μπορεί να απουσιάζει από τη σκηνή. Διαπιστώνω, τελικά, ότι οι οδηγοί βρίσκονται, συνήθως, εκεί σε κοντινή απόσταση, καθοδηγώντας με τον τρόπο τους την ομαλή άφιξη της ψυχής.
Στην επόμενη περίπτωση που παρουσιάζω, η ψυχή έχει μόλις περάσει διαμέσου της πνευματικής πύλης και συναντιέται με μία εξελιγμένη οντότητα, η οποία, προφανώς, είχε στενές σχέσεις μαζί της σε μία μακρά σειρά προηγούμενων ζωών. Παρ' όλο που αυτή η οντότητα - αδελφή ψυχή της πελάτισσάς μου - δεν είναι ο βασικός της οδηγός, βρίσκεται εκεί για να την καλωσορίσει και να της προσφέρει αγάπη και υποστήριξη.

Περίπτωση 6
Δρ. Ν: Τι βλέπεις γύρω σου; Α: Είναι σαν να ... προωθούμαι κατά μήκος ... μιας καθαρής άσπρης άμμου ... η οποία στροβιλίζεται γύρω μου ... και βρίσκομαι κάτω από μία τεράστια ομπρέλα θαλάσσης - με φωτεινές χρωματιστές ρίγες - όλες ατμοποιημένες, αλλά ενωμένες μεταξύ τους, επίσης ... Δρ. Ν: Είναι κανείς εδώ για να σε συναντήσει; Α: (παύση). Νόμιζα ... ότι ήμουν μόνη ... αλλά ... (μεγάλος δισταγμός) μακριά, στο βάθος ... αχ ... φως ... κινείται γρήγορα προς εμένα ... ω, αν είναι δυνατόν! Δρ. Ν: Τι συμβαίνει;
Α: (με έξαψη). Ο θείος Τσάρλι! (με δυνατή φωνή). Θείε Τσάρλι, είμαι εδώ! Δρ. Ν: Γιατί αυτός ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι ο πρώτος, που έρχεται να σε συναντήσει; Α: (με απορροφημένη, απόμακρη φωνή). Θείε Τσάρλι, σ' επιθύμησα τόσο πολύ! Δρ. Ν: (επαναλαμβάνω την ερώτησή μου). Α: Διότι τον αγαπούσα περισσότερο απ' όλους μου τους συγγενείς. Πέθανε, όταν ήμουν παιδί και δεν το ξεπέρασα ποτέ. (Σ' ένα αγρόκτημα στη Νεμπράσκα, στην αμέσως προηγούμενη ζωή της). Δρ. Ν: Πώς γνωρίζεις ότι είναι ο Θείος Τσάρλι; Έχει χαρακτηριστικά, τα οποία αναγνωρίζεις; Α: (στριφογυρίζει με έξαψη στην πολυθρόνα της). Σίγουρα, σίγουρα - ακριβώς όπως τον θυμάμαι - χαρούμενο, ευγενικό, αγαπητό - είναι δίπλα μου. (κρυφογελάει). Δρ. Ν: Τι είναι τόσο αστείο; Α: Ο Θείος Τσάρλι παραμένει το ίδιο χοντρούλης. Δρ. Ν: Και τι κάνει τώρα; Α: Χαμογελάει και μου απλώνει το χέρι ... Δρ. Ν: Αυτό σημαίνει ότι έχει κάποιου είδους σώμα με χέρια;
Α: (γελάει). Λοιπόν, και ναι και όχι. Μετεωρίζομαι τριγύρω και το ίδιο κάνει κι αυτός. Αυτό είναι ... στο μυαλό μου ... μου δείχνει ολόκληρο τον εαυτό του ... κι αυτό που αντιλαμβάνομαι περισσότερο ... είναι το χέρι του, το οποίο τείνει προς εμένα. Δρ. Ν: Γιατί σου απλώνει το χέρι με υλικό τρόπο; Α: (παύση). Για ... να με ανακουφίσει ... να με οδηγήσει βαθύτερα μέσα στο φως. Δρ. Ν: Κι εσύ τι κάνεις;
Α: Πηγαίνω μαζί του και σκεφτόμαστε τις ωραίες στιγμές που περάσαμε μαζί, παίζοντας στον αχυρώνα, στη φάρμα. Δρ. Ν: Και σ' αφήνει να τα δεις όλα αυτά στο μυαλό σου για να τον γνωρίσεις; Α: Ναι ... όπως τον ήξερα στην προηγούμενη ζωή μου ... ώστε να μη φοβηθώ. Ξέρει ότι είμαι ακόμα λίγο σοκαρισμένη από το θάνατό μου. (σκοτώθηκε ξαφνικά σε τροχαίο ατύχημα). Δρ. Ν: Τότε, αμέσως μετά το θάνατο, άσχετα από το πόσους θανάτους μπορεί να έχουμε βιώσει σε άλλες ζωές, είναι πιθανό να αισθανόμαστε λίγο φοβισμένοι, μέχρι να συνηθίσουμε ξανά στον πνευματικό κόσμο; Α: Δεν είναι ακριβώς φόβος - αυτό είναι λάθος - ίσως να είμαι λίγο ανήσυχη. Κάθε φορά μου φαίνεται διαφορετικό. Το τρακάρισμα με το αυτοκίνητο με βρήκε απροετοίμαστη, είμαι ακόμα λίγο μπερδεμένη. Δρ. Ν: Εντάξει, ας προχωρήσουμε λίγο ακόμα. Τι κάνει τώρα ο Θείος Τσάρλι;
Α: Με πηγαίνει στο ... μέρος που πρέπει να πάω ... Δρ. Ν: Με το τρία, ας πάμε εκεί. Ένα-δύο-τρία! Πες μου, τι συμβαίνει; Α: (μεγάλη παύση). Εκεί γύρω ... είναι ... άλλοι άνθρωποι ... και μοιάζουν ... φιλικοί ... καθώς πλησιάζω ... φαίνεται σαν να θέλουν να πάω μαζί τους ... Δρ. Ν: Συνέχισε να κινείσαι προς αυτούς. Έχεις την εντύπωση ότι μπορεί να σε περιμένουν; Α: (αναγνώριση). Ναι! Στην πραγματικότητα, συνειδητοποιώ ότι έχω υπάρξει μαζί τους παλαιότερα ... (παύση). Όχι, μη φεύγεις!
Δρ. Ν: Τι συμβαίνει τώρα; Α: (πολύ αναστατωμένη). Ο Θείος Τσάρλι με αφήνει. Γιατί φεύγει; Δρ. Ν: (Σταματώ το διάλογο για να χρησιμοποιήσω ορισμένες κλασσικές τεχνικές χαλάρωσης σε ανάλογες περιστάσεις και μετά συνεχίζουμε). Κοίτα βαθιά μέσα σου. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσεις γιατί ο Θείος Τσάρλι σε αφήνει σ' αυτό το σημείο. Α: (πιο ανακουφισμένη, αλλά με θλίψη). Ναι ... αυτός μένει σ' ένα ... διαφορετικό μέρος από μένα ... ήρθε, απλά, να με συναντήσει ... να με φέρει εδώ. Δρ. Ν: Νομίζω πως καταλαβαίνω. Δουλειά του Θείου Τσάρλι ήταν να είναι το πρώτο πρόσωπο που θα σε συναντήσει μετά το θάνατό σου και να φροντίσει να είσαι καλά. Θέλω να ξέρω αν αισθάνεσαι καλύτερα τώρα και σαν πιο στο σπίτι σου. Α: Ναι, πράγματι. Γι' αυτό ο Θείος Τσάρλι μ' άφησε με τους άλλους.

	Ένα παράξενο φαινόμενο σχετικά με τον πνευματικό κόσμο είναι ότι άνθρωποι σημαντικοί στις ζωές μας είναι πάντα σε θέση να μας χαιρετίσουν, παρ' όλο που μπορεί να ζουν ήδη μία άλλη ζωή σ' ένα καινούργιο σώμα. Αυτό θα εξηγηθεί στο Κεφάλαιο 6. Στο Κεφάλαιο 10, θα εξετάσουμε την ικανότητα των ψυχών να διαιρούν την ουσία τους ώστε να μπορούν να είναι σε περισσότερα από ένα σώματα, ταυτόχρονα, στη Γη.
Συνήθως, σ' αυτή την κρίσιμη φάση του ταξιδιού, όταν περνάει δηλαδή η ψυχή στον πνευματικό κόσμο, το φορτίο των Γήινων σωματικών και ψυχικών βαρών, που η ψυχή κουβαλά, μειώνεται για δύο λόγους. Πρώτον, γίνεται φανερή μια προσεκτικά σχεδιασμένη και κατευθυνόμενη τάξη και αρμονία μέσα στον πνευματικό κόσμο, η οποία έχει ήδη επαναφέρει την ανάμνηση του τι είχαμε αφήσει πίσω, πριν επιλέξουμε τη ζωή σε φυσική μορφή. Δεύτερον, επιδρά πάνω μας, συγκλονιστικά, το ότι βλέπουμε ανθρώπους, που δεν πιστεύαμε ότι θα ξανασυναντήσουμε ποτέ, μετά το θάνατό τους στη Γη. Εδώ, έχουμε άλλο ένα παράδειγμα.

Περίπτωση 7
Δρ. Ν: Τώρα που είχες την ευκαιρία να προσαρμοστείς στο περιβάλλον σου στον πνευματικό κόσμο, πες μου, τι επίδραση έχει αυτό το μέρος πάνω σου; Α: Είναι τόσο ... ζεστό και παρηγορητικό. Είμαι ανακουφισμένη που βρίσκομαι μακριά από τη Γη. Αυτό που θάθελα είναι να έμενα εδώ για πάντα. Δεν υπάρχει ένταση ή στενοχώριες, παρά μόνο μια αίσθηση ευφορίας. Απλά ρέω ... τι υπέροχα ... Δρ. Ν: Καθώς συνεχίζεις την πλεύση σου, ποια είναι η αμέσως πιο σημαντική εντύπωσή σου στο πέρασμά σου στη πνευματική πύλη; Α: (παύση). Οικειότητα. Δρ. Ν: Τι είναι οικείο;
Α: (μετά από κάποιο δισταγμό). Ω, μμμ ... άνθρωποι ... φίλοι ... είναι εδώ, νομίζω. Δρ. Ν: Βλέπεις ότι αυτοί είναι άνθρωποι, που σου ήταν οικείοι στη Γη; Α: Έχω ... την αίσθηση της παρουσίας τους ... άνθρωποι που τους γνώριζα ... Δρ. Ν: Εντάξει, συνέχισε να προχωράς. Τι βλέπεις, στη συνέχεια;
Α: Φώτα ... απαλά ... μοιάζουν με σύννεφα. Δρ. Ν: Καθώς κινείσαι, αυτό το φως εξακολουθεί να φαίνεται ίδιο; Α: Όχι, μεγαλώνουν ... σταγόνες ενέργειας ... και ξέρω ότι είναι άνθρωποι! Δρ. Ν: Εσύ κινείσαι προς αυτούς ή αυτοί κινούνται προς εσένα; Α: Μετακινούμαστε ο ένας προς τον άλλο, μόνο που εγώ πηγαίνω πιο αργά απ' αυτούς γιατί ... είμαι αβέβαιη ... τι να κάνω ... Δρ. Ν: Χαλάρωσε και συνέχισε να πλέεις, ενώ μου περιγράφεις όλα όσα βλέπεις.
Α: (παύση). Τώρα, βλέπω μισο-σχηματισμένες ανθρώπινες μορφές - μόνο από τη μέση και πάνω. Οι σιλουέτες τους είναι διαφανείς, επίσης ... μπορώ να δω διαμέσου τους. Δρ. Ν: Βλέπεις κάποια χαρακτηριστικά σ' αυτές τις φιγούρες;
Α: (με αγωνία). Μάτια! Δρ. Ν: Βλέπεις μόνο μάτια; Α: ... Υπάρχει μόνο ένα ίχνος στόματος - δεν είναι τίποτα. (θορυβημένη). Τα μάτια είναι ολόγυρά μου τώρα ... πλησιάζουν ... Δρ. Ν: Η κάθε οντότητα έχει δύο μάτια; Α: Σωστά.
Δρ. Ν: Αυτά τα μάτια μοιάζουν με τα ανθρώπινα, έχουν δηλαδή ίριδα και κόρη; Α: Όχι ... διαφορετικά ... είναι ... μεγαλύτερα ... μαύρες σφαίρες ... που ακτινοβολούν φως ... προς εμένα ... σκέψη ... (συνεχίζει μ' έναν αναστεναγμό ανακούφισης) ώ! Δρ. Ν: Συνέχισε.
Α: Αρχίζω να τους αναγνωρίζω - στέλνουν εικόνες μέσα στο μυαλό μου - σκέψεις για τους ίδιους και ... οι φιγούρες μετατρέπονται ... σε ανθρώπους! Δρ. Ν: Άνθρωποι με ανθρώπινα σωματικά χαρακτηριστικά; Α: Ναι. Ω! ... κοίτα! Είναι αυτός! Δρ. Ν: Τι βλέπεις; Α: (αρχίζει να γελάει και να κλαίει ταυτόχρονα). Νομίζω είναι ... ναι - είναι ο Λάρρυ - είναι μπροστά απ' όλους τους άλλους - είναι ο πρώτος που βλέπω στ' αλήθεια ... Λάρρυ, Λάρρυ!
Δρ. Ν: (αφού της δώσω τη δυνατότητα να συνέλθει λίγο). Η ψυχική οντότητα του Λάρρυ βρίσκεται μπροστά από μία ομάδα ανθρώπων, τους οποίους γνωρίζεις; Α: Ναι, τώρα ξέρω ότι αυτοί που θέλω περισσότερο να δω είναι μπροστά ... μερικοί από τους άλλους φίλους μου είναι στο βάθος. Δρ. Ν: Μπορείς να τους δεις όλους καθαρά; Α: Όχι, αυτοί στο βάθος είναι ... θολοί ... μακρινοί ... αλλά έχω επίγνωση της παρουσίας τους. Ο Λάρρυ είναι μπροστά ... έρχεται προς εμένα ...Λάρρυ!
Δρ. Ν: Ο Λάρρυ είναι ο άντρας σου από την τελευταία σου ζωή για την οποία μου μίλησες νωρίτερα; Α: (βιαστικά). Ναι - είχαμε περάσει μια υπέροχη ζωή μαζί - ο Γκούντερ ήταν τόσο δυνατός - όλοι στην οικογένειά του ήταν εναντίον του γάμου μας - ο Ζαν εγκατέλειψε το ναυτικό για να με σώσει από την άσχημη ζωή που ζούσα στη Μασσαλία - πάντα με ήθελε ... Η γυναίκα αυτή βρίσκεται σε τέτοια υπερδιέγερση που οι προηγούμενες ζωές της μπερδεύονται και αλληλοκαλύπτονται. Ο Λάρρυ, ο Γκούντερ και ο Ζαν ήταν όλοι πρώην σύζυγοι, αλλά η ίδια αδελφή ψυχή. Ήμουν ικανοποιημένος, γιατί είχαμε την ευκαιρία να δούμε νωρίτερα, σε συνεδρίες μας, ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι, πριν από αυτό το στιγμιότυπο της ανάκλησης της μνήμης της, στον πνευματικό κόσμο. Εκτός από τον Λάρρυ, τον πρόσφατο Αμερικανό σύζυγό της, ο Ζαν ήταν Γάλλος ναυτικός τον 19ο αιώνα και ο Γκούντερ ήταν γιος Γερμανών αριστοκρατών που ζούσαν τον 18ο αιώνα. Δρ. Ν: Τι κάνετε οι δυο σας τώρα;
Α: Αγκαλιαζόμαστε ... Δρ. Ν: Αν σας έβλεπε κάποιος τρίτος να αγκαλιάζεστε αυτή τη στιγμή, τι θα έβλεπε; Α: (καμία απάντηση). Δρ. Ν: (Είναι τόσο απορροφημένη από τη σκηνή με την αδελφή ψυχή της, που δάκρυα αναβλύζουν από τα μάτια της και μουσκεύουν το πρόσωπό της. Περιμένω ένα λεπτό και μετά προσπαθώ ξανά). Με τι θα μοιάζατε εσύ και ο Λάρρυ σε κάποιον που σας βλέπει στον πνευματικό κόσμο αυτή τη στιγμή; Α: Θα έβλεπε ... δύο μάζες λαμπερού φωτός να στροβιλίζονται η μία γύρω από την άλλη, υποθέτω ... (αρχίζει να επανασυγκροτείται κι εγώ τη βοηθώ να σκουπίσει τα δάκρυά της μ' ένα μαντήλι). Δρ. Ν: Και τι υποδηλώνει αυτό;
Α: Αγκαλιαζόμαστε ... εκφράζοντας αγάπη ... συνδεόμαστε ... αυτό μας κάνει ευτυχισμένους ... Δρ. Ν: Αφού συνάντησες την αδελφή ψυχή σου, τι συμβαίνει στη συνέχεια; Α: (πιάνεται σφιχτά από τα μπράτσα της πολυθρόνας). Ω! - είναι όλοι εδώ - προηγουμένως, τους αισθανόμουν μόνο. Τώρα, όλο και περισσότεροι έρχονται κοντά μου. Δρ. Ν: Κι αυτό συμβαίνει, αφού ήρθε κοντά σου ο άντρας σου;
Α: Ναι ... Μαμά! Έρχεται προς εμένα ... την επιθύμησα τόσο πολύ ... ώ! Μανούλα ... (αρχίζει πάλι να κλαίει). Δρ. Ν: Εντάξει ... Α: Ω! σε παρακαλώ, μη μου κάνεις άλλες ερωτήσεις τώρα - θέλω να το απολαύσω αυτό ... (μοιάζει να κάνει μία σιωπηλή συζήτηση με τη μητέρα της, της προηγούμενης ζωής). Δρ. Ν: (περιμένω για ένα λεπτό). Τώρα, ξέρω ότι απολαμβάνεις αυτή τη συνάντηση, αλλά χρειάζομαι να με βοηθήσεις να μάθω τι συμβαίνει.
Α: (με απόμακρη φωνή). Κρατάμε ... αγκαλιάζουμε απλά η μία την άλλη ... είναι υπέροχο που είμαι πάλι μαζί της ... Δρ. Ν: Πώς μπορείτε να κρατάτε η μία την άλλη χωρίς σώματα; Α: (αναστενάζει, δείχνοντας ότι απηύδησε μαζί μου). Τυλίγουμε η μία την άλλη στο φως, φυσικά. Δρ. Ν: Πες μου, με τι μοιάζει αυτό για τα πνεύματα;
Α: Σαν να είμαστε τυλιγμένοι σε μια κουβέρτα αγάπης, φτιαγμένη από λαμπερό φως. Δρ. Ν: Καταλαβαίνω, λοιπόν ... Α: (Με διακόπτει, μ' ένα δυνατό γέλιο αναγνώρισης). Τιμ! ... είναι ο αδελφός μου - πέθανε τόσο μικρός (ατύχημα πνιγμού στα 14 του χρόνια, στην τελευταία ζωή της). Είναι τόσο όμορφα που τον βλέπω εδώ (κουνάει το χέρι της). Και είναι και η καλύτερή μου φίλη, η Βίλμα, - γειτόνισσά μου, έμενε ακριβώς δίπλα μας - γελάμε μαζί, μιλώντας για τα αγόρια, ακριβώς όπως κάναμε όταν καθόμασταν μαζί στη σοφίτα της. Δρ. Ν: (αφού αναφέρει τη θεία της κι ένα-δυο άλλους φίλους). Τι πιστεύεις ότι καθορίζει τη σειρά με την οποία όλοι αυτοί οι άνθρωποι έρχονται να σε χαιρετίσουν; Α: (παύση). Τι θα πει τι, το πόσο σημαντικοί είμαστε ο ένας για τον άλλον - τι άλλο; Δρ. Ν: Και με ορισμένους έζησες πολλές ζωές, ενώ με άλλους ίσως μόνο μία ή δύο; Α: Ναι ... το περισσότερο διάστημα ήμουνα με τον άντρα μου.
Δρ. Ν: Βλέπεις τον οδηγό σου κάπου εδώ κοντά; Α: Είναι εδώ. Τον βλέπω να μετεωρίζεται δίπλα. Γνωρίζει κι αυτός μερικούς από τους φίλους μου ... Δρ. Ν: Γιατί αποκαλείς τον οδηγό σου «αυτός»; Α: Όλοι παρουσιάζουμε τον εαυτό μας όπως θέλουμε. Αυτός πάντα επικοινωνεί μαζί μου με αρσενική φύση. Είναι σωστό και πολύ φυσικό. Δρ. Ν: Κι αυτός σε προσέχει σε όλες σου τις ζωές; Α: Σίγουρα, και μετά το θάνατο επίσης ... εδώ, και είναι πάντα ο προστάτης μου.

	Η επιτροπή υποδοχής μας, κατά την είσοδό μας στον πνευματικό κόσμο, έχει σχεδιαστεί από πριν για μας. Η περίπτωση αυτή δείχνει πόσο τονωτικά μπορεί να αποδειχτούν τα οικεία πρόσωπα για τη νεαρή ψυχή, που φτάνει. Διαπιστώνω ότι είναι διαφορετικός ο αριθμός των οντοτήτων, που περιμένουν στα πάρτυ καλωσορίσματος, μετά από κάθε ζωή. Παρ' όλο που το σχήμα της συνάντησης διαφέρει, επειδή αυτό εξαρτάται από τις ειδικές ανάγκες της κάθε ψυχής, έμαθα ότι τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη: οι πνευματικοί μας σύντροφοι γνωρίζουν ακριβώς πότε αναμένεται η άφιξή μας και σε ποιο σημείο στον πνευματικό κόσμο θα μας συναντήσουν, αμέσως μόλις φτάσουμε εκεί.
Συχνά, μία οντότητα, που είναι σημαντική για μας, θα μας περιμένει λίγο πιο μπροστά από τους άλλους, οι οποίοι θέλουν, επίσης, να είναι παρόντες για χάρη μας καθώς περνάμε την πύλη. Ο αριθμός των συμμετεχόντων στο πάρτυ υποδοχής όχι μόνο αλλάζει για τον καθένα μας μετά από κάθε ζωή, αλλά μειώνεται δραστικά, σε μηδενικό σχεδόν αριθμό, για τις πιο εξελιγμένες ψυχές, για τις οποίες η πνευματική ανακούφιση είναι λιγότερο αναγκαία. Η Περίπτωση 9, στο τέλος αυτού του κεφαλαίου, αποτελεί παράδειγμα γι' αυτόν τον τρόπο πνευματικού περάσματος της ψυχής.

Οι Περιπτώσεις 6 και 7 αντιπροσωπεύουν έναν από τους τρεις τρόπους υποδοχής των ψυχών, που μόλις φτάνουν στον πνευματικό κόσμο. Οι δύο αυτές ψυχές συναντήθηκαν, σύντομα μετά το θάνατό τους, με μία βασική γι' αυτές οντότητα, η οποία ακολουθούνταν από άλλες, αναλογικά μικρότερης σημασίας γι' αυτήν. Η Περίπτωση 7 αναγνώρισε τους ανθρώπους πιο γρήγορα από την Περίπτωση 6. Όταν συναντάμε τέτοια πνεύματα σε μία συγκέντρωση, αμέσως μετά το θάνατό μας, διαπιστώνουμε ότι υπήρξαν για μας σύζυγοι, γονείς, παππούδες, αδέλφια, θείοι, θείες, ξαδέλφια και στενοί φίλοι στις προηγούμενες ζωές μας. Έχω υπάρξει μάρτυρας σπαραχτικών και έντονα συναισθηματικών σκηνών με τους πελάτες μου, σ' αυτό το στάδιο του περάσματός τους.

	Οι συγκινητικές συναντήσεις των ψυχών, σ' αυτό το στάδιο του πνευματικού περάσματος, αποτελούν μόνο μία εισαγωγή, μέχρι την τελική μας τοποθέτηση μέσα σε μία συγκεκριμένη ομάδα οντοτήτων, που έχουν το ίδιο επίπεδο ωριμότητας με μάς. Οι συναντήσεις αυτές προκαλούν πάντοτε συναισθηματική κορύφωση στους ανθρώπους, όταν ανακαλούν μνήμες από το υπερσυνείδητο. Οι πνευματικές οργανωτικές διευθετήσεις, σχετικά με το πώς σχηματίζονται αυτές οι ομάδες και πώς αλληλεπιδρούν με άλλες οντότητες, θα περιγραφούν στα επόμενα κεφάλαια.
Προς το παρόν, είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι οι επιτροπές υποδοχής μπορεί να μηναποτελούν μέρος της δικής μας συγκεκριμένης εκπαιδευτικής ομάδας στον πνευματικό κόσμο. Αυτό συμβαίνει, γιατί όλοι οι άνθρωποι, που είναι κοντά μας στις ζωές μας, δεν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο εξέλιξης με μας. Το γεγονός και μόνο ότι επιλέγουν να μας συναντήσουν τη στιγμή του θανάτου μας, από αγάπη και καλοσύνη, δεν σημαίνει ότι θα είναι και μέλη της δικής μας πνευματικής εκπαιδευτικής ομάδας, όταν φτάσουμε στον τελικό προορισμό αυτού του ταξιδιού. Για παράδειγμα, στην Περίπτωση 6, ο Θείος Τσάρλι ήταν εμφανώς μία πιο εξελιγμένη ψυχή από εκείνη της πελάτισσάς μου και ενεργούσε, πιθανά, και υπό την ιδιότητα ενός πνευματικού οδηγού. Ήταν προφανές για μένα ότι ένα από τα πρωταρχικά καθήκοντα της ψυχής του Θείου Τσάρλι ήταν να βοηθήσει την Περίπτωση 6, όταν ήταν παιδί στη ζωή που μόλις τελείωσε, και παρέμεινε επιφορτισμένος μ' αυτό και αμέσως μετά το θάνατό της. Για την Περίπτωση 7, η πρώτη σημαντική επαφή ήταν ο Λάρρυ, μία πραγματική αδελφή ψυχή στο ίδιο επίπεδο μ' αυτήν. Παρατηρήστε επίσης ότι, στην Περίπτωση 7, ο πνευματικός οδηγός της γυναίκας δεν ήταν φανερός ανάμεσα στους πρώην συγγενείς και φίλους της. Ωστόσο, καθώς ξεδιπλωνόταν η σκηνή, υπήρχαν ενδείξεις της παρουσίας ενός πνευματικού οδηγού, κάπου στο βάθος. Αυτό το συναντώ σε πολλές περιπτώσεις.

Ο δεύτερος τρόπος, με τον οποίο οι ψυχές έρχονται να μας συναντήσουν αμέσως μετά το θάνατό μας, αφορά μία ήσυχη, γεμάτη νόημα συνάντηση με τον οδηγό μας, όπου κανείς άλλος δεν αποκαλύπτεται στην άμεση ορατότητά μας, όπως συνέβη με την Περίπτωση 5. Η Περίπτωση 8 που ακολουθεί, δείχνει ακόμα πιο ανάγλυφα αυτόν τον τρόπο συνάντησης.
Ο συγκεκριμένος τρόπος της μεταθανάτιας εμπειρίας, που θα βιώσουμε, φαίνεται ότι επαφίεται στην απόφαση και τον τρόπο που επιλέγει να χρησιμοποιήσει ο πνευματικός μας οδηγός σε σχέση, φυσικά, και με τις απαιτήσεις του προσωπικού μας χαρακτήρα. Έχω, επίσης, διαπιστώσει ότι η διάρκεια αυτής της πρώτης συνάντησης με τους οδηγούς μας ποικίλλει μετά από κάθε ζωή, ανάλογα με τις συνθήκες αυτής της ζωής.

Η Περίπτωση 8 δείχνει τις πολύ στενές σχέσεις, που έχουν οι άνθρωποι με τους πνευματικούς τους οδηγούς. Πολλοί οδηγοί έχουν παράξενα ονόματα, ενώ άλλοι μάλλον συμβατικά. Μου φαίνεται ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο παλιομοδίτικος θρησκευτικός όρος «φύλακας άγγελος» χρησιμοποιείται τώρα μεταφυσικά, για να δηλώσει ένα πνεύμα που είναι συναισθηματικά διαρκώς κοντά μας. Για να είμαι ειλικρινής, κάποτε κορόϊδευα αυτόν τον όρο, επειδή τον θεωρούσα ανόητα φορτισμένο από ευσεβείς πόθους και πίστευα ότι αντιπροσώπευε μία ξεπερασμένη μυθολογία, σε πλήρη διάσταση με το σύγχρονο κόσμο. Δεν έχω πια αυτή την πεποίθηση για τους φύλακες αγγέλους. Μου έχει επανειλημμένα αναφερθεί ότι η ψυχή είναι ανδρόγυνη και όμως, ταυτόχρονα, οι πελάτες μου διακηρύσσουν ότι το φύλο αποτελεί έναν σημαντικότατο παράγοντα. Έμαθα ότι όλες οι ψυχές μπορούν, και όντως το κάνουν, να προσλαμβάνουν αρσενικές και θηλυκές νοητικές εντυπώσεις απέναντι σε άλλες οντότητες, ως μία μορφή προτίμησης της ταυτότητάς τους. Οι Περιπτώσεις 6 και 7 δείχνουν τη σημασία που έχει για την ψυχή, η οποία μόλις φτάνει να δει οικεία «πρόσωπα», αναγνωρίσιμα βάσει του φύλου τους. Το ίδιο ισχύει και για την επόμενη περίπτωση. Ένας άλλος λόγος για τον οποίο επέλεξα την Περίπτωση 8, είναι για να δείξω το πώς και το γιατί οι ψυχές επιλέγουν να εμφανιστούν μπροστά σε άλλους, στον πνευματικό κόσμο, με εικόνα ανθρώπινης μορφής.

Περίπτωση 8
Δρ. Ν: Έχεις μόλις αρχίσει να αφήνεις, τώρα, το αστρικό πεδίο της Γης και κινείσαι όλο και πιο βαθιά μέσα στον πνευματικό κόσμο. Θέλω να μου πεις τι αισθάνεσαι. Α: Τη σιωπή ... τόσο ειρηνικά ... Δρ. Ν: Έρχεται κανείς να σε συναντήσει; Α: Ναι, είναι η φίλη μου, η Ράχελ. Είναι πάντα εδώ για μένα, όταν πεθαίνω. Δρ. Ν: Η Ράχελ είναι αδελφή ψυχή, που ήταν μαζί σου σε άλλες ζωές ή είναι κάποια που μένει πάντα εδώ; Α: (κάπως αγανακτισμένη). Δεν μένει πάντα εδώ. Όχι, είναι πολύ μαζί μου - στο μυαλό μου - όταν τη χρειάζομαι. Είναι ο προσωπικός μου φύλακας (ειπωμένο με κτητική περηφάνεια). Σημείωση : Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των οδηγών και οι διαφορές τους από εκείνα των αδελφών ψυχών και άλλων υποστηρικτικών οντοτήτων, θα εξεταστούν στο Κεφάλαιο 8.
Δρ. Ν: Γιατί αποκαλείς αυτή την οντότητα «αυτή»; Υποτίθεται ότι τα πνεύματα είναι άφυλα. Α: Σωστά - αν το πάρεις κυριολεκτικά, γιατί είμαστε ικανοί και για τις δύο ιδιότητες. Η Ράχελ θέλει να παρουσιάζεται σε μένα σαν γυναίκα για να διευκολύνει την οπτική μου επίγνωση και, κατά συνέπεια, την επικοινωνία μας τη συγκεκριμένη στιγμή. Δρ. Ν: Δένεσαι μέσα σε αρσενικά ή θηλυκά χαρακτηριστικά κατά τη διάρκεια της πνευματικής σου ύπαρξης; Α: Όχι. Ως ψυχές, υπάρχουν περίοδοι στην ύπαρξή μας κατά τις οποίες κλίνουμε περισσότερο προς το ένα φύλο. Τελικά, αυτή η φυσική προτίμηση εξισορροπείται.
Δρ. Ν: Μπορείς να μου περιγράψεις πώς φαίνεται σε σένα η ψυχή της Ράχελ αυτή τη στιγμή; Α: (με ήρεμη φωνή). Μία νεαρή γυναίκα ... όπως τη θυμάμαι καλύτερα ... κοντή, με ντελικάτα χαρακτηριστικά ... αποφασιστική έκφραση στο πρόσωπό της ... πολύ μεγάλη γνώση και αγάπη. Δρ. Ν: Άρα, έχεις γνωρίσει τη Ράχελ στη Γη; Α: (απαντά με νοσταλγία). Κάποτε, πολύ παλιά, ήταν κοντά μου στη ζωή ... τώρα είναι ο φύλακάς μου. Δρ. Ν: Και τι αισθάνεσαι όταν την κοιτάς; Α: Μια ηρεμία ... γαλήνη ... αγάπη ...
Δρ. Ν: Άραγε, εσύ και η Ράχελ κοιτάζετε η μία την άλλη με τα μάτια σας, όπως κάνουν οι άνθρωποι; Α: (διστάζει). Κατά κάποιο τρόπο ... αλλά διαφορετικά. Πίσω απ' αυτό που θεωρούμε ότι είναι μάτια, βλέπεις τον νου, γιατί στη Γη συνδεόμαστε και μ' αυτόν επίσης ...
Δρ. Ν: Τι μπορείς να κάνεις με τα μάτια σου στη Γη, που μπορεί να γίνει και στον πνευματικό κόσμο;  Α: Όταν κοιτάζεις μέσα στα μάτια έναν συγκεκριμένο άνθρωπο στη γη - ακόμα κι έναν άνθρωπο που μόλις συνάντησες - και βλέπεις ένα φως, που το ήξερες ήδη από πριν ... έ, λοιπόν, αυτό κάτι σου λέει γι' αυτόν τον άνθρωπο. Ως γήινος δεν γνωρίζεις γιατί - αλλά η ψυχή σου θυμάται. Σημείωση: Έχω ακούσει γι' αυτό το φως της πνευματικής ταυτότητας, το οποίο αντανακλάται στα ανθρώπινα μάτια μιας αδελφής ψυχής, όταν εκφράζεται με πολλούς και ποικίλους τρόπους από αρκετούς πελάτες μου. Όσο για μένα, βίωσα συνειδητά αυτή τη στιγμιαία αναγνώριση μόνο μία φορά στη ζωή μου, τη στιγμή που είδα για πρώτη φορά τη γυναίκα μου. Η επίδραση, που ασκεί πάνω μας μια τέτοια αναγνώριση, αιφνιδιάζει και ίσως είναι και λίγο τρομακτική. Δρ. Ν: Λες, δηλαδή, ότι μερικές φορές στη Γη, όταν δύο άνθρωποι κοιτάζουν ο ένας τον άλλον, μπορεί να νιώσουν ότι γνωρίζονταν από πριν; Α: Ναι, είναι το ντεζά-βυ.
Δρ. Ν: Ας επιστρέψουμε στην Ράχελ, στον πνευματικό κόσμο. Αν ο φύλακάς σου δεν πρόβαλε σε σένα μία εικόνα του εαυτού της σε ανθρώπινη μορφή, θα την αναγνώριζες ούτως ή άλλως; Α: Κοίτα, φυσικά και μπορούμε πάντα να αναγνωρίσουμε η μία την άλλη με το μυαλό. Αλλά είναι πιο όμορφα έτσι. Ξέρω ότι ακούγεται τρελό, αλλά είναι ένα ... κοινωνικό ζήτημα ... το να βλέπεις ένα οικείο πρόσωπο να σε καθησυχάζει. Δρ. Ν: Το να βλέπεις τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά ανθρώπων, που γνώριζες σε προηγούμενες ζωές, είναι άρα κάτι καλό, ιδιαίτερα κατά την περίοδο αναπροσαρμογής αμέσως μετά την αναχώρηση από τη Γη;
Α: Ου, ναι! Αλλιώς αισθάνεσαι λίγο χαμένος στην αρχή ... μόνος ... και ίσως μπερδεμένος, επίσης ... το να βλέπω τους ανθρώπους έτσι όπως ήταν, με βοηθάει στο να συνηθίζω τα πράγματα εδώ πιο γρήγορα, όταν πρωτο-επιστρέφω και το να βλέπω τη Ράχελ αποτελεί πάντα μια μεγάλη ενθάρρυνση για μένα. Δρ. Ν: Η Ράχελ παρουσιάζεται σ' εσένα με ανθρώπινη μορφή, μετά από κάθε θάνατό σου στη Γη, για να σε βοηθήσει, κατά κάποιο τρόπο, να επαναπροσαρμοστείς στον πνευματικό κόσμο; Α: (με σφοδρή προθυμία). Ω, ναι - αυτό κάνει! Και μου δίνει ασφάλεια. Νιώθω καλύτερα, επίσης, όταν βλέπω και άλλους που γνώριζα πριν ... Δρ. Ν: Και μιλάς σ' αυτούς τους ανθρώπους;
Α: Κανείς δεν μιλάει, επικοινωνούμε με το μυαλό. Δρ. Ν: Τηλεπαθητικά; Α: Ναι. Δρ. Ν: Έχουν, άραγε, οι ψυχές τη δυνατότητα να κάνουν ιδιωτικές συνομιλίες, τις οποίες δεν μπορούν να «πιάσουν» οι άλλοι με τηλεπαθητικό τρόπο; Α: (παύση). ... Όταν υπάρχουν στενές σχέσεις - ναι. Δρ. Ν: Πώς γίνεται αυτό;
Α: Με το άγγιγμα - ονομάζεται απτική επικοινωνία. Σημείωση: Όταν δύο πνεύματα έρθουν πολύ κοντά το ένα στο άλλο, σε σημείο να ενώνονται, οι πελάτες μου λένε ότι μπορούν να στείλουν ιδιωτικές σκέψεις με το άγγιγμα, το οποίο τους διαπερνάει σαν «δονήσεις ηλεκτρικού ήχου». Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι άνθρωποι στην κατάσταση της ύπνωσης δεν επιθυμούν να μου «εμπιστευθούν» τέτοιες προσωπικές εκμυστηρεύσεις τους. Δρ. Ν: Μπορείς, σε παρακαλώ, να μου διευκρινίσεις πώς μπορούν τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά να προβληθούν από σένα ως ψυχή; Α: Από ... την ενεργειακή μου μάζα ... δεν έχω παρά να σκεφτώ τα χαρακτηριστικά που θέλω ... , αλλά δεν μπορώ να σου πω τι είναι αυτό που μου δίνει την ικανότητα να το κάνω.
Δρ. Ν: Καλά, τότε, μπορείς να μου πεις γιατί εσύ όπως και οι άλλες ψυχές προβάλλετε ορισμένα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά σε διαφορετικές στιγμές; Α: (μεγάλη παύση). Εξαρτάται από το πού κινείσαι την κάθε φορά εδώ πέρα ... το πότε θα δεις τον άλλον ... και από τη νοητική σου κατάσταση εκείνη τη στιγμή. Δρ. Ν: Εδώ ακριβώς θέλω να φτάσω. Πες μου περισσότερα για την αναγνώριση. Α: Βλέπεις, η αναγνώριση εξαρτάται από ... τα συναισθήματα των ανθρώπων, όταν τους συναντάς εδώ. Θα σου δείξουν ό,τι εκείνοι θέλουν να δεις σ' αυτούς και αυτό που νομίζουν ότι εσύ θέλεις να δεις. Ακόμα, εξαρτάται και από τις συνθήκες της συνάντησής σου μαζί τους. Δρ. Ν: Μπορείς να γίνεις πιο συγκεκριμένη; Ποιες ειδικές συνθήκες μπορούν να επενεργήσουν στις ενεργειακές μορφές, ώστε αυτές να υλοποιηθούν μ' ένα συγκεκριμένο τρόπο απέναντι σε άλλα πνεύματα; Α: Έχει σχέση με τη διαφορά ανάμεσα στο να «παίζεις στο γήπεδό τους» ή στο δικό σου. Μπορεί να επιλέξουν να σου δείξουν ένα σύνολο χαρακτηριστικών σ' ένα μέρος, ενώ σ' ένα άλλο μέρος μπορεί να δεις ένα διαφορετικό. Σημείωση: Η έννοια των πνευματικών «εδαφών» θα εξηγηθεί, καθώς θα προχωράμε βαθύτερα μέσα στον πνευματικό κόσμο. Δρ. Ν: Μου λες, δηλαδή, ότι μία ψυχή μπορεί να σου δείξει ένα πρόσωπο στην πύλη του πνευματικού κόσμου και μία άλλη εικόνα αργότερα, σε μία διαφορετική κατάσταση; Α: Σωστά. Δρ. Ν: Γιατί;
Α: Όπως σου έλεγα, κατά μεγάλο μέρος, το πώς παρουσιάζουμε τους εαυτούς μας, ο ένας στον άλλον, εξαρτάται από το πώς αισθανόμαστε τη συγκεκριμένη στιγμή ... τι σχέση έχουμε μ' ένα συγκεκριμένο πρόσωπο και πού βρισκόμαστε. Δρ. Ν: Πες μου, σε παρακαλώ, αν τα κατάλαβα σωστά όλα αυτά: η ταυτότητα, που οι ψυχές προβάλλουν η μία στην άλλη, εξαρτάται από τη συγχρονικότητα (timing) και την τοποθεσία στον πνευματικό κόσμο, όπως και από τη διάθεση και ίσως και τις ψυχολογικές καταστάσεις του νου, όταν συναντιούνται;
Α: Σίγουρα, και αυτό δουλεύει αμφίδρομα ... αλληλοσυνδέονται. Δρ. Ν: Τότε, πώς μπορούμε να ξέρουμε τον αληθινό χαρακτήρα της συνειδητότητας μιας ψυχής, μ' όλες αυτές τις αλλαγές στην εικόνα του ενός και του άλλου; Α: (γελάει). Η εικόνα που προβάλλεις δεν κρύβει ποτέ το ποιος πραγματικά είσαι απ' όλους τους άλλους. Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι η ίδια αίσθηση που γνωρίζουμε στη Γη. Εδώ είναι πιο ... αφηρημένα. Το γιατί προβάλλουμε ορισμένα χαρακτηριστικά και σκέψεις ... βασίζεται σε μία ... επιβεβαίωση ιδεών. Δρ. Ν: Ιδεών; Εννοείς τα συναισθήματά σου τη στιγμή εκείνη; Α: Ναι ... κάπως έτσι ... επειδή αυτά τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά αποτελούσαν τμήμα των σωματικών μας ζωών σ' άλλους τόπους, όταν ανακαλύψαμε κάποια πράγματα ... και αναπτύξαμε ιδέες ... αποτελούν όλα μία ... συνέχεια για μας, για να τα χρησιμοποιούμε εδώ. Δρ. Ν: Ωραία. Αν σε κάθε μία από τις προηγούμενες ζωές μας έχουμε ένα διαφορετικό πρόσωπο, ανάμεσα στις ζωές ποιο έχουμε; Α: Τα συνδυάζουμε. Υποθέτεις ότι το άτομο που βλέπεις θα σε αναγνωρίσει καλύτερα με αυτά τα χαρακτηριστικά που του δείχνεις, ανάλογα με το είδος της επικοινωνίας που θέλεις. Δρ. Ν: Επικοινωνία, χωρίς να προβάλλετε χαρακτηριστικά, γίνεται; Α: Σίγουρα, το κάνουμε αυτό - είναι φυσικό - αλλά εγώ συνδέομαι νοητικά με τους ανθρώπους πιο γρήγορα, όταν προσλαμβάνω χαρακτηριστικά. Δρ. Ν: Προτιμάς να προβάλλεις κάποιο συγκεκριμένο σύνολο χαρακτηριστικών προσώπου; Α: Μμμ ... μου αρέσει το πρόσωπο με το μουστάκι ... εκείνο με το σκληρό πηγούνι.
Δρ. Ν: Εννοείς, αυτό που είχες, όταν ήσουνα ο Τζεφ Τάννερ, ο αγελαδάρης από το Τέξας, στη ζωή που συζητήσαμε νωρίτερα; Α: (γελάει). Ναι, αυτό - και είχα πρόσωπα σαν του Τζεφ και σε άλλες ζωές. Δρ. Ν: Αλλά, γιατί του Τζεφ; Μήπως, απλά, επειδή ήσουνα ο Τζεφ στην τελευταία σου ζωή;
Α: Όχι, ένιωθα καλά σαν Τζεφ. Ήταν μια ευτυχισμένη, απλή και απροβλημάτιστη ζωή. Καλά έ, ήμουνα πολύ όμορφος! Το πρόσωπό μου έμοιαζε μ' αυτές τις γιγαντοαφίσες που διαφημίζουν τσιγάρα και έβλεπα κατά μήκος της εθνικής οδού. Μου αρέσει να επιδεικνύω το τσιγγελωτό μου μουστάκι, αυτό του Τζεφ. Δρ. Ν: Αυτή, όμως, ήταν μόνο μία ζωή. Οι άνθρωποι, που δεν σχετίζονταν μ' εσένα σ' εκείνη τη ζωή, ίσως να μη σε αναγνωρίσουν εδώ. Α: Ω! Θα το καταλάβουν ότι είμαι εγώ αρκετά σύντομα. Θα μπορούσα ν' αλλάξω και σε κάτι άλλο, αλλά μου αρέσει ο εαυτός μου σαν Τζεφ περισσότερο απ' ο,τιδήποτε άλλο, αυτή τη στιγμή. Δρ. Ν: Άρα, μ' αυτό ξαναγυρνάμε σ' εκείνο που έλεγες, ότι δηλαδή όλοι μας έχουμε πραγματικά μία μόνο ταυτότητα, ανεξάρτητα από τον αριθμό των χαρακτηριστικών του προσώπου, που θα μπορούσαμε να προβάλλουμε ως ψυχές;
Α: Μα ναι! Βλέπεις τον καθένα όπως πραγματικά είναι. Μερικοί θέλουν να δείξουν μόνο την καλύτερη πλευρά τους, επειδή φοβούνται τι μπορεί να σκεφτείς γι' αυτούς - δεν εκτιμούν ότι αυτό που είναι σημαντικό και για το οποίο αγωνιζόμαστε, είναι το ποιος πραγματικά είσαι και όχι το πώς φαίνεσαι. Το τι γέλιο κάνουμε με κάποια πνεύματα που νομίζουν ότιθα έπρεπε να φαίνονται κάπως, δεν λέγεται! Παίρνουν μάλιστα και πρόσωπα που δεν είχαν ποτέ στη Γη, αλλά κι αυτό δεν πειράζει. Δρ. Ν: Μιλάμε, άρα, για τις πιο ανώριμες ψυχές; Α: Ναι, συνήθως. Μπορούν να κολλήσουν ... δεν έχουν κρίση ... στο τέλος θα είναι κι αυτές εντάξει.
Δρ. Ν: Σκέφτομαι τον πνευματικό κόσμο σαν ένα τόπο μιας υπέρτατης παντογνώστριας και νοήμονος συνειδητότητας και συ μου περιγράφεις έναν κόσμο με ψυχές, που μπορεί να έχουν διαθέσεις και ματαιοδοξία σαν να ήταν στη Γη ... Α: (σκάει στα γέλια). Οι άνθρωποι είναι άνθρωποι, άσχετα με το πώς φαίνονται στους φυσικούς τους κόσμους. Δρ. Ν: Βλέπεις ψυχές, που έχουν πάει σ' άλλους πλανήτες εκτός από τη Γη; Α: (παύση) Πού και πού ... Δρ. Ν: Τι χαρακτηριστικά σου δείχνουν οι ψυχές από άλλους πλανήτες πλην της Γης; Α: (αποφεύγοντας). Εγώ ... κατά κάποιο τρόπο, κολλάω με τους δικούς μου ανθρώπους, αλλά μπορούμε να προσλάβουμε οποιαδήποτε χαρακτηριστικά μάς χρειάζονται για την επικοινωνία ... Σημείωση: Το να παίρνω πληροφορίες από πελάτες, οι οποίοι είναι σε θέση να θυμηθούν σημαντικές προηγούμενες ζωές στην ύλη σε μη ανθρώπινη μορφή, σε άλλους κόσμους, αποτελεί πάντα πρόκληση για μένα. Οι μνήμες αυτών των εμπειριών είναι περιορισμένες και τις ανακαλούν, συνήθως, παλαιότερες, πιο εξελιγμένες ψυχές, όπως θα δούμε αργότερα. Δρ. Ν: Είναι, άραγε, αυτή η ικανότητά σας, να μεταδίδετε ως ψυχές χαρακτηριστικά ο ένας στον άλλον, ένα δώρο που προνόησε ο δημιουργός για μας, βάσει των πνευματικών μας αναγκών; Α: Πώς θα μπορούσα να το ξέρω - δεν είμαι Θεός!

Μερικοί άνθρωποι εκπλήσσονται με την ιδέα ότι οι ψυχές έχουν ελαττώματα. Οι δηλώσεις της Περίπτωσης 8 και όλων των άλλων πελατών μου, δείχνουν ότι οι περισσότεροι από μας θέλουμε πολύ δρόμο για να γίνουμε τέλεια όντα στον πνευματικό κόσμο. Ο ουσιαστικός σκοπός της μετενσάρκωσης είναι η αυτο-βελτίωση. Βάση της εργασίας μου αποτελούν οι ψυχολογικές πολυπλοκότητες και επιπλοκές της ανάπτυξής μας, τόσο μέσα όσο και έξω από τον πνευματικό κόσμο.

Είδαμε τη σημασία της συνάντησής μας με άλλες οντότητες κατά την είσοδό μας στον πνευματικό κόσμο. Εκτός του ότι ξαναβρισκόμαστε με τους οδηγούς μας και άλλα αγαπημένα μας πρόσωπα, ανέφερα, προηγουμένως, και έναν τρίτο τρόπο επανεισόδου μας μετά θάνατον. Πρόκειται για μία μάλλον δυσάρεστη κατάσταση· κανείς δεν έρχεται να συναντήσει την ψυχή. Παρ' όλο που αυτό αποτελεί ένα σπάνιο φαινόμενο για τους περισσότερους από τους πελάτες μου, εξακολουθώ να νιώθω κάποια θλίψη για εκείνους τους ανθρώπους, που μου περιγράφουν πώς τους έλκουν αόρατες δυνάμεις, ολομόναχους, μέχρι τον τελικό τους προορισμό, όπου τελικά έρχονται σ' επαφή μ' άλλους. Θα μπορούσε κανείς να παρομοιάσει αυτή την κατάσταση με την προσγείωσή του σε μία ξένη χώρα, όπου έχει μεν ξαναπάει, αλλά δεν θα βρεθεί κάποιος να τον βοηθήσει με τις αποσκευές του ή ένα γραφείο πληροφοριών, έστω, να του δώσει πληροφορίες για το πού να κατευθυνθεί. Νομίζω ότι αυτό που μ' ενοχλεί περισσότερο σ' αυτόν τον τύπο εισόδου είναι η εμφανής απουσία οποιασδήποτε μορφής εγκλιματισμού της ψυχής.

	Οι ψυχές δεν συμμερίζονται αυτές τις αντιλήψεις μου σχετικά με το πώς είναι φυσικό να νιώθει κανείς, όταν είναι μόνος στην πνευματική πύλη, αλλά και αφού την περάσει, αντίθετα, αξιοποιούν τις δυνατότητες που έχει κανείς όταν ταξιδεύει ασυνόδευτος. Στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι αυτής της κατηγορίας είναι πεπειραμένοι ταξιδιώτες. Όντας παλαιότερες, ώριμες ψυχές, δεν φαίνεται να χρειάζονται κανένα αρχικό σύστημα υποστήριξης. Γνωρίζουν ακριβώς πού πηγαίνουν μετά το θάνατο. Υποψιάζομαι ότι η διαδικασία επιταχύνεται γι' αυτές επίσης, γιατί κατορθώνουν να φτάσουν στον τελικό τους προορισμό πολύ πιο γρήγορα απ' ό,τι εκείνοι, που σταματούν για να συναντήσουν κάποιους άλλους.
Η Περίπτωση 9 είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος έχει ζήσει μεγάλο αριθμό ζωών, σ' ένα διάστημα χιλιάδων ετών. Οκτώ περίπου ζωές πριν από την παρούσα, οι άνθρωποι έπαψαν να τον συναντούν στην πνευματική πύλη.

Περίπτωση 9
Δρ. Ν: Τι σου συμβαίνει τη στιγμή του θανάτου; Α: Αισθάνομαι μεγάλη ανακούφιση και βγαίνω έξω με μεγάλη ταχύτητα. Δρ. Ν: Πώς θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις την αναχώρησή σου από τη Γη για τον πνευματικό κόσμο; Α: Εκτινάσσομαι σαν στήλη φωτός και είμαι, ήδη, καθ' οδόν. Δρ. Ν: Η διαδικασία ήταν πάντα τόσο γρήγορη για σένα; Α: Όχι, μόνο μετά από την τελευταία σειρά των ζωών μου. Δρ. Ν: Γιατί; Α: Ξέρω το δρόμο, δεν χρειάζομαι να δω κανέναν - βιάζομαι. Δρ. Ν: Και δεν σε πειράζει που δεν έρχεται κανείς να σε συναντήσει;
Α: (γελάει). Υπήρχε μια εποχή που αυτό ήταν ωραίο, αλλά τώρα πια δεν τα χρειάζομαι αυτά. Δρ. Ν: Τίνος απόφαση ήταν να σου επιτραπεί να μπαίνεις στον πνευματικό κόσμο χωρίς βοήθεια; Α: (παύση και μετά με ανασήκωμα των ώμων). Ήταν ... αμοιβαία απόφαση ... του δασκάλου μου και δική μου ... όταν ήξερα πως μπορώ πια να χειριστώ τα πράγματα μόνος μου. Δρ. Ν: Και δεν νιώθεις κάπως χαμένος ή μοναχικός τώρα;
Α: Αστειεύεσαι; Δεν χρειάζομαι να με κρατάνε απ' το χέρι τώρα πια. Ξέρω πού πηγαίνω και ανυπομονώ να φτάσω εκεί. Με τραβάει ένας μαγνήτης κι εγώ απλά απολαμβάνω τη βόλτα. Δρ. Ν: Εξήγησέ μου, πώς λειτουργεί αυτός ο μηχανισμός της έλξης, που θα σ' επαναφέρει στον προορισμό σου. Α: Καβαλάω πάνω σ' ένα κύμα ... μια ακτίνα φωτός. Δρ. Ν: Αυτή η ακτίνα είναι ηλεκτρομαγνητική ή κάτι άλλο; Α: Κοίτα ... μοιάζει με τις μπάντες ενός ραδιοφώνου: κάποιος γυρίζει το κουμπί - πιάνει το σταθμό - και βρίσκει τη σωστή συχνότητα για μένα.
Δρ. Ν: Λες, δηλαδή, ότι καθοδηγείσαι από μια αόρατη δύναμη χωρίς κάποιον ιδιαίτερο δικό σου έλεγχο και ότι δεν μπορείς να επιταχύνεις τα πράγματα, όπως έκανες αμέσως μετά το θάνατό σου; Α: Ναι, πρέπει να συντονιστώ με τη ζώνη συχνοτήτων του φωτός ... τα κύματα έχουν κατεύθυνση και εγώ ρέω μαζί τους. Είναι εύκολο. Όλη τη δουλειά την κάνουν άλλοι για σένα. Δρ. Ν: Ποιος την κάνει για σένα; Α: Αυτοί που είναι υπεύθυνοι ... δεν ξέρω, στην πραγματικότητα. Δρ. Ν: Άρα δεν έχεις εσύ τον έλεγχο. Δεν έχεις την ευθύνη να βρεις μόνος τον προορισμό σου. Α: (παύση). Το μυαλό μου είναι εναρμονισμένο με την κίνηση ... ρέω με την αντήχηση των παλμικών δονήσεων ... Δρ. Ν: Αντήχηση; Ακούς ήχους;
Α: Ναι, το κύμα ... δονείται ... είμαι κλειδωμένος μέσα του κι εγώ. Δρ. Ν: Ας επιστρέψουμε στην περιγραφή του ραδιοφώνου, που έκανες. Επηρεάζεται το πνευματικό σου ταξίδι από τις δονήσεις συχνοτήτων, όπως μακρά, μεσαία και βραχέα; Α: (γελώντας). Δεν είναι άσχημη μεταφορά - ναι, ομοιοκραδαίνομαι, όπως ένας πυρσός ήχου και φωτός που επιστρέφει ... και αυτό αποτελεί τμήμα του δικού μου τονικού προτύπου - τη συχνότητά μου. Δρ. Ν: Νομίζω ότι δεν έχω καταλάβει πώς το φως και η δόνηση συνδυάζονται για να καθορίσουν κατευθυντήριες ζώνες. Α: Φαντάσου ένα γιγάντιο διαπασών μέσα σ' ένα στροβοσκοπικό φως, που ακτινοβολεί. Δρ. Ν: Τότε, εδώ υπάρχει ενέργεια. Α: Έχουμε ενέργεια - μέσα σ' ένα ενεργειακό πεδίο. Συνεπώς, δεν είναι μόνο οι γραμμές πάνω στις οποίες ταξιδεύουμε ... γεννάμε ενέργεια μόνοι μας ... μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις δυνάμεις ανάλογα με την εμπειρία μας. Δρ. Ν: Τότε, το επίπεδο της ωριμότητάς σας σάς προσφέρει ένα ποσοστό ελέγχου ως προς το ρυθμό και την κατεύθυνση του ταξιδιού σας.
Α: Ναι, αλλά όχι ακριβώς εδώ. Αργότερα, όταν εγκατασταθώ, θα μπορώ να «αυτοκινούμαι» πολύ περισσότερο. Τώρα, με τραβάνε κι εγώ πρέπει να ακολουθώ την έλξη. Δρ. Ν: Εντάξει, μείνε εκεί που είσαι και περίγραψέ μου τι συμβαίνει μετά. Α: (μικρή παύση). Κινούμαι μόνος μου ... επιστρέφω στο σπίτι μου, στη σωστή για μένα χρόνωση ... πηγαίνω εκεί που ανήκω.

Στην ύπνωση, ο αναλυτικός συνειδητός νους εργάζεται σε σύνδεση με τον ασυνείδητο για να δεχθεί και να εκπέμψει μηνύματα, που απευθύνονται στις πιο βαθιές μας μνήμες. Ο άνθρωπος, της Περίπτωσης 9, είναι ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος και γι' αυτό χρησιμοποίησε τεχνική ορολογία για να εκφράσει τις πνευματικές του αισθήσεις. Η τάση αυτού του ανθρώπου να εξηγεί τις σκέψεις του, σχετικά με το ταξίδι της ψυχής, με τεχνικούς όρους ενθαρρύνθηκε, αλλά δεν υπαγορεύθηκε, χάρη σε δικές μου υποδείξεις. Όλοι οι άνθρωποι κομίζουν τα δικά τους ψήγματα γνώσης, όταν απαντούν στις ερωτήσεις μου, τις σχετικές με τον πνευματικό κόσμο. Ο άνθρωπος αυτός χρησιμοποίησε φυσικούς νόμους, με τους οποίους ήταν εξοικειωμένος, για να περιγράψει την κίνηση, ενώ κάποιος άλλος θα μπορούσε να έχει πει ότι οι ψυχές κινούνται σ' αυτές τις διαστημικές εκτάσεις μέσα σε κενό αέρος. Πριν συνεχίσουμε με το πέρασμα των ψυχών στον πνευματικό κόσμο, επιθυμώ να αναφερθώ σ' εκείνες τις οντότητες, οι οποίες είτε δεν κατόρθωσαν να φτάσουν ώς εδώ μετά το φυσικό θάνατο είτε θα εκτραπούν από τη φυσιολογική πορεία του ταξιδιού.

Previous Home Main menu Next