ΜΑΘΗΜΑ 72 ΚΕΙΜΕΝΟ -ΑΝΑΛΥΣΗ -ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Μάθημα 72
«Το να κρατάω παράπονα είναι επίθεση στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία.»

Ενώ έχουμε αναγνωρίσει ότι το σχέδιο σωτηρίας του εγώ είναι το αντίθετο από εκείνο του Θεού, δεν έχουμε ακόμη τονίσει ότι αποτελεί μια ενεργή επίθεση στο σχέδιό Του και μια σκόπιμη προσπάθεια να το καταστρέψει. Σε αυτή την επίθεση, στον Θεό αποδίδονται ιδιότητες που στην πραγματικότητα ανήκουν στο εγώ, ενώ το εγώ φαίνεται να παίρνει πάνω του τις ιδιότητες του Θεού.

Η βασική επιθυμία του εγώ είναι να αντικαταστήσει τον Θεό. Στην πραγματικότητα, το εγώ είναι η φυσική ενσάρκωση αυτής της επιθυμίας. Γιατί αυτή η επιθυμία είναι που φαίνεται να περιβάλλει τον νου με ένα σώμα, κρατώντας τον χωρισμένο και μόνο· ανίκανο να φτάσει σε άλλους νους παρά μόνο μέσω του σώματος που δημιουργήθηκε για να τον φυλακίζει. Ο περιορισμός στην επικοινωνία δεν μπορεί να είναι το καλύτερο μέσο για την επέκτασή της. Κι όμως το εγώ θέλει να σε κάνει να πιστέψεις ότι είναι.

Παρόλο που εδώ η προσπάθεια να διατηρηθούν οι περιορισμοί που επιβάλλει το σώμα είναι φανερή, ίσως δεν είναι τόσο προφανές γιατί το να κρατάμε παράπονα αποτελεί επίθεση στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία. Ας εξετάσουμε όμως τα είδη των πραγμάτων για τα οποία συνήθως κρατάς παράπονα. Δεν σχετίζονται πάντα με κάτι που κάνει ένα σώμα; Ένα άτομο λέει κάτι που δεν μας αρέσει· κάνει κάτι που μας δυσαρεστεί· «προδίδει» τις εχθρικές του σκέψεις με τη συμπεριφορά του.

Εδώ δεν ασχολούμαστε με το τι είναι το άτομο. Αντίθετα, ασχολούμαστε αποκλειστικά με το τι κάνει μέσα σε ένα σώμα. Κάνουμε κάτι περισσότερο από το να αποτυγχάνουμε να τον βοηθήσουμε να απελευθερωθεί από τους περιορισμούς του σώματος. Προσπαθούμε ενεργά να τον κρατήσουμε σε αυτούς, συγχέοντας το σώμα με αυτόν και κρίνοντάς τα ως ένα και το αυτό. Εδώ επιτίθεται κανείς στον Θεό, γιατί αν ο Υιός Του είναι μόνο ένα σώμα, τότε και Εκείνος πρέπει να είναι το ίδιο. Ένας δημιουργός εντελώς διαφορετικός από τη δημιουργία του είναι αδιανόητος.

Αν ο Θεός είναι σώμα, τότε ποιο θα μπορούσε να είναι το σχέδιό Του για τη σωτηρία; Τι άλλο θα μπορούσε να είναι παρά ο θάνατος; Στην προσπάθειά Του να παρουσιαστεί ως ο Δημιουργός της ζωής και όχι του θανάτου, θα ήταν ψεύτης και απατεώνας, γεμάτος ψεύτικες υποσχέσεις και προσφέροντας ψευδαισθήσεις αντί για αλήθεια.

Η φαινομενική πραγματικότητα του σώματος κάνει αυτή την άποψη για τον Θεό αρκετά πειστική. Πράγματι, αν το σώμα ήταν πραγματικό, θα ήταν πολύ δύσκολο να ξεφύγει κανείς από αυτό το συμπέρασμα. Και κάθε παράπονο που κρατάς επιμένει ότι το σώμα είναι πραγματικό. Παραβλέπει εντελώς το τι είναι ο αδελφός σου. Ενισχύει την πεποίθησή σου ότι είναι σώμα και τον καταδικάζει γι’ αυτό. Και δηλώνει ότι η σωτηρία του πρέπει να είναι ο θάνατος, προβάλλοντας αυτή την επίθεση στον Θεό και θεωρώντας Τον υπεύθυνο γι’ αυτή.

Σε αυτή την προσεκτικά προετοιμασμένη αρένα, όπου θυμωμένα ζώα αναζητούν λεία και το έλεος δεν μπορεί να εισέλθει, το εγώ έρχεται να σε «σώσει». Ο Θεός σε έκανε σώμα. Πολύ καλά. Ας το αποδεχτούμε και ας χαρούμε. Ως σώμα, μην αφήσεις τον εαυτό σου να στερηθεί όσα προσφέρει το σώμα. Πάρε το λίγο που μπορείς να πάρεις. Ο Θεός δεν σου έδωσε τίποτα. Το σώμα είναι ο μόνος σωτήρας σου. Είναι ο θάνατος του Θεού και η δική σου σωτηρία.

Αυτή είναι η καθολική πεποίθηση του κόσμου που βλέπεις. Κάποιοι μισούν το σώμα και προσπαθούν να το πληγώσουν και να το ταπεινώσουν. Άλλοι αγαπούν το σώμα και προσπαθούν να το δοξάσουν και να το εξυψώσουν. Όμως όσο το σώμα βρίσκεται στο κέντρο της αντίληψής σου για τον εαυτό σου, επιτίθεσαι στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία και κρατάς παράπονα εναντίον Του και της δημιουργίας Του, ώστε να μην ακούσεις τη Φωνή της αλήθειας και να την καλωσορίσεις ως Φίλο. Ο σωτήρας που έχεις επιλέξει παίρνει τη θέση Του. Είναι ο φίλος σου· Εκείνος είναι ο εχθρός σου.

Σήμερα θα προσπαθήσουμε να σταματήσουμε αυτές τις παράλογες επιθέσεις στη σωτηρία. Θα προσπαθήσουμε αντί γι’ αυτό να την καλωσορίσουμε. Η ανεστραμμένη αντίληψή μας έχει καταστρέψει την ψυχική μας ειρήνη. Έχουμε δει τον εαυτό μας μέσα σε ένα σώμα και την αλήθεια έξω από εμάς, κλειδωμένη μακριά από την επίγνωσή μας από τους περιορισμούς του σώματος. Τώρα θα προσπαθήσουμε να το δούμε διαφορετικά.

Το φως της αλήθειας βρίσκεται μέσα μας, εκεί όπου το έθεσε ο Θεός. Το σώμα είναι έξω από εμάς και δεν είναι δική μας υπόθεση. Το να είμαστε χωρίς σώμα είναι η φυσική μας κατάσταση. Το να αναγνωρίσουμε το φως της αλήθειας μέσα μας είναι να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας όπως πραγματικά είμαστε. Το να δούμε τον Εαυτό μας ξεχωριστό από το σώμα είναι να τερματίσουμε την επίθεση στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία και να το αποδεχτούμε. Και όπου γίνεται αποδεκτό, έχει ήδη πραγματοποιηθεί.

Στόχος μας στις μεγαλύτερες περιόδους εξάσκησης σήμερα είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία έχει ήδη ολοκληρωθεί μέσα μας. Για να το πετύχουμε αυτό, πρέπει να αντικαταστήσουμε την επίθεση με αποδοχή. Όσο του επιτιθέμεθα, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ποιο είναι το σχέδιο του Θεού για εμάς. Επομένως επιτιθέμεθα σε κάτι που δεν αναγνωρίζουμε. Τώρα θα προσπαθήσουμε να αφήσουμε την κρίση στην άκρη και να ρωτήσουμε ποιο είναι το σχέδιο του Θεού για εμάς:

«Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα;
Δεν γνωρίζω.
Πες μου, για να καταλάβω.»

Έπειτα θα περιμένουμε σιωπηλά την απάντησή Του.

Έχουμε επιτεθεί στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία χωρίς να περιμένουμε να ακούσουμε τι είναι. Φωνάξαμε τα παράπονά μας τόσο δυνατά που δεν ακούσαμε τη Φωνή Του. Χρησιμοποιήσαμε τα παράπονά μας για να κλείσουμε τα μάτια μας και να φράξουμε τα αυτιά μας. Τώρα θέλουμε να δούμε, να ακούσουμε και να μάθουμε. «Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα;» Ρώτα και θα σου δοθεί απάντηση. Ζήτησε και θα βρεις.

Δεν ρωτάμε πλέον το εγώ τι είναι η σωτηρία και πού να τη βρούμε. Το ρωτάμε από την αλήθεια. Να είσαι βέβαιος λοιπόν ότι η απάντηση θα είναι αληθινή, εξαιτίας Εκείνου που ρωτάς. Κάθε φορά που νιώθεις την αυτοπεποίθησή σου να εξασθενεί και την ελπίδα σου για επιτυχία να τρεμοσβήνει και να σβήνει, επανέλαβε την ερώτησή σου και το αίτημά σου, θυμούμενος ότι τα ζητάς από τον άπειρο Δημιουργό της απειρότητας, που σε δημιούργησε όπως τον Εαυτό Του:

«Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα;
Δεν γνωρίζω.
Πες μου, για να καταλάβω.»

Θα απαντήσει. Να είσαι αποφασισμένος να ακούσεις.

Μία ή ίσως δύο συντομότερες περίοδοι εξάσκησης κάθε ώρα θα είναι αρκετές για σήμερα, αφού θα είναι κάπως μεγαλύτερες από το συνηθισμένο. Οι ασκήσεις είναι οι εξής:

«Το να κρατάω παράπονα είναι επίθεση στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία. Ας το αποδεχτώ αντί γι’ αυτό. Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα;»

Έπειτα περίμενε περίπου ένα λεπτό σιωπηλά, κατά προτίμηση με κλειστά μάτια, και άκου για την απάντησή Του.

 ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Πατέρα μου,

Έρχομαι σε Σένα με ταπεινή καρδιά.
Αναγνωρίζω ότι πολλές φορές κράτησα παράπονα, θυμό και κρίση μέσα μου.
Σήμερα επιλέγω να τα αφήσω όλα στα χέρια Σου.

Βοήθησέ με να δω πέρα από τα λάθη, πέρα από το σώμα,
και να αναγνωρίσω το φως που Εσύ έβαλες μέσα σε κάθε άνθρωπο και μέσα σε μένα.

Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα;
Δεν γνωρίζω.
Δίδαξέ με Εσύ την αλήθεια.

Άνοιξε τα μάτια μου για να δω με αγάπη.
Άνοιξε τα αυτιά μου για να ακούσω τη φωνή Σου.
Καθάρισε την καρδιά μου από κάθε παράπονο και φόβο.

Σου παραδίδω τις σκέψεις μου, τις κρίσεις μου και τις πληγές μου.
Γέμισε τον νου μου με ειρήνη και συγχώρεση.

Ας δεχτώ σήμερα το σχέδιό Σου για τη σωτηρία.
Ας περπατήσω μέσα στο φως Σου και στην αλήθειά Σου.

Αμήν.

Απλή ερμηνεία του Μαθήματος 72

Το βασικό μήνυμα του μαθήματος είναι ότι όταν κρατάμε παράπονα ή θυμό για κάποιον, στην ουσία εμποδίζουμε τη δική μας εσωτερική ειρήνη και τη σωτηρία μας.

1. Τι σημαίνει «κρατάω παράπονα»

Παράπονο σημαίνει ότι:

• θυμώνω με κάποιον για κάτι που είπε ή έκανε
• τον κατηγορώ μέσα μου
• δεν τον συγχωρώ
• κρατάω μέσα μου πίκρα ή κρίση

Συνήθως αυτά τα παράπονα βασίζονται σε πράγματα που έκανε το σώμα του άλλου (λόγια, πράξεις, συμπεριφορά).

2. Γιατί αυτό θεωρείται «επίθεση στο σχέδιο του Θεού»

Το μάθημα λέει ότι όταν βλέπουμε τον άλλον μόνο ως σώμα που κάνει λάθη:

• ξεχνάμε την πραγματική του φύση (που είναι πνευματική)
• τον κρίνουμε
• τον καταδικάζουμε

Έτσι ενισχύουμε την ιδέα του διαχωρισμού:
εγώ εναντίον του άλλου.

Αυτό, σύμφωνα με το κείμενο, είναι αντίθετο με το σχέδιο του Θεού που βασίζεται:

• στην ενότητα
• στη συγχώρεση
• στην αγάπη

3. Το «εγώ» (ego)

Το μάθημα εξηγεί ότι το εγώ:

• θέλει να μας κάνει να πιστεύουμε ότι είμαστε μόνο σώματα
• θέλει να βλέπουμε διαφορές και συγκρούσεις
• τρέφεται από θυμό, κρίση και παράπονα

Όταν κρατάμε παράπονα, στην ουσία ακολουθούμε τη σκέψη του εγώ.

4. Η αλλαγή που προτείνει το μάθημα

Αντί για επίθεση και κρίση, προτείνει:

• να αφήσουμε την κρίση
• να ζητήσουμε καθοδήγηση
• να ανοίξουμε τον νου μας στην αλήθεια

Η βασική ερώτηση του μαθήματος είναι:

«Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα;
Δεν ξέρω.
Πες μου για να καταλάβω.»

Δηλαδή:
να παραδεχτούμε ότι δεν ξέρουμε και να είμαστε πρόθυμοι να μάθουμε.

5. Η πρακτική άσκηση

Κατά τη διάρκεια της ημέρας επαναλαμβάνουμε:

«Το να κρατάω παράπονα είναι επίθεση στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία.
Ας το αποδεχτώ αντί γι’ αυτό.
Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα;»

Μετά μένουμε για λίγο ήσυχοι και σιωπηλοί, αφήνοντας τον νου να ηρεμήσει.

6. Το βαθύτερο νόημα

Το μάθημα θέλει να μας βοηθήσει να καταλάβουμε ότι:

• η ειρήνη δεν έρχεται από το να έχουμε δίκιο
• έρχεται από το να αφήνουμε τον θυμό και την κρίση
• Και ότι η συγχώρεση απελευθερώνει πρώτα εμάς. 

*********************************************************************************************

Η ψυχολογική τοποθέτηση του Μαθήματος 72

από το βιβλίο A Course in Miracles μπορεί να κατανοηθεί ως μια βαθιά εργασία πάνω σε τρεις βασικούς ψυχολογικούς μηχανισμούς:

  την προβολή, την ταύτιση με το εγώ και τη διατήρηση της εσωτερικής σύγκρουσης.

---

1. Τα παράπονα ως μηχανισμός προβολής

Ψυχολογικά, όταν κρατάμε παράπονα:

• προβάλλουμε στον άλλον τις δικές μας εσωτερικές συγκρούσεις
• μεταφέρουμε την ευθύνη για τα συναισθήματά μας έξω από εμάς
• πιστεύουμε ότι «ο άλλος φταίει για αυτό που νιώθω»

Στην κλασική ψυχολογία αυτό λέγεται προβολή.

Το μάθημα υποστηρίζει ότι το παράπονο λειτουργεί σαν άμυνα του εγώ για να μην δούμε την πραγματική αιτία της δυσφορίας μας μέσα μας.

---

2. Η ταύτιση με το σώμα (ego identity)

Το μάθημα τονίζει ότι τα παράπονα σχετίζονται πάντα με:

• λόγια που είπε κάποιος
• πράξεις που έκανε
• συμπεριφορά που μας πλήγωσε

Δηλαδή με πράξεις του σώματος.

Ψυχολογικά αυτό δείχνει ότι ο νους έχει ταυτιστεί με την εξωτερική ταυτότητα (ego identity) και όχι με την βαθύτερη ύπαρξη.

Έτσι δημιουργείται η βασική ψυχολογική δομή:

Εγώ → άλλος → σύγκρουση

---

3. Η διατήρηση της σύγκρουσης

Τα παράπονα λειτουργούν σαν ψυχική επανάληψη του τραύματος.

Ο νους:

• θυμάται συνεχώς το γεγονός
• το αναπαράγει συναισθηματικά
• κρατά ενεργό τον θυμό

Στην ψυχολογία αυτό μοιάζει με rumination (μηρυκασμός σκέψεων).

Το αποτέλεσμα είναι:

• άγχος
• εσωτερική ένταση
• απώλεια ψυχικής ειρήνης

---

4. Η αντιστροφή της αντίληψης

Το μάθημα προτείνει μια γνωστική μετατόπιση (cognitive shift):

αντί για
κρίση → επίθεση → παράπονο

να περάσουμε σε
παρατήρηση → αποδοχή → συγχώρεση

Αυτή η αλλαγή μοιάζει πολύ με τεχνικές που χρησιμοποιούνται σήμερα σε:

• γνωσιακή ψυχοθεραπεία
• mindfulness
• θεραπεία συγχώρεσης

---

5. Η θεραπευτική λειτουργία του μαθήματος

Ψυχολογικά το μάθημα λειτουργεί σαν άσκηση:

1. αναγνώρισης της εσωτερικής σύγκρουσης
2. αποδέσμευσης από την ανάγκη να έχουμε δίκιο
3. χαλάρωσης του εγώ

Όταν αφήνεται το παράπονο:

• μειώνεται η εσωτερική ένταση
• επανέρχεται η συναισθηματική ισορροπία
• ο νους γίνεται πιο ανοιχτός

---

✅ Συνοπτικά (ψυχολογική ουσία του μαθήματος):

Τα παράπονα είναι ένας τρόπος του εγώ να διατηρεί τον διαχωρισμό και τη σύγκρουση.

Η απελευθέρωση από αυτά οδηγεί σε μεγαλύτερη εσωτερική ειρήνη και ψυχική ολοκλήρωση. 

ΤΕΛΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ 72

*************************************************************************************************************************************************************

 

Το να κρατώ πικρίες είναι επίθεση στο σχέδιο του Θεού για την σωτηρία.72

1. Ενώ έχουμε αναγνωρίσει ότι το σχέδιο του εγώ για την σωτηρία είναι το αντίθετο με του Θεού, δεν έχουμε ακόμα δώσει έμφαση στο ότι είναι μια ενεργή επίθεση στο σχέδιό Του, και μια εσκεμμένη προσπάθεια να το καταστρέψουμε. Στην επίθεση, προσάπτουμε στον Θεό τις ιδιότητες με τις οποίες είναι συνήθως συνδεδεμένο το εγώ, ενώ το εγώ φαίνεται πως παίρνει τις ιδιότητες του Θεού.

2. Η θεμελιώδης επιθυμία του εγώ είναι να αντικαταστήσει τον Θεό. Μάλιστα, το εγώ είναι η φυσική ενσωμάτωση αυτής της επιθυμίας. Γιατί αυτή η επιθυμία είναι που φαίνεται πως περιβάλλει το νου με ένα σώμα, κρατώντας τον διαχωρισμένο και μόνο, και ανίκανο να φτάσει άλλους νόες εκτός μέσα από ένα σώμα το οποίο φτιάχτηκε για να τον φυλακίσει. Ο περιορισμός στην επικοινωνία δεν μπορεί να είναι το καλύτερο μέσο για την επέκταση της επικοινωνίας. Και όμως, το εγώ αυτό θέλει να πιστέψεις.
3. Παρόλο που η προσπάθεια να κρατήσεις τους περιορισμούς που επιβάλλει το σώμα είναι προφανής εδώ, ίσως δεν είναι τόσο φανερό το γιατί είναι επίθεση στο σχέδιο του Θεού όταν κρατάς πικρίες. Αλλά ας αναλογιστούμε το είδος των πραγμάτων εναντίον των οποίων έχεις την τάση να κρατάς πικρίες. Δεν έχουν πάντα σχέση με κάτι που κάνει ένα σώμα; Κάποιος λέει κάτι που δεν σου αρέσει. Κάνει κάτι που σε δυσαρεστεί. «Προδίδει» τις εχθρικές του σκέψεις με την συμπεριφορά του.
4. Εδώ δεν ασχολείσαι με το τι είναι αυτό το άτομο. Αντίθετα, σε απασχολεί αποκλειστικά το τι κάνει μέσα σε ένα σώμα. Αποτυγχάνεις και με το παραπάνω να τον βοηθήσεις να ελευθερωθεί από τους περιορισμούς του σώματος. Προσπαθείς ενεργά να τον κρατήσεις σε αυτό ταυτίζοντάς τον εσφαλμένα με αυτό, και κρίνοντάς τους ως ένα. Εδώ επιτίθεσαι στον Θεό, διότι αν ο Υιός Του είναι μόνο ένα σώμα, τότε το ίδιο πρέπει να είναι κι Αυτός. Είναι αδιανόητο ο δημιουργός είναι εντελώς διαφορετικός από την δημιουργία του.
5. Αν ο Θεός είναι ένα σώμα, τότε ποιο πρέπει να είναι το σχέδιό Του για την σωτηρία; Τι άλλο θα μπορούσε να είναι εκτός από τον θάνατο; Και προσπαθώντας να Τον παρουσιάσουμε ως ΑΡΧΗ της ζωής και όχι του θανάτου, Αυτός δεν είναι παρά ένας ψεύτης και απατεώνας, γεμάτος ψεύτικες υποσχέσεις και προσφέρει ψευδαισθήσεις στην θέση της αλήθειας. Η επίδοξη πραγματικότητα του σώματος κάνει αυτή την άποψη για τον Θεό πολύ πειστική. Μάλιστα, αν το σώμα ήταν πραγματικό, θα ήταν δύσκολο πραγματικά να ξεφύγουμε από αυτό το συμπέρασμα. Και κάθε πικρία που κρατάς επιμένει ότι το σώμα είναι πραγματικό. Παραβλέπει ολοκληρωτικά τι είναι ο αδελφός σου. Ενισχύει την πίστη σου ότι είναι ένα σώμα, και τον καταδικάζει γι αυτό. Και επιβεβαιώνει ότι η σωτηρία του πρέπει να είναι ο θάνατος, προβάλλοντας αυτή την επίθεση στον Θεό, και αποδίδοντάς Του την ευθύνη γι αυτό.
6. Σε αυτή την πολύ προσεκτικά προετοιμασμένη αρένα, όπου τα θυμωμένα ζώα αναζητούν το θήραμά τους και το έλεος δεν μπορεί να εισέλθει, το εγώ έρχεται να σε σώσει. Ο Θεός σε έφτιαξε σώμα. Πολύ καλά. Ας το δεχτούμε αυτό και ας χαρούμε. Σαν σώμα, μην αφήσεις τον εαυτό σου να στερηθεί αυτά που προσφέρει το σώμα. Πάρε τα λίγα που μπορείς να πάρεις. Ο Θεός δεν σου έδωσε τίποτα. ''Το σώμα είναι ο μόνος σου σωτήρας. Αυτός είναι ο θάνατος του Θεού και της σωτηρίας σου.''
7. Αυτή είναι η παγκόσμια πίστη του κόσμου που βλέπεις. Μερικοί μισούν το σώμα, και προσπαθούν να το πληγώσουν και να το ταπεινώσουν. Άλλοι αγαπούν το σώμα, και προσπαθούν να το δοξάσουν και να το εξυψώσουν. Αλλά όσο το σώμα στέκει στο κέντρο της αντίληψης που έχεις για τον εαυτό σου, επιτίθεσαι στο σχέδιο του Θεού για την σωτηρία, και κρατάς τις πικρίες σου εναντίον Αυτού και της δημιουργίας Του, έτσι ώστε να μην μπορέσεις ν’ ακούσεις την Φωνή της αλήθειας και να Την καλωσορίσεις ως Φίλη. Ο σωτήρας που έχεις επιλέξει παίρνει την δική Του θέση. Αυτός είναι ο φίλος σου ∙ και Εκείνος είναι εχθρός σου.
8. Σήμερα θα προσπαθήσουμε να σταματήσουμε αυτές τις παράλογες επιθέσεις στην σωτηρία. Θα προσπαθήσουμε, αντί γι αυτό, να την καλωσορίσουμε. Η ανάποδη αντίληψή σου ήταν καταστροφική για την ειρήνη του νου σου. Έβλεπες τον εαυτό σου μέσα σε ένα σώμα και την αλήθεια έξω από σένα, κλειδωμένη μακριά από την επίγνωση σου από τους περιορισμούς του σώματος. Τώρα προσπαθούμε να το δούμε αυτό διαφορετικά.
9. Το φως της αλήθειας είναι μέσα μας, εκεί όπου τοποθετήθηκε από τον Θεό. (ΨΥΧΗ)Το σώμα είναι αυτό που είναι έξω από εμάς, και δεν μας απασχολεί. Το να είμαστε χωρίς σώμα σημαίνει ότι είμαστε στην φυσική μας κατάσταση. Το ν’ αναγνωρίσουμε το φως της αλήθειας μέσα σε μας σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας έτσι όπως είμαστε. Το να βλέπουμε τον Εαυτό μας ξεχωριστά από το σώμα σημαίνει ότι δίνουμε τέλος στην επίθεση εναντίον του σχεδίου του Θεού για την σωτηρία, και ότι το αποδεχόμαστε. Και όποτε το δικό Του σχέδιο γίνεται δεκτό, έχει ήδη διεκπεραιωθεί.
10. Ο στόχος μας σήμερα στις πιο εκτεταμένες περιόδους πρακτικής είναι να αποκτήσουμε επίγνωση ότι το σχέδιο του Θεού για την σωτηρία έχει ήδη εκπληρωθεί μέσα σε μας. Για να πετύχουμε αυτό τον στόχο πρέπει να αντικαταστήσουμε την επίθεση με την αποδοχή. Όσο του επιτιθέμαστε, δεν μπορούμε να καταλάβουμε ποιο είναι το σχέδιο του Θεού για μας. Επομένως επιτιθέμαστε σε αυτό δεν αναγνωρίζουμε. Τώρα προσπαθούμε να αφήσουμε κατά μέρος την κρίση, και να ρωτήσουμε ποιο είναι το σχέδιο του Θεού για μας:

Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα; Δεν γνωρίζω. Πες μου, ώστε να μπορέσω να καταλάβω.

 Έπειτα θα περιμένουμε με ησυχία για την απάντησή Του. Έχουμε επιτεθεί στο σχέδιο του Θεού για την σωτηρία χωρίς να θέλουμε ν’ ακούσουμε τι είναι. Έχουμε φωνάξει τα παράπονά μας τόσο δυνατά που δεν ακούσαμε την Φωνή Του. Έχουμε χρησιμοποιήσει τις πικρίες μας για να κλείσουμε τα μάτια μας και να βουλώσουμε  τ’ αυτιά μας.
11. Τώρα επιθυμούμε να δούμε, ν’ ακούσουμε και να μάθουμε. «Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα;» Ρώτησε και θα πάρεις απάντηση. Αναζήτησε και θα βρεις. Δεν ρωτούμε πια το εγώ τι είναι η σωτηρία και που να την βρούμε. Το ζητάμε από την αλήθεια. Να είσαι βέβαιος, λοιπόν, ότι η απάντηση θα είναι αληθινή εξαιτίας Αυτού στον Οποίο απευθύνεις την ερώτηση.
12. Όποτε νιώθεις ότι η εμπιστοσύνη σου κλονίζεται και την ελπίδα της επιτυχίας να τρεμοπαίζει με κίνδυνο να σβήσει, επανάλαβε την ερώτησή σου και το αίτημά σου, και θυμήσου ότι ρωτάς τον απεριόριστο Δημιουργό του άπειρου, ο Οποίος σε δημιούργησε σαν τον Εαυτό Του:

Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα; Δεν γνωρίζω. Πες μου, ώστε να μπορέσω να καταλάβω.

Αυτός θα σου απαντήσει. Να είσαι αποφασισμένος ν’ ακούσεις.
13. Μια ή δύο μικρότερες περίοδοι πρακτικής κάθε ώρα είναι αρκετές για σήμερα, εφόσον είναι κάπως μεγαλύτερες από ό,τι συνήθως. Αυτές οι ασκήσεις θα πρέπει ν’ αρχίζουν έτσι:

Το να κρατώ πικρίες είναι επίθεση στο σχέδιο του Θεού για την σωτηρία. Ας το αποδεχτώ αντί να του επιτίθεμαι. Τι είναι η σωτηρία, Πατέρα;

ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟ ΚΡΑΤΑΜΕ ΣΗΜΕΙΏΣΕΙΣ ΕΠΙΣΗΣ ΣΕ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ  ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΆΡΙΟ ΓΡΆΦΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΟΧΕΙΡΗ

ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Ο ΘΕΟΣ  ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΥΙΟΥΣ ΚΑΤ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ ΤΟΥ  

***********************************************************************************************

***********************************************************************